Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Altijd dat geouwehoer over als Waters er nog bij was geweest , gelukkig maar dat Gilmour alleen verder is gegaan , dit is `n top plaat met Sorrow en On The Turning Away als hoogtepunten en die tot de beste Floyd songs gerekend worden , terwijl de heer Waters alleen nog maar bagger platen maakt gaat Gilmour lekker zijn eigen weg want resulteert in het schitterende On An Island en Live Gdansk .
Wat kunnen mij die texten verekken als de muziek maar goed is en daar ben je bij Gilmour op het goede adres.
5 sterren voor deze prachtige cd.

Dit is natuurlijk gigantisch geleuter! Want waarom liggen zo'n beetje alle werken van Waters (zowel met PF als solo) in elkaars muzikale verlengde, na zo'n beetje The Wall? Omdat vanaf toen inderdaad Waters ook de muziek maakte en hij alleen. (imo)

Begrijp me niet verkeerd ik houd enorm van de muziek van Waters met als absoluut hoogtepunt Amused to Death. Maar om zo maar effe in een paar zinnen de muzikale inbreng (want die was er zeker) van Gilmour effe te bagatelliseren, is wel heel kort door de bocht.

Absoluut niet. Dat is bovendien algemeen bekend. Waters had het concept van DSOTM al geschreven omdat niemand incl. Gilmour ook maar met iets zinnigs op de proppen kon komen. Vanaf die plaat is het Waters wat de klok slaat. Waar het grote publiek voor viel is het spel van Gilmour zelfs als hij het in Lapse over zijn eigen vlieglessen heeft. Denk dus niet dat het Waters verhaal pas begint met The Wall want dan bent u jammerlijk abuis. Overigens bagatelliseer ik Gilmours creatieve inbreng en niet zijn uitvoerende of muzikale zo u wilt.

Je hoeft mij niet de les te lezen over Floyd! Echt niet. Want ik weet genoeg over ze ook wat jij schrijft
DSOTM komt idd op het conto van Waters, maar daarom vind ik dat ook niet hun beste werk. Sinds het vertrek van Waters en alle rechtzaken, is dit hele geouwehoer begonnen over Waters, GIlmour, Waters Gilmour.
En met die creatieve inbreng van GIlmour zit je imho gewoon fout. De muzikale inbreng van GIlmour wordt door Waters volgers gewoon niet gezien!

Het is dan ook een misvatting om te denken dat Floyd niet meer zou bestaan nadat Waters vertrok. Want in dat geval bestaat Floyd al niet meer sinds 1968, na het (gedwongen) vertrek van Syd Barret (nota bene de oprichter) Na het tijdperk Waters kreeg je een ander Floyd. Bij andere bands, bijv. Deep Purple, Yes, Uraih Heep, wordt deze discussie eigenlijk nooit gevoerd. Alleen bij Floyd, raar eigenlijk


Maar ik denk dat wijn hier gewoon een verschil van mening hebben en iets in mij zegt dat wij nog wel 100 berichten over kunnen voltikken, maar elkaar overtuigen doen we waarschijnlijk toch niet. En dat hoeft ook niet, natuurlijk!

Barrett was Waters beste maatje en hebben Floyd samen met Wright en Mason opgericht, dat is 1.

Barrett heeft veel bijgedragen aan de vorm en richting van de band, dat is 2.

Dat Barrett ten onder is gegaan aan zijn eigen verslaving kun je Waters niet aanrekenen, dat is 3.

Dat Waters Gilmour heeft aangenomen, daarna de kar heeft getrokken en PF werkelijk heeft grootgemaakt zegt alles over zijn kwaliteiten, dat is 4.

Dat Gilmour hierbij een gouden greep bleek staat buiten kijf, dat is 5 (hee, dat rijmt!)

Dat Gilmour hierna onder de PF vlag met een slap album en live met notabene het werk van Waters zijn zakken heeft gevuld vind ik een slimme zet. Of het wel zo netjes is geweest hou ik liever voor mezelf.

Dat valt wel mee hoor, kijk maar eens bij de betreffende topics.

De drieduizend Fish vs. Hogarth en Collins vs. Gabriel discussies even gemist blijkbaar.

