Genesis - We Can't Dance (1991)

Lees bovenstaand stuk nu pas, maarruh.. Goed geschreven ! Leuke uitleg, ook wat betreft de live uitvoeringen !

Helaas was het - met album - toen al over en sluiten....

Ik kom er vrijwel dagelijks. De FRS in mijn woonplaats is één van de ruim 40 winkels die na de doorstart open is gebleven. Zo nu en dan koop je cd's bij FRS voor een prikkie, ook "We Can't Dance (1991)" heb ik daar voor weinig euri zien liggen.

Misschien is dit wel hun zwakste album, tenzij 'Abacab' met die titel gaat lopen. Het album is te lang, de nummers 5 en 11 waren beter weggelaten.

Heel sterk: niks

Sterk: No Son Of Mine, Jesus He Knows Me (omwille van de vroegere affectie die wel sterk daalt), Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep, Fading Lights

Redelijk: de rest (Hold On My Heart apprecieer ik meer dan vroeger), behalve

Zwak: I Can't Dance + de vullers (5 en 11)

Live brengen ze de nummers traditiegetrouw heel goed, maar de bindteksten van Collins irriteren me weer. En dat onnozele gedoe tijdens het al zwakke nummer 'I Can't Dance' is tenenkrullend en Genesisonwaardig. Triest dat Rutherford en Banks Collins zo vrij lieten in het goedkope show-verkoop-gedoe. Het is voor mij storend dat een prachtnummer soms ingeleid wordt met een over-the-top-draaiende-Collins. Ook een degelijke ballad als 'Throwing It All Away' wordt live zwak door het spel met het publiek.

3 sterren (3,5 kan ook)

Ik vind het een lichte verbetering t.o.z van hun albums vanaf Abac(r)ab(p) Er zit sterk werk tussen, te weinig, maar het is voor mij een evenwichtigere plaat.

Ja, sluit mij aan bij Michel maar ook bij de conclusie van Goldendream dat 5 + 11 hadden moeten worden weggelaten. Dan had je een beter geheel gehad, die ook als veel mooier zou zijn ervaren.

Ik blijf volhouden dat Genesis hier een dappere poging heeft gedaan (met name door de sfeer en de langere stukken) om het verleden een mooi slotakkoord te geven, met een jaren '90 benadering.

De instrumentatie is genormaliseerd en de productie van de jaren '80 is weggelaten.
Ik heb er verder geen overdreven hekel aan, maar nummers als Jesus he knows me doen nog wel aan de jaren '80 Genesis en Collins solo denken en hadden voor de sfeer beter ook weggelaten kunnen worden.

Maar ze doen voor mij voor het eerst weer hun best sinds Duke.

In vorm verschilt het trouwens niet zo heel veel van de twee voorgangers. Een paar langere stukken met een progessief verloop, de ballads, een paar melige nummers en wat spannendere melodieuze pop/rock songs.
No Son Of Mine heeft in de verste verte ook wel iets van Mama. Die typerende harde klappen op de drums en de spanning.
Maar pluspunt is inderdaad de meer basic benadering in de instrumentatie en produktie.

Maar net niet genoeg voor een echt positieve benadering. Voor mij een nipte voldoende, maar het balletje rolt nét de verkeerde kant uit om als sterk album door het leven te gaan.
Daarmee had het overigens echt geen 100 % progessief album hoeven zijn. ( die tijd was wel geweest) Maar iets meer spanning en minder flutsongs had wenselijk geweest.

Dit was hun laatste gedrocht i.v.m. (top)albums als Selling England etc.
( De kaars ging letterlijk langzaam uit)

Het is geen Selling England by the Pound, dat zal niemand ontkennen.

Maar als je dit dan weer vergelijkt met de jaren '80 albums van Genesis, is het toch wel weer een stuk aardiger?

