Golden Earring - Moontan (1973)

3 hele goede songs afgewisseld met 3 mindere nummers. Gelukkig hebben Radar love, Are you receiving me en The Vanilla queen alles bij elkaar een langere speelduur dan de andere 3 nummers, dus daarom een dikke voldoende, maar nummers als Candy's going bad en Just like Vince Taylor ben ik niet kapot van.
Op Golden earring Live daarentegen klinken ze veel beter

Dus de nummers groeien door de uitvoering bedoel je? Overigens vind ik Vanilla Queen ook beter klinken op het Live album dan op dit Moontan, vooral de fade out is zoveel beter.

Begrijp me goed, Vince Taylor beluister ik weinig via het origineel, dan liever de vele live uitvoeringen die ik er van ken. Ik kende van beide nummers ( Candy en Vince Taylor) de opnames van Live 77 voordat ik Moontan voor het eerst hoorde en vond de studiotakes ook minder pakkend, Als nummer op zich vind ik ze echter nog steeds prima.
Maar wellicht is de Earring een type band waarbij de nummers zich live nog verder kunnen evolueren, de studiotake is immers ook een momentopname en dient als raamwerk. Dit wordt door het veelvuldig spelen danw eer eens aangepast, gepolijst of juist op maat gesneden.
Candy blijft op dit album een sublieme opener die er gelijk inhakt ( Are you satisfied?) en wat mij betreft, geeft de aankleding met de synth en gitaarsoundjes en de fade out het nummer ook net iets extra's. Ook de trage wijze waarop Hay het zingt, brengt wel iets met zich mee. Maar kan me voorstellen dat je dit misschien juist tegenstaat.
Als gitaarriff het ultieme openingsnummer vor de GE als je het mij vraagt. Heerlijk toen men dit weer ging spelen in de periode 2002-2005.
De Amerikaanse versie van Moontan met de nieuwe take van Big tree Blue see en zonder Suzy en Taylor past jou dan wellicht beter?

Tjee wat een analyse speciaal voor mij Haythijs

Eens kijken of ik er wat mee kan, dank je wel

Geen dank hoor, het is trouwens niet bedoeld als les ofzo.
Iedereen ervaart het anders en ook ik kan me vinden in je opmerking dat je de uitvoeringen op Live beter vindt klinken dan op dit album. Wellicht is dat ook inherent aan een liveband wat de Earring toch ook is.
Wel denk ik dat de 'mindere' nummers nog van prima kwaliteit zijn, misschien een tikje minder uitgevoerd voor je, en vallen ze een beetje weg in het geweld van de uitschieters?
Als iemand mij vraagt de Earring te leren kennen uit de jaren 70, zou ik of deze of Live aanraden, de laatste biedt het beste van de albums uit de begin jaren 70. Dit album als hun mijlpaal, mede vanwege het grote succes wat uiteraard ook in de slipstream van Radar Love ontstond.
Dat dit album sterk vertegenwoordigt is op Live zegt wel iets over het songmateriaal denk ik.

Klassieker uit de Nederlandse popgeschiedenis, dit album, "Moontan" van Golden Earring. Wat mij betreft niet alleen vanwege wereldhit "Radar Love". Want er is veel meer te genieten op "Moontan" dan alleen dat nummer. Wat te denken van "Are You Receiving Me" en "The Vanilla Queen". Beide nummers worden opgerekt tot aanzienlijke lengte en met name de instrumentele passages in die nummers vind ik fantastisch. Naast het zeer goede gitaarspel van George Kooymans bezweert Rinus Gerritsen ons met hypnotiserende baslijnen. Ook "Candy's Going Bad" en "Just Like Vince Taylor" zijn prima rocksongs. "Suzy Lunacy (Mental Rock)" vind ik persoonlijk wat minder. Maar slechts een kniesoor die daarom maalt, want "Moontan" is regelrechte rockgeschiedenis uit de Lage Landen.

Deze plaat heb ik nu ook origineel en in zijn geheel beluisterd.

Wat mij opviel gelijk al bij de eerste noten is de enorm goede productie en het directe geluid, het klinkt wel een beetje als een live album.

Heb hem gekocht omdat het DE klassieker bij uitstek is van Golden Earring, en omdat ik nog geen regulier album had van hun, deze en Tits n Ass daarom vandaag maar gekocht, kan ik mooi het verschil vergelijken tussen Earring van 1973 en 2012.

