Pink Floyd - A Momentary Lapse of Reason (1987)

Amused To Death heb ik zelf orgineel maar vind hem stukken minder dan Final Cut ( Waters album ) , dus begrijp me niet verkeerd , ook ik heb Waters hoog in het vaandel staan , Prons heb ik ook .
Je moet toch ook toegeven dat Waters na AMTD niets fatsoenlijks heeft gedaan en dan doel ik op Radio Kaos en Die Opera .

leg eens uit?

Die opbouw. Die diepte vd songs. Die ideologisch metaforen als learning to fly (net als het leven : net als je het onder de knie hebt sterf je..) -->Waters!

Het album is gewoon 'verGilmourt'

Het lijk mij toch vrij logisch dat wanneer je zo'n 16 jaar in één band met elkaar hebt gezeten dat je elkaar tzowel ekstueel als muzikaal hebt beïnvloed. Waters op Gilmour en vice versa.

Luister eens naar het begin (gitaar deel)The Ballad of Bill Hubbard (AMTD) daar klinkt de sound van de gitaar toch heel Gilmour achtig.

Muzikaal is het dus ook 'verWaters'

En daar is toch helemaal niets mis mee. Laten we maar zeggen the best of both worlds.

laat jeff beck dat maar nie horen!

jeff beck is van een ander kaliber, een paar treetjes hoger dan gilmour en heeft ene totaal ander geluid

Klopt, begrijp me niet verkeerd. Het spel van Beck is werkelijk fenomenaal, maar ik probeerde aan te geven dat ik in muziek die Waters geschreven had voor AMTD, ik toch de invloed vvan Gilmour in terug hoor. Een Beck vult dat vervolgens in op zijn eigen manier.

En ook AMTD is voor mij top 10 werk!

Dit album is teveel op de automatische piloot gespeeld, en veel te voorspelbaar. Zo van, we weten zeker dat dit goed gaat verkopen. In de verste verte geen 5* album, en zeker niet met Pink Floyd als uitgevende band. Qua productie, als muzikaal ongeveer net zo goed als The Division Bell, al vind ik dat album nog net iets avontuurlijker en betere songs bezitten.

Dave Gilmour teert hier gewoon op de aloude Pink Floyd-sound met het verschil dat hij compositorisch niet de kwaliteiten van Waters bezit. Het album is mij te bombastisch en te voorspelbaar en mist de spanning en diepgang van vroegere Pink Floyd-albums, hoewel ik de eerste 2 nummers nog zeer sterk vind.

Het moment dat Terminal Frost losbarst vind ik nog altijd geweldig, hoewel velen het wel cliche zullen vinden. En On The Turning Way is gewoon een klassieker.

Mee eens. De haren zijn hier té glad gestreken. En de productie, die vind ik vreselijk.

De productie vreselijk? Waar basseer jij dat op dan, want het geluid klinkt erg zuiver en als een klok vind ik. Hoe wil jij de productie nog beter hebben dan op dit album. Dat is nu juist net datgene wat ik het meest kan waarderen aan de 2 laatste Watersloze Pink Floyd albums.

Geluidskwaliteit en produktie zijn 2 verschillende begrippen. Waarschijnlijk wordt hier het gebruik van teveel electronische hulpmiddelen en gastmuzikanten bedoeld wat eigenlijk de band zelf had moeten ''produceren'''. Het verdient daardoor de naam Pink Floyd al niet eens.

Nee hoor, helemaal niet... Tenminste, ik heb nog nooit een slecht klinkend album gehoord dat goed geproduceerd is.

Productie van een album is een combinatie van beslissingen nemen tijdens de opnames, mixen en mastering van het album. Je moet het niet verwarren met het feitelijk spelen van de muziek. Sommige bands vinden het prettig om de productie volledig uit handen te geven omdat een bepaalde producer staat voor een bepaald geluid.

Nou ik wel hoor, maar dat zal wel weer een kwestie van smaak zijn. Maar evenzogoed klinkt AMLOR veel te log, eenvormig, dichtgesmeerd en te ''synthetisch'' om, ondanks de geweldige geluidskwaliteit, de naam van een band te dragen die ooit grondlegger en eerste representant was van een uniek groepsgeluid.

De produktie is gewoon erg 80's en vergelijkbaar met b.v. de ingeblikte Genesissound uit die tijd vind ik. O.a. The Final Cut en About Face zijn ook 80's platen maar lijden daar toch in veel mindere mate onder. Maar net hoe de opzet in elkaar steekt en wie de touwtjes in handen heeft. Gilmour en Ezrin in dit geval.

Wie er tenslotte achter de master/mengtafel zit (ene Andrew Jackson) speelt dan ook niet de hoofdrol in het creatieve proces maar bepaalt natuurlijk wel de balans en kwaliteit van het uiteindelijke produkt. Maar goed, mijn visie.