Bij het bekijken van de videoclips (tweede schijfje bij elke cd uit de box) is de invloed van Collins solo zo herkenbaar: 'Tell Me Why' is 'Another Day In Paradise part2', 'No Son Of Mine' past ook in die sfeer, zoals 'Both Sides'.

No Son Of Mine was de 1e single van het album en stemde mij hoopvol.
Reden genoeg om uit te kijken naar het nieuwe album.
Bij eerdere beluisteringen viel mij in ieder geval op dat het beter was dat ik in sinds tijden had gehoord van het trio.
Uiteindelijk kom je dan toch tot de conclussie dat Ome Phil weer sneakerig zijn invloed net iets te veel laat gelden.

Altijd meer in mijn nopjes geweest met Calling All Station. Zonder Phil en daar hoor je Rutherford en Banks eindelijk weer eens doen waar hun hart meer ligt.
Een vrij donkere plaat met een hoofdrol voor de keyboards. Zeker geen meesterwerk, maar zeker Genesiswaardig. Maar kansloos zo bleek al snel.

Had van mij uitgebracht mogen worden zonder de volgende gedrochten:

2. Jesus He Knows Me (4:16)
4. I Can't Dance (4:01)
9. Hold on My Heart (4:38)

Er zijn nog wel enkele andere nummers minder of op het randje maar bovenstaande tracks vind ik echt gruwelijk om door mijn speakers te horen.

Tja, zijn mijn favorieten ook niet echt. De meligheid ligt er bovenop van 2 en 4 ( al kan ik het onderwerp van 2 nog wel waarderen.)
Hold On To My Heart hoort op een soloplaat thuis van Collins. Muzikaal vind ik het overigens wel de beste van de drie.

Hold On My Heart is niet Collins maar typisch Banks. Ietwat zoetelijk maar met een prachtige late 70's (atmo)sfeer. De echte vullers zijn Never A Time, Tell Me Why, Way Of The World en Since I Lost You. Goedkoop, vervelend en niemandallerig. Met de rest kan ik iig beter leven dan wat er op het voorgaande album te vinden was.

I can't dance en Hold on my heart hoef ik ook nooit meer te horen maar Jesus he knows me kan ik nog steeds prima hebben,al was het misschien slimmer geweest als Phil Collins dat nummer voor z'n solo album bewaard had.

Jesus He knows Me vind ik live wel een goed en hevig nummer. Haast stomend. De Collinsshow mag daarbij wel weggelaten worden.

Ik snap niet zo goed wat iedereen tegen Never a Time en Since I Lost You heeft. Tell Me Why en vooral Way Of The World zijn voor mij de zwakke broeders. Ik had hier liever On The Shoreline voor in de plaats gezien. Verder ben ik altijd erg in mijn nopjes geweest met het album, maar dat zal ook te maken hebben met het feit dat dit het eerste Genesis album was waar ik 'op wachtte' en de eerste keer dat ik ze live zag. Ben pas later de albums met Gabriel gaan ontdekken.

Heerlijk droge analyse.

Vandaag weer eens opgezet, toen ik gisteren merkte dat ik nog niet op dit album had gestemd. Ik moet zeggen, geen slecht album, best goed, maar deze haalt het bij lange na niet in vergelijking met 'Selling England by the pound' en 'The Lamb lies down on Broadway'. De eerste drie nummers van het album 'We can't dance' (No sone of mine, Jesus he knows me en Drving the last spike) zijn voor mij de beste drie tracks. 'Tell me why is ook wel mooi, maar er zitten ook enkele stukken in het album die nogal matig zijn. 'I can't dance? Ja, Genesis grootste hit (vond ik een leuk nummer) vind ik tegenwoordig juist een van de mindere nummers van Genesis geworden.

