The Moody Blues - Days of Future Passed (1967)

Koop de Deluxe 2-disc editie en je hebt alle bonustracks op een aparte schijf. Persoonlijk vind ik die extra schijf erg interessant omdat er flink wat opnamen bij zitten die best wel bijzonder zijn. Maar ze kunnen natuurlijk niet tippen aan het eigenlijke album.

De boni zijn best interessant. Mijn singletje van Nights In White Satin is behoorlijk gaar en het B-kantje ( Cities ) staat er ook op, plus de pre-album singles met Hayward die wel op de olde On Boulevard De La Madeleine / Fly Me High LP stonden maar dus ( terecht ) niet bij de boni op Magnificent Moodies........ Eens zal ik 'm wel voor een normale prijs tegenkomen ......

Vandaag op geremasterde CD gehoord!
De muziek van de Moody Blues wordt nog mooier.
Deze klassieker van zeer hoog niveau waardeer ik nu nog meer, het album is werkelijk PRACHTIG !!
Ik verzamel Vinylplaten, maar dat wil niet zeggen dat ik nooit meer een CD koop. Wel, deze is zeer de moeite waard om op CD te kopen!
Nu verhoog ik mijn waardering naar 4.5*, ook met de reden dat deze plaat in 1967 zeer uniek en vooruitstrevend was!

Ik heb het originele album uit 1967. Prachtplaat welke met ontzettend veel plezier opzet.
Vinyl zoals het voor die tijd ongeevenaard was. Tijdloos nog steeds na 44 jaar. Ik zelf ben een jochie van 50. tis toch je muziekleven zullen we maar zeggen

Lunch Break: Peak Hour vind ik een beetje teveel een poging om net zoals The Beatles te klinken, ben ik de enige die dat zo ziet?

Ik zie het in ieder geval niet zo.

Ik ook niet... maar voor mij ligt het kwalitatieve zwaartepunt van dit album toch ook meer bij tracks 5 en 6.

Een mooi stukje bezield werk dit. Toch hoor ik liever de stuk of 5 platen die hierna volgden: zonder orkest ontwikkelde de psychedelische kippenvelbombast zich verder.

Ook de veelheid aan bijzondere instrumenten die de Moody's zelf gingen bespelen is voor mij een genot, en hier nog niet te horen.

Wel erg mooie vocale harmonieen hier (bijvoorbeeld Twilight Time) en melodieen...
Dat ik met mijn 4,0 het gemiddelde naar beneden haal, sorry mensen!

Toevallig nog gedraaid 2 dagen terug. Is en blijft een fraai werkje. Mooie verhaallijn en een mooie 60's sfeer . Jee, wat was 1967 toch een geweldig muziekjaar.

Daar kan wat mij betreft gerust track 4 ook bij genoemd worden. Eén van de mooiste MB-nummers ever .....



Wat mij betreft wel. Qua vocalen kunnen The Beatles trouwens in de verste verte niet tippen aan de Moodies i.m.o.

En : als je goed gaat zoeken, zullen er wel meer bands in de 60's zijn, die ergens op elkaar lijken.

En de Moodies hebben nooit een geheim gemaakt van hun bewondering voor de Fabs toch ? In Search Of The Last Chord is ook een direkte reaktie op Sgt Pepper's ......

Volgens mij gaat het er toch vooral om wat je doet met de opgedane invloeden en ik kan met de beste wil van de wereld nergens horen dat ze ze proberen te imiteren dus blijven ze wat mij betreft aan de goede kant van de streep.

Wat is dit een schitterend album!
Eventuele groeier voor de 5 sterren.

Gewoon of ongewoon een schitterend album.
Welke benaming ook, dit hoort bij de klassiekers...

Normaal 4 sterren voor dit album, het begin is wat gezapig,en hier en daar zelfs wat hoempapa. Ook al past het in het concept, het is niet altijd boeiend en soms ook wat te melig. Vanaf nummer 4 is het wel genieten tot aan het naadje.

Fly me High is een halfje extra waard.

Veel mensen die beweren dat Te Beatles met Sgt. Pepper's lonely hearts club band aan de wieg stonden van de symphonische rock en het conceptalbum hebben vast dit album van een jaar eerder gemist. Ik zal de fans van The Beatles waarschijnlijk tegen het zere been schoppen door te zeggen dat dit album Sgt. Pepper met gemak overtreft! Begrijp mij niet verkeerd. Sgt. Pepper is een steengoed album maar heeft nogal te lijden door de variatie van de nummers waardoor het geheel als conceptalbum wat onsamenhangend overkomt. Dat is bij Days of the future past niet het geval. Met behulp van een orkest wordt een dag uit het leven op sublieme wijze weergeven. Dit resulteert in een album vol prachtige nummers zonder enig dieptepunt. We worden wakker bij The day begins om met Nights in white satin met een heerlijk en voldaan gevoel weer naar bed te gaan. Mensen, dit is symphonische rock in haar oervorm die de tand des tijds met gemak heeft weten te doorstaan!

