Tool - 10,000 Days (2006)

eveneens zot album! vooral bij jambi op 4.00 min is echt zot goed!

prima weertje voor 10.000 days iig

Begin hem toch beter te begrijpen. Van 3,5 naar 4*.

het kwartje is ook bij mij eindelijk gevallen

Het is Maynard een beetje in zijn bolletje geslagen, niet meedoen aan een film van David Fincher maar wel 1 waarin Lindsay Lohan meespeelt...?wtf?

Kunt ge eens toelichten?

goed bezig

Heb ik uit wikipedia gehaald,

____________________________________________

Was offered a lead role in the film Panic Room (2002) by 'David Fincher' himself, but turned it down due to commitments to his band Tool.
____________________________________________

Hij acteert nu in The Other Side van David Michaels
Lindsay Lohan speelt ook in deze film.

Het wordt steeds beter allemaal, wat een groeiplaat deze Tool. Vol punt erbij.
Jammer alleen van die [te] artistieke hoes, hij past niet mooi in mijn CD rijen.

haha, ja, hoor, dat gaat echt ergens over, over passen in je cd rijtje

sjezus

Je kunt de hoes altijd nog als vergrootglas / leesbril gebruiken en bewaren bij de lectuurmand.

Dit is een bijzonder sterk album. Deze muziek geeft mij een overdosis aan energie en kracht.

Mooie ouderwetse rechte rijtjes met CD's, en op alfabet natuurlijk. niks mis mee. Weg met die kartonnen en papieren k*** hoesjes.
Die tip om de hoes als leesbril te gebruiken is niet slecht.

Word, al is het in het geval Tool geen afzetterij om het te verpakken op de manier waarop ze het doen. Veel erger is het als een sleufje nauwelijks tot geen informatie toont en je de cd er van binnenuit moet pulken zonder dat er een info-boekje meegeleverd wordt (Fleet Foxes, Zappa, ik dacht ook MGMT).

Eerst was The Pot mijn favoriete nummer van het album, maar ben inmiddels overgestapt naar Right in Two. Wat een prachtnummer, die opbouw, die dynamiek....brrrrrrr. Misschien wel een van de beste nummers uit het hele Tool oeuvre.

Fijn dat je dit zo sterk aanspreekt. Anderzijds had ik je willen vragen om nog eens heel aandachtig te luisteren naar tracks zoals Lateralus, Forty Six & Two , Aenima of Jambi. Die zijn mijns inziens veel 'memorabeler, organischer en essentiëler'. Right in two vind ik dan weer te 'voor de hand liggend', te 'logisch'.

Maar goed, elk zijn mening natuurlijk...

Ik vind Right In Two toch ook wel een zeer sterk nummer. Het straalt een soort van innerlijke rust uit die me erg bevalt.

He, nu je het zegt! Het is inderdaad dat begrip ('innerlijke rust) welke me minder aanstaat. Terwijl in de voornoemde tracks een soort van 'gestyleerde maar getormenteerde strijd' geleverd wordt, mis ik dat spanningsveld in Right in Two.

Maar zoals gezegd, uw smaak wordt niet in twijfel getrokken

Het komt misschien ook weer door een overkill bij nummers als Aenima, Jambi etc. Deze nummers zijn echt pareltjes, maar ik heb ze inmiddels al zo vaak geluisterd dat Right in Two misschien even als verademing gezien kan worden. Noem het maar een soort van temporary state of mind. Een behoefte aan even net iets meer structuur, een rode draad. (ik heb ook zoveel stress de laatste tijd )

't Blijft natuurlijk een prachtnummer, no doubt about that!

Maar ik ben er vrij zeker van dat, wanneer iemand mij op 80-jarige leeftijd zou vragen (indien ik tegen die tijd nog kan horen, natuurlijk )aan de hand van welke nummers ik me TOOL herinner, het eerder de hogervermelde nummers zullen zijn dan Right in Two.

