Pink Floyd - The Endless River (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pink Floyd - The Endless River - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Positiever dan de meeste reacties hierboven.

Ruim 47 jaar geleden verscheen The Piper At The Gates Of Dawn, het debuut van de Britse band Pink Floyd. The Piper At The Gates Of Dawn is de eerste klassieker in een inmiddels even omvangrijk als prachtig oeuvre. Het is een oeuvre waarin de keyboards van Rick Wright een cruciale rol spelen en bovendien een constante factor zijn.

Rick Wright was van de partij op The Piper At The Gates Of Dawn en bepaalde ook voor een belangrijk deel het geluid op het in 1994 verschenen The Division Bell, tot voor kort de laatste studioplaat van de legendarische Britse band.

Er was daarom wel iets te zeggen voor de bewering dat Pink Floyd na het overlijden van Rick Wright geen bestaansrecht meer heeft, maar aan de andere kant verdient de bescheiden toetsenist van één van de grootste bands aller tijden ook een eerbetoon dat recht doet aan de cruciale rol die hij heeft gespeeld binnen Pink Floyd.

Dat eerbetoon is er nu gekomen. Ruim twintig jaar na The Division Bell ligt de laatste plaat van Pink Floyd in de winkel en het is een plaat waarop de zes jaar geleden overleden Rick Wright de hoofdrol speelt.

The Endless River is voor een belangrijk deel gebaseerd op materiaal dat stamt uit de tijd van The Division Bell. De plaat bestaat uit vier lange, grotendeels instrumentale stukken. Het zijn stukken die, toch wel enigszins tot mijn verbazing, meer klinken als Pink Floyd dan het meeste dat de band sinds 1979 (The Wall) heeft uitgebracht.

Direct bij de eerste noten neemt The Endless River je mee terug naar de muziek van Wish You Were Here en vervolgens gaat de plaat alleen maar verder terug in de tijd. Gitarist David Gilmour en drummer Nick Mason hebben hun meeste partijen opnieuw ingespeeld en verder in dienst gesteld van het zo bijzondere keyboard spel van Rick Wright, dat de tand des tijd prima overigens heeft doorstaan.

De openingstrack van The Endless River lijkt bijna een vervolg op Shine On You Crazy Diamond, dat in 1975 een eerbetoon was aan Syd Barrett. De track wordt gedragen door het atmosferische en opvallend veelzijdige keyboard spel van Rick Wright, waarna David Gilmour de track verder inkleurt met zijn al even atmosferische en uit duizenden herkenbare gitaarspel. Nick Mason slaat de boel als vanouds aan elkaar.

De eerste drie stukken op The Endless River moeten het doen zonder vocalen, maar deze worden zeker niet gemist. Het samenspel van gitaar en keyboards zorgt voor een prachtig, wat psychedelisch aandoend, geluid, waarin van alles gebeurt en steeds weer nieuwe dingen zijn te ontdekken. The Endless River klinkt zoals eerder gezegd als ‘vintage’ Pink Floyd, maar meer dan in het verleden heeft de muziek van de band iets droevigs, misschien omdat bijna voelbaar is dat dit de laatste noten zijn die Rick Wright aan de band heeft toevertrouwd.

Het zijn noten van een bijna onwerkelijke en betoverende schoonheid. The Endless River bevat 1 uur en vijf minuten muziek en het is 1 uur en 5 minuten muziek om te koesteren. De plaat is voor het gemak onderverdeeld in vier secties en 21 tracks, maar The Endless River komt het best tot zijn recht als je het als één lange luistertrip ervaart.

De criticus zal beweren dat de band misschien wel erg makkelijk voortborduurt op de muziek uit haar gloriejaren en zich niet meer weet te vernieuwen, maar welke band met een staat van dienst als die van Pink Floyd doet dit respectievelijk niet en wel. Bovendien gaat het op de plaat om muziek die voor een belangrijk deel 20 jaar oud is. The Endless River is in eerste instantie een eerbetoon aan Rick Wright en als eerbetoon is het bijzonder geslaagd.

Dezelfde criticus zal ook beweren dat de atmosferische instrumentale tracks wel erg voortkabbelen, maar dit is een kwestie van smaak. Persoonlijk hoor ik van alles in de instrumentale tracks op de plaat en zit ik ook bij de derde luisterbeurt nog steeds op het puntje van mijn stoel. In muzikaal opzicht steekt het allemaal knap in elkaar en met name het keyboardwerk en gitaarwerk zijn werkelijk weergaloos. De vocalen mis ik hierbij niet. Ik vind het zelfs jammer als ze aan het eind van de plaat toch nog opduiken, al maakt de vocale track het definitieve afscheid van Pink Floyd wel compleet.