Days of Future Passed verscheen zo'n half jaar later dan Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Sgt. Peppers is ook geen conceptalbum in die zin dat er sprake is van een centraal thema maar vormt wel één geheel niettegenstaande de diversiteit, in die zin heeft het wel toekomstige bands beïnvloed.

Days of Future Passed is wellicht het eerste echte conceptalbum in de popgeschiedenis, het is inderdaad symfonische rock in haar oervorm en blijft tijdloos.

En hoezeer het mij ook pijn doet om voor de Fabs op te komen: de Moodies hebben het er in het boekje bij In Search For The Lost Chord over hoezeer die plaat beïnvloed is door Sersjant Peper ........

Dan schop ik ook nog maar even tegen het andere been , want ook ik vind Days Of ........ vele malen beter dan Sgt. Pepper. Maar er zijn ongetwijfeld heel veel mensen die dat niet met me eens zijn. Gelukkig maar, want smaken verschillen ......



Om de vergelijking met Sgt. Pepper nog maar even wat verder door te trekken : op dat album staat een nummer met de titel A Day In The Life ! Is dat even toevallig, of is dat even niet toevallig .....

Misschien. Je kunt je ook afvragen waarom je Days of future passed en Sgt. Pepper met elkaar zou willen of moeten vergelijken.

De thematische symfo van de Moody Blues vind ik toch wat anders dan het speelse, haast theatrale en uiterst creatieve, typisch Beatleske Sgt. Pepper.

Inderdaad twee totaal verschillende albums. Maar 1967 was natuurlijk wel het jaar dat dit soort experimenten en het gebruik van een thema, zich aan het ontwikkelen was.
Ik vind ook moeilijk te beoordelen welke beter zou moeten zijn. Ik vind beide albums erg goed.
Sg.Peppers is bij mij wel hoger in de beoordeling.
Ik vind die plaat uiteindelijk meer eeuwigheidswaarde hebben en is juist door de afwisseling en het speelse karakter een geweldig geheel.
Days Of Future Passes is een door orkest gedomineerde plaat. Een mooi geheel, mooi concept.
Maar doet wat gedateerder aan.
Ik vind dat The Moody Blues later betere albums hebben gemaakt.
Muzikaal op eigen kracht en een nog meer eigen smoelwerk.

Begrijp mij niet verkeerd. Sgt. Pepper van The Beatles vind ik ook een schitterend album. Toch vind ik Days.. een consistenter album en daarom een stuk beter. Wat betreft In Search For The Lost Chord heeft zeker raakvlakken met Sgt. Pepper. Toch doet In Search.. wat psychedelischer aan. Maar dat is weer een ander verhaal.

Ik vind het twee totaal verschillende bands. Ik hoor de raakvlakken eerlijk gezegd niet.
Met The Beatles kon je alle kanten op toendertijd, The Moody Blues opereerden meer stijlvaster.
De oorsprong van de symfo/progrock begon wel zo'n beetje bij hun en misschien bij Procol Harum.
The Moody Blues was niet een muzikaal complexe band, maar wel een band die een hele speciefieke zweverige sfeer kon neerzetten.

Twee toppers. Net als mijn vader en moeder. Waarom hen er bij halen? Ik voel niet de behoefte uit te maken wie het meest topper is. Wel kan ik hun eigenschappen roemen, maar niet door ze tegenover elkaar te zetten.

heb je ook eigenlijk wel gelijk in. Maar ik denk dat het uitgangspunt is dat het twee albums uit 1967 zijn, misschien wel het interessantste jaartal uit de sixties.
Qua status worden The Beatles hoger aangeslagen dan The Moodies, maar het is maar net waar je hart ligt.

Zeer genietbaar album, dikke 4*, al zijn er een aantal van de platen die nadien komen die mij nauwer aan het hart liggen (vooral "On The Treshold..."). Pluspunt: het mirakel dat ik "Nights In White Satin" na enkele honderde malen (al dan niet zonder vrije wil) beluisteren nog steeds niet k**sbeu ben

Ik was waarschijnlijk een van de eerste 100 die zich bij de platenwinkels van Nederland meldde voor de single en ik ben 'm ook nog steeds niet zat. Het is gewoon een wereldnummer.