Als je dit top product vergelijkt met hun laatste album wint deze het op alle fronten

Een album als Moontan is niet snel te overtreffen en het is flauw om Tits 'n Ass daarop af te rekenen.

Menige band mocht willen dat ze 40 jaar na een topalbum nog eens een cd zouden afleveren van het niveau Tits 'n Ass.
Persoonlijk ken ik niet zoveel groepen die dit nog presteren, ik zou in dit verband Deep Purple nog even willen noemen.

To the hilt !

Kan iemand mij vertellen waar de titel Moontan vandaan komt en wat deze betekent?

Ja, maar dan praat je wel over een tijdsbestek van 40 Jaar.
Artistiek zat de Earring toen erg hoog.
Was ook een tijd dat er driftig gexperimenteerd kon worden.

Tits 'n Ass is gewoon een lekkere rockplaat. Een subtoppertje in hun oévre.

Denk aan Suntan, maar dan juist licht/wit ipv donker/bruin. Zie de vrouw op de hoes, die is 'moontanned'. Ze komt terug in Vanilla Queen:
"Secret of your beauty,
Was your moontan and your fear."

@fatima. Thx!

Dank!

Net als velen vind ik Moontan het beste reguliere album van Golden Earring. Niet alleen vanwege Radar Love, terecht één van de grootste Nederpopklassiekers ooit maar alle songs staan op een hoog peil wat lang niet van alle Earring-albums gezegd kan worden. 6 lange songs (buiten Suzy Lunacy (Mental Rock) dat ik iets minder vind dan de rest) maar goed opgebouwd met de nodige spanning, avontuur en variatie waardoor ze niet vervelen.

Mijn waardering met een halfje verhoogd. Zo'n product wordt nooit meer gemaakt. Vanaf nummer 1 tot en met het laatste nummer w e r el d s

Een album met historie, kijk daarom ook even naar deze docu van moontan!

Soort van eigen gemaakte Classic Albums docu, gemaakt door de dochter van Rinus. Dit album verdient eigenlijk wel een officieel classic albums aflevering.

Is toch ook een officiele classic albums aflevering, compleet met leader en gewoon op de VARA uitgezonden ?
Het kijken waard, ook al hadden ze wel even kunnen ingaan op de Amerikaanse release met die andere tracklisting.

Ik heb deze aflevering op de TV dan wel gemist, en eerlijk gezegd dit gebeurt mij wat GE betreft vrijwel nooit. Op het inmiddels ter ziele gegane GE forum is dit ook nooit aangekondigd als een officiele release en ook niet dat het een Tv uitzending betrof maar dus gewoon een soort eigengemaakte making of. Het zou dan tzt aangeboden worden aan de Classic Albums releases, Volgens mij was het een soort studieproject dus van Rinus zijn dochter. Ze is afgewezen voor het conservatorium ( wat Rinus dan weer een postief punt vond, hij heeft daar niet zoveel mee) maar doet wel iets in media, entertainment en vormgeving, zingt ook in een bandje waarin papa Rinus af en toe meespeelt.
Daarbij vind ik de 'aflevering" dan net iets te kort. Volgens mij zijn de gemiddelde afleveringen toch wel iets langer.
Ik denk dat je je laat misleiden door de logo's van Ned3 en de Vara in het begin van het fimpje Deze zijn later nergens meer terug te zien, dat fimpje van Stand by me is wellicht geleend uit een compilatie bij DWDD toen de Earring hier aanwezig was, zoals het interview met Ted Nugent uit de docu Dont stop te show komt. Je ziet dus teveel screeners voorbij komen en ander 'geleend' materiaal om het als officiele Classic Album release te zien. Die zien er toch echt wel iets anders uit. Ook de aftiteling ontbreekt trouwens
Heb ook even gegoogeld, maar vind niks van een CA aflevering omtrent dit album, alleen het youtube filmpje.

Interessant vooral hoe ze Vanilla Queen hebben opgenomen. Echt heel tof met dat mannencoir en de overdubs die ze gebruikten voor George zijn stem (krijs)

Het is zeker een leuke docu, en vooral de ruimte die het nummer Vanilla Queen krijgt. Qua compositie en productie idd een meesterwerk.
Overigens wordt het 'aparte' middenstuk na het 3e refrein ook tijdens de unplugged shows wel ten hore gebracht. Een van de weinige ( wellicht enige) momenten dat de heren tijdens de akoestische show dus een sample gebruiken.
Het keyboard introotje laten ze in de theaters dan weer niet horen. Ikzelf vind het altijd magisch moment om dit intro te horen als Rinus deze via zijn voetpedalen opstart tijdens de elektrische shows. Helaas staat het nummer zelden op de setlist.