Waters was natuurlijk het textueel brein achter de band maar zonder goede muziek erbij wordt het niks .
Voorbeeld :
ANNIE hou jij me tassie effe vast werd een dijk van `n nr 1 hit met `n text van Jan Doedel maar de melodie bleef bij iedereen in de kop zitten.

Nooit geweten dat die Gilmour daar achter zat.

Jaj a lul er maar overheen. Echte volhouders Op elke slak zout leggen!

Tuurlijk zal er altijd discussie zijn tav line-ups van bands, maar die van Floyd gaat (imo) wel erg (nodeloos) diep. (Marillion en Genesis doen mj niets dus die heb ik gemist idd)

Maar ik ben het Rudiger eens. Met een goede tekst ben je er niet!

Is wel een goed stuk muziek van ANNIE!

Ik kan mij heel goed in de stukjes hier van Bluebird vinden, daar is geen stok tussen te krijgen en hoe wil je het nog beter verwoord en helderder uitgelegd hebben. Ik ben het helemaal met Bluebird eens hier.

Die gaat net zo diep als de invloed van meneer Waters op de PF geschiedenis. Als je je alleen op die van Gilmour focust ben je m.u.v. van zijn muzikale kwaliteiten vrij snel uitgeluld.

Dat 'lul er maar overheen' neem ik overigens terug ik had een bericht gemist. Excuus!

En dat 'tut tut 'is ook wel een beetje over the top of niet Bluebird? We voeren een 'discussie' als volwassenen toch?

Het mooie is, ik doe niets af aande kwaliteiten van Roger Waters, want die staan ook wat mij betreft buiten kijf. (en opsomming van Bluebird is mij ook duidelijk en ben ik het grotendeels mee eens) En wat ik al zei Floyd met Waters was en is ook voor mij vele malen beter. Ik vind alleen dat muzikale kwaliteiten van Gilmour wel eens onderbelicht blijven. En ik vergelijk dit album dus dan ook maar niet teveel met het voorgaande!

Ik had mij altijd voorgenomen om niet in deze disussies mee te gaan (wanneer ik ze van anderen las) en nu doe ik het toch. hahaha.

Maar als een paal boven water, blijft de muziek van Floyd staan (misschien niet dit album!) Daar zijn we het toch over eens lijkt mij? Punt! (wat mij aangaat)

Ik ook en ook met mezelf

Dat was mij in het begin niet helemaal duidelijk maar tis gerectificeerd hoor. Zand erover.

Doen we

Maakt toch heel wat los muziek, vooral als je er van houdt

Oh zeker. Maar ook daarin heb je oorzaak en gevolg. Niets is boeiender om uit te vissen hoe en waarom muziek populair wordt, waarom je het zelf goed vindt en wie er tenslotte met de veren gaat strijken. Meestal mikt men als artiest/producer op de onwetendheid van de massa. Ik vind AMLOR duidelijk een plaat die is ontstaan uit een persoonlijke vete en de strijd om het PF leiderschap in dit geval. Daarom klinkt het ondanks de vette productie hol en gekunsteld.

Ik ben overigens een groot Gilmour liefhebber maar dat staat hier even buiten.

Hier geef je aan wat Bluebird in al zijn berichten altijd al aangeeft. Waters is het vuur en de angel van Pink Floyd, en Gilmour is muzikaal gezien als uitvoerende de stuwende kracht van Pink Floyd. Geen Pink Floyd wat mij betreft zonder Waters of zonder Gilmour. Ik vind dan eerder dat de kwaliteiten van b.v een Rick Wright wat onderbelicht blijven. En die van Mason al helemaal. Gilmour en Waters waren de toonaangevende artiesten van PF, dat staat buiten kijf, maar met zijn tweeen hadden ze ook niet de topalbums gemaakt die ze nu samen wel gemaakt hebben. Waters voor de diepgang en de spanning in de texten, en Gilmour als topgitarist en vocalist, en Rick Wright als perfecte toetsenist van PF. En Mason als de perfecte drummer van PF, want dat word pas duidelijk als je de dvd live At Pompei gezien hebt. Vanaf A Saucerful Of Secrets tot en met The Wall kun je wat mij betreft pas spreken van de 'echte' Pink Floyd. Het eerste album is een buitenbeentje. En de laatste 2 albums zijn commeriele albums waar Gilmour maar al te graag gebruik maakt van de naam van PF om nog een hoop albums te verkopen en zeker te zijn van een goede oude dag. The Final Cut is natuurlijk ook een buitenbeentje en eigenlijk een Waters solo album. Maar wat voor 1. Het beste Waters solo album wat mij betreft. Jammer dat die ook nog onder de naam van Pink Floyd uitgebracht is. The Dark Side Of The Moon is het absoluut artistieke hoogtepunt van PF wat mij betreft, want op dat album was er ruimte voor alle leden om het maximale uit hun individuele kunnen te halen. Het absolute hoogtepunt van PF. Ik heb dat album grijsgedraaid en luister hem zelden nog. Maar weet wel dat dat het beste PF album aller tijden is. De opvolger en Animals vind ik nu nog beter, maar ook daar word de invloed van Waters steeds een beetje groter.