Oef, dat kan ik je niet nazeggen, ik was 4 toen en kreeg nog geen zakgeld. Heb het wel altijd een indrukwekkend nummer gevonden. Even stil, het volkslied speelt ..., zoiets.

Ik zie het toch wel als een startpunt voor de symforock. Historisch klopt het misschien niet helemaal, maar in dat jaar begon het, samen met Procol Harum' s A Whiter Shade Of Pale. Klassieke muziek (Bach, Beethoven) kreeg vat op de rock en wierp zijn vruchten af. Grote acts als Yes, Genesis, Emerson Lake and Palmer, ELO hebben sindsdien hun inspiratie in de klassieke muziek gezocht en gevonden. Dat tijdperk duurde tot maximaal 1977 als ik het goed zie. Of ben ik nu te somber?

Eigenlijk ongelofelijk dat in een korte periode zo veel kon veranderen. 1965 was vooral het tijdperk van de, naar hedendaagse standaarden, stijve rock & rollers. Natuurlijk, er was al veel veranderd sinds de jaren 40, maar rock en roll was vooral entertainment. Totaal iets anders als Jazz of klassiek. Kunst, was het in ieder geval niet, of zo werd er in ieder geval nog vaak over gedacht.
-
The Moody blues beginnen onder leiding van Denny Laine als een stijve R&B band. Net als het muzikale klimaat lijkt er iets gaande onder de oppervlakte. Zo steekt "Boulevard de La Madeleine" voor een simpele wals bijzonder goed in elkaar. Desalniettemin leek het er nog niet helemaal uit te komen. Exit Denny Laine.

1967 kwam deze borrelende, muzikale substantie tot een geweldige explosie! Nadat de "Beatles" begin dat jaar met het zeer sterke "Sgt. Peppers" al een meesterlijke voorzet hadden gegeven, kopt Moody Blues de bal er eind 1967 vol overtuiging in. Daar waar "The Beatles" al flirtte met het idee van het conceptalbum en de klassieke invloeden met name in A Day in The Life al naar voren komen, is dit een goed uitgewerkt conceptalbum waar pop-muziek op gelijke hoogte wordt gezet met klassieke muziek.
-
Nou was the Moody Blues verre van de enige band die toentertijd met dit soort experimenten bezig was. Zo maakte the Nice klassieke muziek sexy voor een jonge generatie muzikanten en had procol harum met A Whiter shade of Pale” bach al in een rock en roll jasje gegoten. Dit album is echter zo ontzettend goed uitgewerkt, dat het een streepje voor heeft op de competitie . Nog meer als bij de beatles, waar het orkest toch vooral de pop-muziek ondersteunde, ontstaat er hier een symbiose tussen rockband en de klassieke muzikanten die overtuigend laat horen dat rock veel meer in haar mars had dan 3 minuten lange liefdesliedjes.
-
Ironisch genoeg is nou juist het liefdesliedje van dit album- "Nights in white Satin"- de grote publiekstrekker. Geschreven in een ongebruikelijke driekwartsmaat weet dit nummer enorm te imponeren met die prachtig dromerige sfeer. De tekst mag dan op momenten clichématig zijn, als justin het zingt, is het verre van een slijmbalballad. Dit is eenzaamheid perfect vertolkt. Tel daarbij het geniale orkestrale coda op en je hebt een klassieker waar je u tegen mag zeggen.
-
Hoewel de kaken der tijd zich grotendeels hebben stukgebeten op de tijdloze tweede plaatkant van deze LP, bevat de eerste plaatkant toch enkele nummers die de vele jaren niet ongeschonden zijn doorgekomen. Het orkestrale gedeelte van "Peak Hour" doet me denken aan de muzikale ondersteuning bij stille films uit de jaren 20/30. De overgang naar beatle-esque beatrock is niet zo intuïtief als men zou verwachten.
-
Over het algemeen is dit album echt een kraker van jewelste; een prachtig album dat zijn tijd ver vooruit was. Een perfecte samenwerking tussen orkest en popband en, niet geheel onbelangrijk, een album met een aantal geweldige nummers. 4.5*. Sterretjes staan bij nummer 5 en 7

Mooi stuk Misterfool, en in grote lijnen wel met je eens.

Het is zo'n typische Zondagochtend plaat voor mij. Het orchestrale vind ik eigenlijk wel van alle tijden, sommige compactere stukken zijn wat gedateerder.
Nietemin, een uniek werkje.

Gewoon een geweldig album van en voor alle tijden met een mooie en sterke beschrijving van Misterfool