Ik vind de uitvoering op Live (1977) trouwens echt té gek. Prachtige climax. Epic !!

Zeker weten, hoewel de iets kalere versie van Rockpalast 1982 ook zeker te pruimen is. Deze vind je op youtube wel terug, maar de 77 uitvoering heeft zeker iets meer ballen, mede door Gelling natuurlijk.
Tijdens de meer recentere uitvoeringen speelt Bertus Borgers een saxpartijtje mee op het einde, wat ikzelf juist niet echt iets vind toevoegen. Dan liever dat Kooy het nummer zelf op zijn karatkeristieke verbeten wijze uitspeelt en opvoert.

Over die beruchte dream sequence uit Vanilla queen (vanaf minuut 6) is trouwens nog iets meer te zeggen dan George in de docu doet. Je hoort daar Marilyn Monroe zeggen 'What's your name, honey?' etc., en daaronder een soort geloei. Dat is een vertraagde opname van een liedje van Liesbeth List (niet van Sandra Reemer, zoals George zegt) die 'over zee' zingt. Als je het iets versnelt, kun je het duidelijk horen. Mooi stukje vakwerk trouwens, dat fragment, zeker voor die tijd: allemaal knip-en-plakwerk van geluidfragmentjes die, met behulp van loops en vertraagde/versnelde opnames, bij elkaar een fascinerend Twin Peaks-achtig beeld geven van een 'haunting dream' over de vanilla queen.

Behoorlijk sterke plaat van de Earring. Suzy Lunacy vind ik knap vervelend. En Vince Taylot kan me ook niet echt boeien. De overige 4 nummers zijn zo'n beetje de beste nummers die ik ken van de Earring. Met vaak behoorlijk interessante instrumentale stukken. Soms meschien iets te lang.

Ik heb zojuist voor het eerst in mijn leven 'Moontan' van de Golden Earring mogen beluisteren. Het is absoluut een album om heel erg trots op te zijn en doet zeker niet onder voor een topalbum van Black Sabbath of The Who. Integendeel...

Veel gehoorde klacht betreft de tijdsduur van de diverse nummers, hoewel ik de rustpunten (en spanningsopbouw) juist als een sterk element van 'Moontan' zie. De donkere ondertonen van de synthesizer geven diepte en kleur. Strijkers zorgen voor een dosis melancholie.
Het album 'The Notorious Byrd Brothers' van The Byrds komt in mijn gedachte naar boven en ik sluit niet uit dat dit ter inspiratie heeft gediend. Toch weet Golden Earring er een heel eigen zwaai aan te geven. Waarbij gezegd moet worden dat deze (in positieve zin) beruchte live band ook met studio-opnames wel raad weet.

In 2009 is een vinyl reissue uitgebracht. Heeft iemand van jullie dit exemplaar in bezit en/of is het een aanrader?

Ben het met de meeste mensen eens dat dit een van beste Earring albums is. In 1972 ging de Earring met The Who op tournee. De Earring stond sinds ca. 1970 onder contract bij Track Records, het label opgericht door The Who. Kennelijk heeft die ervaring een impuls gegeven, want 'Moontan', dat in 1973 uitkwam, bleek een behoorlijke stap vooruit. Sterker, veel Britten noemen 'Moontan'.........Earring's 'Who's Next'.

Hele sterke periode van The Earring. De impact van Radar Love hielp mee, maar hier staat verder ook memorabel werk op.
Soort ( onbewuste ?) voorbode voor het experimentele 2 tal Switch en To The Hilt.
M.i twee van hun sterkste platen met R.j Stips veelal op de moog te horen.

Jammer dat ze daar weer van afstapten. Maar Contraband met Elco Gelling in de groep is ook heel sterk.
Ik vind die periode zowel met Stips en Gelling heel interessant. ( de gitarist speelt ook een aantal stukken op Moontain)
Muzikaal en artistiek een toptijd. De periode 1973 t/m 1977 is mijn favo periode van de band.

Net terug van live show in Utrecht. De mannen kunnen het nog steeds, en 2 nummers van dit album gespeeld! Ze opende zelfs met Vince Taylor. En uiteraard radar love ontbrak niet.