Pink Floyd - The Endless River (2014)

A Momentary Lapse of Reason vind ik de minste PF mede door de overproductie. The Endless River is - zeker naar PF-maatstaven - geen opzienbarend album maar wel sfeervol en relaxt.

Flashbacks en enkele echo's uit het verleden. Dit blijft een heel mooi stukje popgeschiedenis! Niet meer, maar ook niet minder. Als zelfstandig album zonder de geschiedenis misschien minder geslaagd, maar ik zet The Endless River vooral op de lange winteravonden nog wel eens op. Dat geïmproviseerde stukje orgelspel van Wright blijft mooi!

Dit hele album is ook ontstaan als een ode voor de betreurde Wright.
En daar is natuurlijk niets mis mee.
Blijft wel jammer dat het allemaal erg Gilmour minded is.
Een fantastische gitarist en natuurlijk heel essentieel voor de sound.
Maar als afscheid ( ook voor de band zelf) had ik liever iets gezien waar Roger Waters ook betrokken had geweest.
Nog 1x iets moois neerzetten en natuurlijk de Wright improvisatie gebruiken.
Nu zijn het voornamelijk Division Bell leftovers.
En dat is nu net de periode die ik in ieder geval niet erg omarm.

Het zat er kennelijk niet in.

Helemaal met je eens, maar het probleem zit hem er waarschijnlijk in dat de overige drie PF leden Waters zo'n enorme LUL vinden dat ze nooit meer iets met hem te maken wilde hebben. Zelfs op de reunie van live 8 ergens in 2006 gunnen ze hem nauwelijks een blik waardig terwijl Waters er een beetje ongemakkelijk op het podium bij staat.

Het ging niet echt van harte idd.
Maar door de loop der jaren schijnt dit toch wel weer wat bijgesteld.
Echter een samenwerking betreffende een plaat maken, schijnt dan toch te veel gevraagd.
Er is natuurlijk veel oud zeer.

Dat is dan wel weer zo jammer. Helaas...

Inmiddels zijn Waters en Gilmour weer aardig on speaking terms. Er is veel ten goede veranderd. Gilmour en Waters hebben samen op verzoek van Gilmour in 2010 een liefdadigheidsconcertje gegeven en Gilmour heeft in de O2 Arena zijn opwachting gemaakt bij Comfortably Numb en Outside The Wall tijdens de The Wall Tour van Waters. En vooral aan het eind zag je dat het inmiddels onderling weer prima gaat. Ik denk dat dat oud zeer redelijk verdwenen is.

Maar het probleem zit hem vooral in het feit dat ze qua muziek erg uit elkaar gegroeid zijn. En opnieuw echt samenwerken met de kans dat ze weer tegenover elkaar komen te staan, is wellicht ook niet handig. Een hernieuwde samenwerking voor een nieuw album is denk ik toch wel wat complex. Bovendien was dit album niet eens zozeer als een afscheid van Pink Floyd bedoeld, maar Gilmour en Mason wilden met al die demo's toch ook een beetje een ode aan Wright maken. Dan snap ik dat daar Waters niet bij zit.

Hilarisch dat er na 30 jaar nog steeds mensen bakkeleien over een eventuele reunie van PF en of PF zonder Waters wel echt PF is.

Laat het los jongens.
Live 8 is ook alweer een decennia geleden, daar moeten we het mee doen.
De geschiedenis is geschreven, het boek is uit.

We krijgen wellicht nog een aardige appendix van het boek met de nieuwe PF box.
Roger Waters volgend jaar eindelijk nieuwe plaat en nog een tournee. Wellicht dat Gilmour na zijn recente shows nog even de stoute tour-schoenen uit het stof haalt.

Ik wil de mannen hartelijk danken voor al het moois, maar het is goed zo

Als Waters idd nog met een laatste album afscheid neemt is die me nu al vele malen boeiender dan deze eindeloze rivier vol aalglad, oeverloos en comateus geneuzel als vergelijk. Blij dat die man nog het laatste woord krijgt. En dat beschouw ik dan als de betere zwanenzang van PF. Bent u ook een popster? Welnee zeg......

Dit blijf ik toch bijzonder vinden: Hans en ik geven dit album beiden 4 sterren, maar onze mening hierover is kennelijk heel anders. Als de omschrijving eindeloze rivier vol aalglad, oeverloos en comateus geneuzel mijn gevoel bij dit album zou vertellen, zou ik een heel wat lagere beoordeling in de zin der sterren geven.

Geeft niets, ieder zijn ding. Maar ik ben wat verbaasd.

Ja....hoe zit dat Hans???

Kwalitatief valt er natuurlijk weinig op aan te merken.
Het is in alles heel mooi gedaan.
Echter, is het imo wat saai.