Ik had absoluut geen wonderen verwacht van The Endless River en had zelfs vrij lage verwachtingen, maar ik vind de plaat verrassend sterk. Sterker dan vrijwel alles dat Pink Floyd sinds The Wall heeft gemaakt, maar dat is mijn mening.

Wanneer The Endless River bij mij uit de speakers komt bedenk ik de mooie beelden er zelf wel bij, maar voor een ieder die dat niet lukt is er een luxe versie van The Endless River beschikbaar met een DVD of Blu-Ray met visuals. Ziet er overigens prachtig uit.

Heb ik alles gezegd over The Endless River? Nee, de plaat klinkt werkelijk fantastisch, waardoor producers David Gilmour, Phil Manzanera, Youth en Andy Jackson ook nog een pluim verdienen. Bij deze. Erwin Zijleman

Mmmm... dus Wright's toetsenpartijen zijn degene die hij destijds zelf heeft ingespeeld?
Dat nodigt dan toch uit tot een diepere inspectie dan ik in de eerste plaats op het oog had. Toch blijf ik erbij dat het klinkt als Gilmour solo.

Ja, gitaar en drums zijn deels opnieuw ingespeeld.

ok. thnx.

Mooie review erwinz!

Krijgen we dat "ik mis Roger zo" gebrabbel weer. Laat het toch eens rusten dat hij er niet meer bij zit. Get a grip!

Bezie dit album als een ode aan Pink Floyd en Rick. En niet als de nieuwe WYWH ofzo. Het belangrijkste voor mij was; is dit een Pink Floyd album. En ja dat is het. Het ademt PF het gehele album door en vooral in het begin. Dat kan je simpel weg niet ontkennen.

Ik vind ook niet alles even sterk op dit album en zoals eerder aangegeven soms mis je wat pit. Maar overall kan ik niet anders concluderen dat dit een waardige afsluiter is voor mijn zo geliefde band Pink Floyd.

Hier hadden we ook zonder kunnen leven. Niet perse slecht, maar meer achtergrond muziek dan iets wat je opzet om goed naar te luisteren.

Toch ben ik van mening dat een nieuwe Floyd wel bijzonder is en beter één dan geen nieuwe plaat van de heren. Voor achtergrond muziek moet je zijn bij Berdien Stenberg denk ik.
Wat ik tot nu toe hoor is geen achtergrond muziek maar luister muziek. Veel details en thema's. Eén om te draaien met de hoofdtelefoon. Al moet ik zeggen dat hij nog niet inslaat als een bom.

Iets voor op de achtergrond. Dit is niet iets om aandachtig naar te gaan luisteren, tenzij je muziek wil om in slaap te vallen.

Onze Berdien zou anders niet misstaan op dit album, denk ik.

Rustige achtergrond muziek maakt muziek toch niet persé slecht? Ik hou van stevige rock maar soms nog meer van rustige achtergrond muziek die ik tijdens het lezen of ontspannen op kan zetten.

Daarnaast is dit muziek voor beide gelegenheden. Er zit namelijk meer dan genoeg in om ook aandachtig naar te luisteren.

Vermoeiend, deze discussie. Ook wel wat voorspelbaar inmiddels. Je hebt mensen die hiernaar willen luisteren en wellicht zelfs met 1 ster gaan komen. Dood- en doodzonde, dat verdient dit album niet.

Waarschijnlijk daalt het cijfer verder richting de 3 sterren, dat heb je nu eenmaal met zo veel uiteenlopende meningen. Maar ik kan er met mijn pet niet bij dat deze muziek zó wordt afgebrand... Treurig.