Toch was dit album voor Genesis een redelijk waardige afsluiter. Het niveau van Trick of the Tail, of Wind and Wuthering hadden ze al lang achter zich gelaten (in negatieve zin), maar dit is echt niet slecht. Het is ook wel zo dat Phil heel zwaar domineert, ook weer op dit album, maar nogmaals: het is niet slecht. "Jesus he knows me", een leuke tekst, lekker drumwerk, niks mis mee. "No son of mine" klinkt ook goed, en een nummer als "Hold on My Heart" is echt heel mooi...
En dan niet de twee langere stukken te vergeten: Driving the last spike en Fading Lights. Ze hebben hier echt iets moois neergezet. Ik ben in ieder geval blij dat ze met dit album gestopt zijn, en niet met een album zoals Abacab.

We Can't Dance is niet het laatste album WPE. Wel met Collins.

In 1997 verscheen Calling All Stations.
Naast Banks en Rutherford, maakt Ray Wilson deel uit van de formatie.
Een eenmalige onderneming, want het verkoopt niet best en ook de concerten worden veel minder goed bezocht.

Voor meer info. Check even het album hier op Music Meter.

Nu zou ik op deze plek kunnen schrijven: "En dat was nog een veel waardiger afsluiter". Maar dan komen er vast weer allerlei usual suspects allerlei usual opinions debiteren. Dus dat laat ik maar achterwege.

Precies, daarom verwees ik ook door.

Ik heb deze als 2LP, en dat is 1LP te lang

Voor deze tracklist zou ik 5 sterren geven:


1. No Son of Mine (6:39)
2. Driving the Last Spike (10:08)
3. Never a Time (3:50)

4.Dreaming While You Sleep (7:16)
5.Fading Lights (10:16)

En dan kan om het even welk ander nummer nog tussen 4. en 5. om het geheel naar de 40 minuten te trekken.

Tja. Het mocht niet zo zijn. Ik moet wel zeggen dat de band wat minder steriel uit de hoek komt dan Invisble Touch. Vreselijke produktie.
De sound heeft in ieder geval aan warmte gewonnen. Jammer van het wat slappe materiaal wat net iets te veel domineert.

Doe maar 'Living Forever' en ik ben het met je eens
(Of eigenlijk liever nog 'On the Shoreline')

Genesis oud of nieuw ik vind het allebei prima behalve die hele ouwe platen voor selling England by the pound zijn moeilijker. Ik vind ze wel steeds toegangkelijker geworden.

Inderdaad beide hebben hun charme. Gaat mijn voorkeur meer naar oude uit, ook zonder Gabriel en Hackett heeft Genesis zijn goede nummers. De nieuwere (wat heet 80-er jaren) is een stuk toegankelijke en dus voor grotere publiek....zijn de fanaten vaak niet blij mee.....

ik ben geen Genesis kenner.Wat ik van het " oudere " werk gehoord heb is niet mijn ding.Razend knap ,sommige dingen ,maar het komt niet binnen bij mij.Ik heb deze cd eens meegenomen bij de kringloop voor weinig.Eigenlijk alleen voor No Son of Mine.Dat vond en vind ik nog steeds een prima nummer.Toch de boel maar verder afgeluisterd en de andere singles deden mij toen al niet zoveel en dat is in de loop der jaren niet veranderd.De twee lange tracks zijn daarentegen wel aantrekkelijk voor mij.Deze trekken het album naar een krappe voldoende.Ook dit album gaat er niet voor zorgen dat ik mij meer ga verdiepen in Genesis.Het raakt mij gewoon niet voldoende. 3 sterren.

Ik ben wel een kenner maar vind dit ook wel een waardige afsluiter zoals al eerder genoemd hoewel de dominantie van Phil Collins inderdaad wel erg groot is. Maar er staan een paar juweeltjes op....No Son Of Mine alleen al, 5 sterren waardig. En wat dacht je van Driving The Last Spike en Fading Lights, zijn echte lange Genesis nummers geworden waar alles in zit. Er staan ook wat zwakkere broeders op dit album waardoor het niet boven de 3,5 komt maar uiteindelijk is dat gewoon een ruime voldoende.