Als antwoord op Stalin zijn niet onlogische reactie:

Ik vind het prima dat het boek dicht is.
Eigenlijk al heel lang vrede mee.
Wat dat aangaat heb ik ook niet echt heel erg uitgekeken naar The Endless River.
Je weet zo'n beetje wat je krijgt als Gilmour de scepter zwaait, en dat is minder mijn ding.
En idd is het zo dat Gilmour en Waters totaal verschillen in hun visie.
Maar het had leuk geweest als er nog een eenmalige samenwerking plaats had gevonden.
Maar niet noodzakelijk natuurlijk.

Het verhaal is verteld. Al heel lang geleden.

Die 4 sterren zijn gewoon voor de kwaliteit en de documentwaarde. De 5 sterren die ik Waters ga geven is de bonus dat ik er in ieder geval wakker bij blijf.

Maar je hebt eigenlijk nog gelijk ook. 3 knikkers is dik betaald.

Wow. Fanboy much? Ik ga wel akkoord met je wat betreft dat comateus geneuzel. Slaapverwekkender dan deze plaat krijg je ze niet.

Dat ga je er nu blijkbaar al vanuit dat de eerste Waters plaat in 25 jaar een meesterwerk gaat worden?, zonder dat je er ooit 1 noot van heb gehoord, vul nu maar alvast 5 sterren in, want het is WEL Waters. Hoezo onbevooroordeeld??

Ik ga er in ieder geval van uit aan dat ie ons niet op een flauwe pop of loungeplaat gaat trakteren zoals meneer Gilmour. In die zin is het al een open deur.

Ik zal me er maar niet teveel op verheugen, de verwachtingen zijn zo hoog gespannen dat het alleen maar kan tegenvallen

En waar baseert u dat dan weer op zonder er ooit 1 noot van gehoord te hebben als ik vragen mag? Als je het laatste produkt van Gilmour bedoelt geef ik je idd 100% gelijk. Gelukkig is Waters geen Gilmour dus die verwachtingen zijn wel gerechtvaardigd wat mij betreft. Daarbij: liever 1 tijdloos meesterwerk van eigen hand in de 25 jaar dan 3 flauwe aftreksels van een voormalig -incidenteel co-writing- gitarist die dit overigens ook nog eens aan zijn wederhelft doorschuift. Maar dat terzijde.

Maar we zullen het zien. De meester is zo onvoorspelbaar dat ie ons zo nog eens 25 jaar laat wachten.

Volkomen terecht overigens.

Nog steeds erg aardig te gebruiken als backing track, waar je met een vergelijkbaar smeuïg geluid waarbij de galm+delay weinig subtiel de kamer binnendruipt tot hele aardige resultaten kan komen.

Geeft zeker een bepaald soort prikkelende aanzet.

Met dit op de achtergrond kwam ik tot dingen waar ik mij nog altijd erg tevreden mee prijs, Wat dat betreft had ik deze instrumentale toegift zeker niet willen missen.

Om gewoon naar te gaan zitten luisteren echter schiet het wel wat tekort.

En laatste lied had er van mij niet bij gehoeven. Vind in die zin Woorden Zonder Woorden van De Kast nog steeds het sterkere nummer.

Heerlijke klanken die de zondag meer dan prima laten inwijden. Een mooie verzameling aan soundscapes waarbij het gepluk aan Gilmour's gitaar met regelmaat de hoofdrol opeist. Van een album kun je niet spreken, zeker niet in Pink Floyd begrippen. Maar als laatste afscheid aan Wright - en zou blijf ik deze samenstelling beschouwen ipv een Pink Floyd plaat - is dit absoluut een fraai eerbetoon.

Waters heeft inmiddels zijn Us and Them tour al aangekondigd. Het wachten is nu op het nieuwe album waar hopelijk wat meer avontuur en old school PF elementen in te vinden zijn dan deze welluidende doch slaapverwekkende hap.

Bleubird, heilige drol, dat is toch een update (van 4 maanden terug...) voor Roger Waters onder artiesten en hoort hier helemaal niet thuis.

Het is een ode aan Wright, met wat onafgemaakt werk van Division Bell en wat partijen van de betreurde toetsenist die al dateren uit de 60's naar ik meen.
Dit doet niemand kwaad en het kabbelt prettig.
Maar het is meer dan ooit Gilmour met zijn gitaar in de hoofdrol.
Het is in ieder geval niet waar Floyd ooit voor stond - avontuurlijke muziek met spanningsboog.
In dat kader heb ik wat moeite met dit album.
Anderzijds, als Waters zich met deze plaat had bemoeit - wat had gekund natuurlijk - dan had er waarschijnlijk iets heel anders uitgekomen.
Rogyros verwoorde het al uitstekend.
Waters en Gilmour liggen qua opvatting heel ver uitelkaar tegenwoordig.

Maar het is niet aan de orde.
Mooi gedaan, maar mij toch net teveel Muzak.