Roger Waters noemde het bij verschijnen een perfecte copie van eerder werk en nam zelfs het woord vervalsing in de mond .
Dat gaat mij wat ver , maar als je de lijst met gastmusici ziet dan vraag ik mij ook ernstig af wie hier nu , buiten Gilmour , van de oorspronkelijke Pink Floyd leden echt wat bijgedragen heeft .
Wright was inderdaad niet eens officieel lid en Mason is volgens mij helemaal mondjesmaat te horen . Sessiedrummer Jim Keltner was niet voor niets ingehuurd .
Diezelfde Mason kreeg een sidekick tijdens de tour die volgde . Garry Wallis , de percussiespeler had ook verdacht veel electronische drums om hem heen verzameld . Gilmour liet echt niets aan het toeval over om het zo gesmeerd mogelijk te laten lopen .
Op deze plaat is er weinig emotie , warmte en sfeer . Kapot geproduceerd door een overdaad aan te gladde en mechanische klanken . Het enige wat echt overeind blijft staan is Gilmour's gitaarspel en een klein aantal aardige songs .

Vrij logisch , als jij van je vrouw afgaat noem je haar ook `n vals kreng , de meeste huwelijken gaan met ruzie uiteen .
Rechtzaken kwamen er aan te pas over wie de naam Pink Floyd mocht dragen , je kunt wel raden wie er gewonnen heeft .
Dus blijven er altijd mensen achter ( Waters ) met `n bloedend hart.

Vooruit, laat het een floyd album zijn dat niet tot de toppers behoort. De jaren 80 waren ook niet het beste decor voor bands als deze. Met een aftrap als Signs of life en een uitsmijter als Sorrow (een van de leukste live ervaringen van mij) slik ik het wel.

Als je dit niet als een Pink Floyd album bekijkt, is het een prima album wat mij betreft met een paar prima nummers. On the turning away en terminal frost vind ik erg goed. De albums uit de jaren 70 van PF zijn natuurlijk als maatstaf niet reëel.

zo bekijk ik het ook. Het is naar PF's maatstaven matig, maar een matig PF album is nog steeds een goed album!

Ze halen een bepaalde 'ondergens', waardoor het nooit écht slecht wordt. Sorrow vind ik wel één van Pink Floyd's sterkste nummers, maar ach.. die staat ook op Pulse en op Delicate Sound of Thunder. A Momentary Lapse of Reason zal ik niet snel aanschaffen.

Signs Of Life en Terminal Frost blijven evenwel de moeite van aanschaf nog wel waard. Die zijn ook nooit live uitgebracht voor zover mij bekend is.

YouTube - Pink Floyd - A New Machine/Terminal Frost

Nou, wat minder 'zuiver en klinkend als een klok'. Een goede productie betekend niet dat het kil, klinisch en levenloos moet gaan klinken. Een album als A Saucerful Of Secrets mag geluidstechnisch misschien uiterst belabberd klinken, maar het heeft voor mij zoveel meer karakter, zoveel meer sfeer, twee elementen die voor mij onmisbaar zijn om een album eindeloos te kunnen beluisteren. Die twee elementen hoor ik hier in de verste verte niet terug. Het valt zo van me af. Het doet me helemaal niets.

De Echoes verzamelaar geeft individuele credits voor de nummers en die voor Sorrow zijn:

David Gilmour: zang, gitaar, toetsen, drumprogrammering
Jon Carin: additionele toetsen
Tony Levin: bas
+ wat dames op achtergrondzang

Pink Floyd is de enigste band waar ik alle studio albums org van in bezit heb. Ik denk dat ik mij dan ook wel een behoorlijke Pink Floyd liefhebber mag noemen, want alleen dan zou je van een band/artiest de complete catalogus compleet willen hebben.

Ik vind alleen op de laatste 2 a 3 albums de naam Pink Floyd wat misplaatst, de reden daarvan is al vaak genoeg over gediscuseerd, en wijd ik verder niet over uit. Dit album heb ik eigenlijk alleen maar om de collectie compleet te hebben. Hetzelfde geld ook voor Piper. Ummagumma ben ik vooral door het live album erg blij mee. The division Bell vind ik ook erg goed en niet overbodig. Dit album zet ik niet vaak of graag op, vooral omdat ik dan liever een ander Pink Floyd album opzet. Deze heb ik vooral voor de heb erbij gekocht, meer niet. Net wat Stijn_Slayer zegt, de beste nummers van dit album staan al op Delicate Sound Of Thunder.

De hoes is natuurlijk wel weer erg mooi, daarom zou ik deze dan ook nooit wegdoen. Lekkere behang muzak in een erg mooie hoes, dat is deze plaat voor mij. Niets spannends of spectaculairs, nee gewoon een op safe gemaakte plaat voor op de achtergrond meer niet. Maar dan best wel lekker klinkend. Genoeg voor een nipte voldoende.