Op Delicate Sound of Thunder vind ik de nummers van deze plaat best te genieten. Duidelijk niet het beste Floyd werk, maar toch ruim voldoende. Is het verschil groot met de studio versies? Het gemiddelde ligt hier namelijk een stuk lager dan bij Delicate Sound of Thunder.

Op DSOT klinken de AMLOR nummers hier en daar wat zwaarder maar echt dramatisch verschil is er niet vind ik. Wel duren sommige solo's wat langer, met name Sorrow heeft een indrukwekkende eindsolo.

Dit is geen pink floyd meer, dit is Gilmour!!
Heb altijd al partij getrokken voor Waters in discussies als deze.
Ok : de tijd waar (probeerden) samen te werken zorgde voor de beste albums, maar de albums die puur door Waters 'geleid' werden hadden tenminste veel diepe gevoelens en waren lyricaal hoogstaander dan deze commerciële en zwakke plaat. The Division Bell was dan weer van een wat hoger niveau door de epische sfeer, maar dit : 2,5 voor de slechtste Floyd plaat ooit!

Echt, Ik weet niet waarom maar ik heb me kromgelachen door 'die vlieglessen'! Ja, dat komt ervan door hele dagen naar BlackAdder te kijken. Begin dan direct te denken hoe Baldrick dit zou zeggen, en ik schiet in de lach.

Oei, dit is matig. Saaie, gevoelloze muziek en dan ook nog verpest door rare effecten op de zang. Op Delicate Sound of Thunder komen de nummers er wat beter uit en staan er ook een aantal goede nummers bij, dus dat is een betere keuze wat mij betreft.

Weet iemand trouwens hoe het precies zit met Richard Wright's rol op dit album?

http://nl.wikipedia.org/wiki/A_Momentary_Lapse_of_Reason

Op Delicate Sound ontbreken de rare vocoder effecten omdat eenvoudig de tracks New Machine Pt. 1 en 2 niet worden gespeeld. Verder is er op de solo's na weinig verschil eerlijk gezegd.

Velen vinden dit album saai , geen Floyd , matig , slecht .
Ik vind het tegengestelde waar , vooral On The Turning Away met die fantastische eindsolo is `n topperdetop nummer.
Het klinkt allemaal lekker Floyds .

Voor een Gilmournummer absoluut een prachtnummer Rudiger, daarbij mogen ook nog Dogs Of War, Terminal Frost en Sorrow maar dan heb je het wat mij betreft ook wel ongeveer gehad.

Wright voegde zich later bij Gilmour en Mason en is feitelijk 1 der vele gastmusici op deze plaat. Niet dat de rol van Mason groter is, maar zijn naam staat net als die van Gilmour vetgedrukt.
Wright speelt op het album, maar leverde geen songs ervoor.

Kort na de release werd Wright weer 'official PF member' .

Terminal Frost is idd een prachtig nummer. Moet ik weer eens opzetten.

Wright was meer gastmuzikant dan Mason iig. Die was het drummen inmiddels verleerd, heeft weinig tot niks bijgedragen aan dit album en stond alleen op de foto om de PF illusie overeind te houden.

En dit zou geen Gilmour soloalbum zijn? Kom op zeg...........

kom op rudiger

eerst deze eens luisteren en dan pas oordeeltje geven
dit kun je met de grootste wil van de wereld geen slechte plaat vinden

Roger Waters - Amused to Death (1992)


a momentary vind ik wel wat hebben - on the turning away is dik ok - maar niet heel bijzonder, paar goeie ideeen, al komen die indirect ook uit de koker van waters als je goed luistert