Wie weet zal dat bij mij ook het geval zijn. Ik zeg alleen dat ik op dit moment Right in Two een een van de betere nummers vind. Misschien moet ik 'betere' dan veranderen in 'het mooiste'. Hier kan ik over een aantal weken wellicht wel weer een andere mening over hebben.

Wanneer ik aan Tool denk dan schieten als eerste altijd nummers als Aenima, Stinkfist, Sober en Push it door m'n hoofd Dit zijn nummers die al een tijd uit zijn en ook tijd hebben gehad om te groeien. Langzaam komen Lateralus en Parabola ook op die lijst.
De nummers van 10.000 days zijn daarin nog groeibriljantjes.
Wie weet denk ik als ik 80 ben inmiddels wél aan Right in Two, en hopelijk nog veel meer nummers die we nog niet kennen

Lateralus - titeltrack - mogen ze van mij op de begrafenis draaien, Spiral Out!

zonder twijfel Tools hoogtepunt wat mij betreft

Vooral live!!

Geweldig!!! In november 2006 in Ahoy, allemaal groene lichtspiralen die naar het plafond van de zaal leiden.

Echt niet normaal ik kan niet stilzitten bij dit album!
ik was bij hun concert in de ahoy, (2006) ik ging compleet uit m'n dak.
Maar op een moment viel het me op dat ik een van de weinige mensen was die lichaamelijk los gingen. Ik moest me maar inhouden anders viel ik te veel op
Ik vind dat we gewoon compleet los moeten kunnen gaan bij een tool concert!
wat ook wel kan maar...

zit er trouwens ook nog een nieuw album in de pijpleiding?

Berichten verplaatst naar Tool

Op dit moment mijn lievelingsplaat van Tool! Maar dat verandert hoogst waarschijnlijk met de tijd... Iedere keer dat je een Tool album lang niet meer beluisterd hebt wordt dat ene Tool-album je favoriet tot wanneer je het dan weer te véél draait. Zo werkt het bij mij...

Diep vanbinnen denk ik dat de drie laatste albums even goed zijn (alhoewel Aenema een tikkeltje minder goed klinkt/geproduced is naar mijn bescheiden mening).

Ik vind eigenlijk flink wat verschil zitten tussen de laatste drie albums zitten. Ze zijn alle drie goed, maar op een andere manier. Aenema is duister en stuwend, Lateralus is complex en hypnotiserend terwijl 10,000 days bij veel nummers ontzettend melodieus en emotioneel is.

Begin trouwens wel heel erg ongeduldig te worden in afwachting van het nieuwe album. Ik heb eigenlijk wel weer een nieuwe Toolfix nodig.

Hehe, die 5 jaar steeds zijn best wel killing. Vooral als ze nu iets over een nieuw album zeggen en het dan nog lang niet opnemen
10.000 Days vind ik toch wel beter dan Aenima Langere nummers en betere nummers vind ik. Ook minder fillers, ook al beschouw ik Viginti Tres niet echt meer als een nummer. Ik doe altijd alsof die er niet opstaat

Ik herinner me nog de allereerste keer dat ik iets van 10,000 Days hoorde, ergens op een Amerikaanse radio mochten ze een preview van een half minuutje laten horen, en dat was (zo bleek later) de intro van Vicarious. Meteen wist ik dat het wel goed zou zitten met dit album. Het typische donkere gitaargeluid gecombineerd met een atypisch ritme dat ervoor zorgt dat je je als luisteraar volledig moet overgeven wil je het einde van de rit halen.

Vicarious is een klassiek Toolnummer: Merendeel in 5/4 met hier en daar wat ritmische uitstapjes, in het begin strofe/refrein en dan halfweg een muzikale escapade met muterende riffs. Dan een korte adempauze vooraleer het einde wordt ingezet. En het einde van een klassiek Toolnummer zijn razende drums met daarboven een zich schor schreeuwende Maynard James Keenan.