Dat gevoel heb ik ook. Deze plaat heb ik altijd over het hoofd gezien bij het beluisten van Floyd materiaal. De beginjaren vind ik zeker erg boeiend maar de eindalbums heel wat minder... Division Bells is dan bij vlagen wel geniaal maar toch blijft mijn voorkeur bij de periode met Waters erbij...

de redenaar was even weg

Ik heb Pink Floyd altijd een beetje de band van waters gevonden. Ja natuurlijk waren mensen als Gilmour en Wright erg belangrijk voor het totaalgeluid maar ik zag toch een beetje waters als het creatieve genie achter de band. Nadat hij in 1985 de band verliet was pink floyd ten dode opgeschreven ten minste dat dacht ik lange tijd. Toch heb ik de laatste tijd dit album een herkansing gegund het blijft toch mijn lievelingsband.

Zoals zo velen jaren 70 liefhebbers weten was de jaren 80 voor veel Prog en classicrockbands een waar debacle. Of je begon pop te maken wat sommige bands nog wonderwel lukte of je bleef koppig progressieve rock maken dat door teruglopende interesse,verkoopcijfers en dus budget ook nog eens steeds moeilijker werd. Pink Floyd koos voor het eerste wat in hun geval meer 80ties invloeden en een makkelijkere te behappen sound. Zonder waters aan het roer kan ik het een dappere poging noemen maar helaas ook gedoemd om te mislukken.

Ik heb allereerst niks met de hopeloos glad gestreken productie. Overal is er heel braaf binnen de lijntjes gekleurd. Ik mis even een beetje het lef of de tekstuele kracht van alle het voorgaande werk. De teksten zijn hier niet bijzonder en waarschijnlijk weinig doordacht. Ik kan de gedachte maar niet uit mijn kop halen hoe dit geklonken zou hebben met waters achter het stuur. Want laten we wel wezen Gilmour doet echt zijn best en hier staat geweldig basismateriaal op. Met wat meer pit in de teksten,productie en met wat meer overkoepelend concept zou dit wellicht een zeer goede pink Floyd plaat kunnen wezen.

Toch is er ook veel positiefs te verstellen over dit album. De instrumentatie is erg divers op dit album. Vooral de saxofoon is gaaf. Sommige nummers gaan erg leuk over in elkaar. ik kan me best amuseren met de combinatie van pop/new wave en typische floydprog. Er zijn toch nog twee nummers die zich met het oudere werk van floyd kunnen meten terminal Frost en Sorrow. en nog eens 2 nummers die nog redelijk de moeite waard zijn.
.
Ik concludeer dus dat het grondidee van dit album perfect had kunnen uitpakken het mist alleen die krachtige leiding van waters. Als de heren nou zo verstandig waren geweest toch waters er nog bij te proberen te betrekken. Samen met waters had dit wel eens het nieuwe Floyd meesterwerk kunnen worden. op het volgende album hoorde we gelukkig nog een floyd met wat meer drive ondanks het gemis van waters.

Waardering track voor track
Sings of life 2,5*
Learning to fly 0,5*
The dogs of war 3*
One slip 3*
On the turning away 2*
Yet another movie 2,5*
Another machine part 1+2 0,5*
Terminal frost 4*
Sorrow 5* (toch erg mooi)

kom zo op ongeveer 3*

rudiger, hoe kun je een totaal ongeïnspireerde plaat als dit ***** sterren toekennen, en een meesterwerk als The Piper At The gates of Dawn amper 1.5? Geen idee, maar dat gaat er bij mij niet echt in. Gelukkig verschilen smaken soms nogal....

Smaken verschillen inderdaad Father, maar toch overdrijft Rudiger voor mijn part hoor

Laten we eerlijk zijn mensen: dit is geen PINK FLOYD plaat.
Zoals al door enkelen gezegd: Gilmour maakte maar al te graag gebruik van de naam. Reden?: Zo werd deze plaat bekender, en verkoopte ze ook beter!
Dit album is goed...voor een Gilmour solo album.
Dit album is goed...voor 'een band'.
Maar niet naar voor Floyd.
Ik geef toe: TFC was ook geen PINK FLOYD album, maar wel zoveel emotioneler, dieper en beter uitgewerkt (zeker op tekstueel vlak).
Waters blijft dan ook het genie achter Floyd.

Er zitten wel degelijk elementen van de Floydsound in . Gilmour was niet achterlijk natuurlijk . Alleen zijn gitaargeluid drukt al een grote stempel op het totaalgeluid en uiteraard zijn stem . Plus dat de toetsenpartijen en damescoirtjes erg in Floydsfeer zijn .
Gilmour was uitdrukkelijker als leadzanger dan Waters , t/m Animals . Ik heb dus wel het idee dat ik naar een Pink Floyd plaat luister , alleen hij stelt songmatig en produktioneel teleur .

Ik vind ook dat Waters node gemist wordt , maar dan had het sowieso een heel andere plaat geworden .

Ik vind deze bij elke luisterbeurt slechter worden.
Al blijft dogs of war een geweldig nummer.
Lekkere stem van Gilmour dan die keiharde drums gelijk een gitaar solo met daar weer achter een sax-solo. Top Nummer.