Niet om het een of het ander, maar als je her en der leest dat Waters toch weer in 1 zin met Gilmour wordt genoemd betreffende een mogelijke - al dan niet wensgedachtelijke - samenwerking in diens aanstaande concertreeks, daarbij in acht genomen dat beiden precies hetzelfde Floyd materiaal als voornaamste broodwinning genieten waar Waters nog altijd de meeste credits voor verdient vind ik niet dat hier geen vergelijk mag worden gemaakt t.a.v. het historisch retroperspectief. Of zoiets. Of zie maar. De voornaamste spanningsboog zal zijn of die 2 ouwe kibbelaars het nog tot een echte afsluiting van het PF boek zullen schoppen wat mij betreft.

Zet maar op die plaat Evert......... kan mij het verrotten........

Bluebird, jouw mening over Gilmour vs. Waters is je goed recht uiteraard, en dat heb je tot in den treure ook meegedeeld. Maar JohnnyVergerFan schreef wat hij vindt van dit album en daar werd geen vergelijking gemaakt met Waters.

Je continu repeterende mantra had dus helemaal geen aanleiding. De laatste keer dat Waters werd genoemd voordat jij daar gisteren weer over begon was in oktober vorig jaar.

Wat je ook van dit album vindt, feit is dat hij zonder Waters is gemaakt. Get over it... Het lijkt wel of het een obsessie voor je is geworden om ons te vertellen over Waters als de naam Gilmour is genoemd.

Misschien toch maar de artiestenpagina van Waters gebruiken.

Dat klopt. Ik vond zijn reactie dan ook des te opmerkelijker omdat hij niet werd gequote noch werd aangesproken aangezien ik enkel een losse gerelateerde opmerking plaatste maar zich blijkbaar toch aangesproken voelde. Jouw punt vat ik dus niet helemaal.


Zoals bekend zijn Waters en Gilmour qua stijl, strekking en achtergrond praktisch identiek gezien hun oeuvre en die zullen dan ook nooit los van elkaar gezien kunnen worden waarbij de eeuwige vergelijking altijd op blijft gaan. Die discussie kan wat mij betreft bij elk PF album worden gevoerd. Je kunt niet eens meer spreken van raakvlakken maar meer van een belangenverstrengeling en wie de langste neus kan trekken aan het eind van de rit.


Het lijkt me meer een obsessie om deze slaappil de hemel in te blijven prijzen terwijl er een beduidend inhoudsvollere tour op stapel staat waarbij wederom muren omver zullen worden gesmeten waaronder die van Trump. Dat er dan toch nog een persoon is die de PF erfenis het waardigst uit weet te dragen c.q. af te sluiten mag hier best worden aangevinkt. Dan is het ook voldoende om dat voor kennisgeving aan te nemen dan weer een heel topic te vervuilen met minder kernachtige uitlatingen maar ieder zn ding uiteraard.


Ga rustig je gang, ik hou je niet tegen

Juist...

Maak ook allemaal niks uit, deze oeverloze rivier blijft natuurlijk een wonderschoon behangetje. Ik ben alleen benieuwd wie de werkelijke eindstreep gaat halen wat het PF boek betreft. Het liefst gezamenlijk dus.

Het gaat wat dieper allemaal.
Waters is hier niet bij en dat begrijp ik maar al te goed. Er is geput uit onafgemaakt werk van The Division Bell. Daar was Waters niet bij en had ook nooit akkoord gegaan met de opzet van die plaat.
Gilmour heeft gemeend de band voort te zetten, in 1986 al.
We zijn inmiddels 31 jaar verder en toch blijft er een soort van frustratie ontstaan.
Ik had het gezien Waters zijn niet onuitwisbare rol in de groep ook logischer gevonden als er een mooie laatste tributeplaat voor Wright had uitgekomen met hem er bij.
Barret is er ook al niet meer en wat had het stijlvol geweest als dit had plaatsgevonden.
Desnoods met 50/50 materiaal en dan gelijk als slotakkoord.
Zover is het niet gekomen en dat is verder niet zo'n ramp, maar wel jammer.
Gilmour is zijn eigen weg ingeslagen en de weg die hij met Floyd bewandelde zonder Waters, is ook niet de mijne.
Anderzijds, de heren zijn er nog en Waters houdt het Floydverleden op zijn manier hoog.
We moeten het er maar mee doen.

Het PF boek is wat mij betreft dichtgegaan met de reünie 11 jaar geleden. Prachtig afscheid.

Gilmour en Waters houden beiden het Floyd verleden hoog. Als zij optreden, putten zij vooral daar uit. De muziek die Waters solo ging maken, stond ook al wat verder af van wat Pink Floyd maakte in de jaren 70. Ook hij ging een bepaalde richting op. Los van of je het goed vindt of niet.

Mijn punt is vooral dat ik het jammer vind dat het hier bij dit album continu over Waters gaat, terwijl het album niet over hem gaat. Ik word daar een beetje moe van. En ik ontken niet dat ik daar ook wel eens aan heb meegedaan.

Waters zat niet meer in PF, dus Gilmour heeft zeker het recht om te doen wat hij wil met de band.
Ervan uitgaande dat dit het laatste is wat er van Pink Floyd verscheen, lijkt het mij ook zinvol de discussie te sluiten en ook niet meer op te rakelen.