Misschien hadden ze dit toch geen Pink Floyd plaat moeten noemen, maar een soloplaat van Wright met hulp van zijn oude maten. Dan was de druk en de hype ook wat minder geweest. Overigens beoordeel ik dit album ook niet door het direct te vergelijken met eerder PF, al valt het verschil in de kwaliteit van het materiaal mij wel op. Ook al is iets als een instrumentaal eerbetoon de wereld in geslingerd, dan is het nog jammer dat The Endless River mij gewoon niet kan boeien. En ik ben heel wat instrumentale muziekstukken gewend. Er mist gewoon een bepaalde spanning en het geheel is te tam en voorspelbaar om echt memorabel te worden. Toch hoor ik om mij heen allerlei verschillende geluiden, dus ga ik het stug vanavond nog een keer proberen;)

Eerlijk gezegd vind ik dit album wel een beetje saai, het kabbelt allemaal maar voort.
Hier had wellicht toch wat zangpartijen iets van variatie en dynamiek kunnen brengen.

Wat deze plaat verdient, bepalen alle stemmers hier samen. Niet alleen de mensen die dit 4* of meer waard vinden.

Dat klopt. Ik snap je punt niet helemaal. Ik zeg alleen dat dit album geen zware onvoldoende verdient. Dat is mijn mening, die mag toch verschillen met die van jou? Waarom mag ik er geen andere mening op nahouden?

Tuurlijk mag dat, maar ik zie deze plaat niet op een zware onvoldoende afstevenen. 29 stemmers zorgen nu voor een score van 3,55 sterren, oftewel een 7,1 als je van een 10 uitgaat. Dat zou ik vroeger op school niet als zware onvoldoende bestempelen.

Hahaha... misschien niet nee. Zou ze wel haar geloofwaardigheid mee opvijzelen

Kijk dit is nou een mooi kritisch stukje.

Ik krijg de plaat zo binnen als het goed is, dus ik hoop dat het voor mij meevalt. Overigens zijn de Roger Waters platen toch vooral Animals en the Wall. Op Meddle & Dark Side & Wish You Were Here trokken er meer aan de touwtjes.

Dat vind ik ook niet maar als het niet anders is dan is het zo. Wat je wel merkt is dat een hoop mensen die eigenlijk niet zo veel met Floyd hebben nu ineens dit wel gaan luisteren (hoge bomen...) en veelal (logischerwijs) met een onvoldoende aankomen omdat ze zelf in heel andere muziekstromingen te vinden zijn.

Final Cut?

Die heb ik hier bij de (recente) berichten niet gespot, ik heb de stemmen niet bekeken.
Het lijkt mij overigens vreemd dat je uitgebreid naar dit album gaat luisteren als je niets met Pink Floyd hebt.

Ja, Final Cut ook. Ik zat aan de 'grote vier' te denken.

Ik vind het op het eerste gehoor wel aardig.

Het is geen Animals met verrassende en gewaagde kwinkjes of zo maar toch een fijn volwassen en solide album.

Cygnus, je schreef een mooi stukje. Maar jij bent wel één van diegene die die verschrikkelijke eikel van een Roger Waters bij dit album betrekken. Die heeft er geen donder mee te maken. En eerlijk is eerlijk, het lijkt erop dat enkele Roger Waters fanaten hier wat makkelijk lage cijfers geven. Ik ga zo gewoon naar de muziek luisteren en daarna mijn oordeel geven.

Één keer geluisterd nu. Wat mij opvalt is dat het meer een collage is van de hele carriére van Pink Floyd dan alleen de The Division Bell periode. Voor een vrijwel instrumentaal album best afwisselend en ook wel een mooi geheel. Normaal stem ik niet na één keer luisteren, maar ik ben benieuwd of dit een album is dat steeds mooier wordt of juist steeds meer gaat vervelen. Voor nu 4 sterren en afwachten welke kant dat op gaat...

Niks makkelijk, je moet er verdorie het album voor luisteren

Dat schreef ik niet op hoor Rudi S. Ik schreef dat het erop lijkt dat sommige Roger Waters fanaten wat makkelijk lage cijfers geven. Dat hoef jij helemaal niet te zijn. Ik schreef dat ook naar aanleiding van het stukje op de vorige pagina van Cygnus, waarin Roger Waters en dit album een behoorlijke rol spelen. Terwijl ze eigenlijk niks met elkaar te maken hebben. Richard Wright en deze plaat juist wel, zoals ook erwinz hierboven beschrijft.

Sue niet gehoord dat deze maand uitkomt? Dat is toch wel een geweldig nummer hoor en muzikaal heel wat interessanter dan deze opgewarmde kliekjes. Ben overigens ook geen Waters-adept, na Wish You Were Here was het zo wel klaar met Pink Floyd wat mij betreft.

Nogal aanmatigend om de mening van een enkele user van toepassing te verklaren op meerdere lage stemmers, West.