Op voorhand had Adam Jones laten weten dat 10,000 Days zwaarder zou worden, meer chugga-chugga, en Jambi is daar een voorbeeld van. Een festijn van gitaarriffs met halfweg een ontzagwekkende scheurende solo erboven. Daarna schakelt Tool even terug om van een heerlijk bezwerende bassriff opnieuw op te bouwen naar de laatste climax. Eén van mijn favorieten op dit album.

Wings for Marie is een zware klapper, opgesplitst in twee delen die onmogelijk los van elkaar te beluisteren zijn, een beetje zoals Parabol/Parabola op Lateralus. Deel één is rustig en ingetogen met een korte uitbarsting op het einde. Bij deel twee worden we getrakteerd op misschien wel de beste bassriff van Justin Chancellor en een soundscape van zich losbarstende donderstorm. Eigenzinnig drumwerk completeert het sfeerplaatje waarop Keenan het tragische levensverhaal vertelt van zijn moeder. Zulk een persoonlijk nummer is op zijn zachtst uitgedrukt erg ongewoon voor een band als Tool, maar het werkt verbazingwekkend goed. Wings for Marie is een uniek nummer dat voor de nodige diepgang zorgt op dit album. Waar op Lateralus immers alle nummers samenhingen in een los concept over zelfrealisatie en onthechting van het ego, staan op 10,000 Days in de eerste plaats een aantal losse nummers.

Een wat ongelukkige overgang dan naar The Pot, met het falsetto stemmetje van Keenan. Geen idee wiens idee deze tracklisting was, maar het klinkt wat geforceerd. Niet dat het een slecht nummer is, met de aanstekelijke bassriff en het sarcastisch ondertoontje dat het nummer beheerst. Veruit het meest toegankelijke nummer op het album. Hierna komt Lipan Conjuring, een filler die niet echt stoort maar ook niet echt meebouwt aan de sfeer.

Het volgende duo, Lost Keys en Rosetta Stoned, is het zwaarste gedeelte van het album. Lost Keys zweeft ergens tussen filler en intro, met een loeiende sirene, rustig gitaarspel en een hoorspel over een verpleegster die een dokter komt halen om een nieuw binnengelopen patient onder de loep te nemen. Het verhaal van de patient is dan het onderwerp van Rosetta Stoned, het meest bizarre nummer op het album. Grotendeels in 11/8 en met zwaar distorte vocals die in hoog tempo worden afgevuurd.

Het meest originele nummer is zonder enige twijfel Intension, een uiterst rustig nummer met spaarzame elektronische drums. Ik ben benieuwd of er op een volgend album meer van dit komt, van mij mag het alvast. Intension loopt over in Right in Two, en op die manier kan je het album opdelen in vijf keer twee nummers, plus een filler op het einde (daarover later meer). Right in Two dus, samen met Jambi mijn favoriet nummer. Weer zwaarder nummer, met halfweg een breakdown waarin de drummer Danny Carey wat op tabla's begint te meppen, vooraleer een vrij geniaal slotstuk komt.

Viginti Tres is weer een filler, en een erg slechte. Een soort soundscape die erg oninteressant is, en ik zelden nog beluister. Voor mij eindigt het album na Right in Two, en dat geeft nog altijd 71 minuten muziek.

Al bij al was 10,000 Days een waardige opvolger van Lateralus. Het album wijkt genoeg af van de vorige albums om de fans geboeid te houden, hoewel sommigen misschien wat afgeschrikt zullen worden door de thematiek. Enerzijds zijn er de persoonlijke nummers (Wings For Marie & Jambi) en anderzijds zijn er de cynische gifspuitingen op The Pot en Vicarious. Dit geeft een wat ambigue gevoel bij het beluisteren, en bevordert de cohesie zeker niet. Muzikaal is alles tip top, en de productie is zelfs nog beter dan die van Lateralus. Ook het artwork is verbluffend, met 3D brilletje en stereoscopische afbeeldingen. Ik begin al uit te kijken naar een volgende Tool release.

Door je recensie heb ik de neiging om 'm weer is even te laten draaien.