Pink Floyd - The Endless River (2014)

Opmerkingen over 'het vervolg op The Division Bell' vind ik geen hout snijden.
Het album komt op mij meer over als een minder geslaagd Cirque du Soleil project. Met The Beatles' 'LOVE' hebben ze het vakkundig aangepakt maar dit komt op mij meer over als een 'moetje'.
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Nick Mason en David Gilmour hier daadwerkelijk opnieuw voor de studio in zijn gegaan. Tja, gedwongen door de bazen van Parlophone misschien: "Jullie moeten even wat nieuwe riffs inspelen over deze mash-up van oude Floyd-platen. Op 4 tot 7 van de nieuwe tracks maar hoor. De rest volstaat.".

Ik had hier meer van verwacht. Van een band die in de jaren '70 zo bekend stond om hun vernieuwingen vind ik dit ondermaats.

Enorme PF fan (ook van o.a. the Division Bell) maar ik vind dit echt klinken als een stel opgewarmde kliekjes. Er is hier niks dat het niveau van welk ander PF ook maar enigszins lijkt te benaderen. Ik probeer het zeker nog een aantal keer, maar ik werd na meerdere malen luisteren bijna moe van Gilmour's gitaargeluid. Dat is toch het laatste wat ik van een PF album verwachtte.

Je onwetendheid is om over de grond te rollen van het lachen... Gedwongen door de platenmaatschappij?? Verdiep je eens in de achtergronden man, voor je dit soort onzinnige gedachten publiek maakt. Je moet dit ook niet willen beoordelen als een volwaardig studio-album. En dan nog willen vergelijken met de jaren 70...

Begrijpend lezen is moeilijk, dat snap ik. ALSOF ze gedwongen zijn.
Ik weet dat het niet zo is, en daarom snap ik dit album des te minder.
Waarom zouden Gilmour en Mason op deze manier afscheid willen nemen van de band?
Als je na 20 jaar nog eens met een heus afscheid komt, doe er dan ook wat mee.

40 jaar later nog met vernieuwingen aankomen. Ja, natuurlijk!

Na een eerste luisterbeurt kan ik dit album direct 4* meegeven. Prachtige opbouw van Side 1 naar Side 2. Het geheel voelt aan als een melancholische terugblik op en weergave van de verschillende kwaliteiten van de bandleden. Het had ook 'The Endless Soundscapes of Pink Floyd' kunnen heten.

Het is voornamelijk een tribute voor Wright. Zo klinkt het ook wat mij betreft en niet als een volwaardig PF album. Het lijkt soms wel op die achtergrondmuziek die ze in documentaires gebruiken, als de makers geen origineel PF materiaal mogen gebruiken. Maar hopelijk valt het kwartje nog. Zelden een album gehad waar ik meer van hoop dat ik er ooit nog een klik mee krijg;)

Ik had wel wat meer promotie om dit album verwacht ja. Dat absoluut. Aan de andere kant, als je groots dit soort dingen gaat aankondigen en het album blijkt tegen te vallen.... nouja, vul zelf maar in.

Tot nu toe ben ik zeer tevreden met dit album! Side 1 moest ik nog even doorheen komen, maar vanaf side 2 gaat het voor mij plots behoorlijk vertrouwd klinken en los van dat het 30 jaar later is zou het voor mij zou 30 jaar geleden door Floyd gemaakt kunnen zijn. En dat is voor mij wat telt!

Twee woorden: David. Bowie.

Dat deze plaat volledig instrumentaal is (op het niet al te brave slotnummer na) vind ik geen storende factor. De 'inhoud' van de instrumentals, echter, vind ik niet interessant. Mijn standpunt is gewoon: als je een nieuw Pink Floyd album uitbrengt, en het als zodanig promoot, lever dat dan ook. En niet dit bord opgewarmde kliekjes, zoals Woutout mooi verwoordde.



Ja, dat is mijn hele probleem met dit album.
Het ís allemaal 30 jaar oud. Je kunt letterlijk aanwijzen "Oh, dit is Welcome to The Machine, dit is The Wall, dit is Shine On, dit is On An Island".

En dat bedoelde ik ook met 'doe er wat mee'. Dat sloeg niet op de promotie want die vind ik eigenlijk wel prima. Vliegende varkens zouden niet gepast zijn. Schreeuwerige promotie voor een nagenoeg woordloos album? Nah.
Nee, had een album geleverd met nieuw materiaal. Dat is waarom ik teleurgesteld ben in deze release.

Het gevoel dat ik van deze plaat krijg is dat van die goedkope sauna-muziek die je in van die luisterpalen bij reformwinkels vindt. Muzak. Het komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe. Wat dat betreft dekt de titel de lading wel uitstekend.

Hooguit in het eerste deel kan ik me daar iets bij voorstellen. Side 2, 3 en 4 hebben dit toch totaal niet?

Ben nu juist weer bij deel 4 aangekomen en jouw bericht doet me pas weer beseffen dat de plaat opstaat

Ieder zijn smaak natuurlijk. Maar ik heb momenteel side 2 opstaan en de noten spatten er vanaf! Niets saaie muziek, typisch Pink Floyd (met zelfs nog wat extras in Anisina) zoals ik ze heb leren kennen!

Nou nou, de noten spatten er vanaf;) Niet wat overdreven? Het is niet bepaald het meest dynamische en energieke PF album. Als je hierna Animals of zelfs The Division Bell opzet, dan is dat echt een wereld van verschil. Net weer een poging gewaagd, maar het is letterlijk slaapverwekkend voor het grootste deel.

Via Spotify dit album aan het luisteren. Ben er niet zo enthousiast over. Muziek kabbelt lekker weg op de achtergrond en af en toe gebeurt er iets dat mijn aandacht even opeist. Nee, hiervoor ren ik niet naar de winkel.....

Het gemiddelde zakt alweer flink.

Opgewarmde hap die te lang in de koelkast heeft gestaan. Je proeft dat het vroeger echt lekker was, maar het beste is er nu wel af. Mmm, voel mij een beetje misselijk, het zal toch niet?.....

Het is maar net wat je zoekt natuurlijk. Ik ben zelf groot geworden in de tijd dat the division bell uitkwam en dat is voor mij de Pink Floyd die ik ken en het meest waardeer. De albums daarvoor halen voor mij een hoog niveau, maar niet persé dat waar ik Pink Floyd graag voor opzet. Voor mij is Pink Floyd mooie diepe en rustige muziek dat op perfecte manier opzoek gaat naar de juiste noten gemengd met mooie effecten en andere atmosferische toevoegingen.

Daarnaast is hier best het één en ander aan distortion te horen in sommige nummers. De afwisseling is voor mij prima.

Doel je op die man die de laatste 11 jaar 1 plaat heeft uitgebracht? Aardige plaat hoor dat Next Day maar niet eentje die de muziekwereld heeft doen schudden door al die vernieuwingen. Bowie was tot eind jaren 70 een vernieuwer maar dat kan je toch moeilijk hier nu gaan ophalen als iemand die al 40 jaar het vernieuwen is?

Toen werd ik een beetje bang, een plaat voor audiofielen... Dat zijn over het algemeen de meest zielloze platen die ik ken. Ze klinken als een klok maar er zit geen leven in, steriel en van plastic.

Deze plaat klinkt inderdaad ook als een klok maar wat bij mij zelfs een beetje verbazing opwekt hij is gewoon goed. Waarom verbazing? Division Bell klikt als een bell eehh klok maar heeft het allemaal niet. Een klinisch product om de doelgroep te behagen. Hier hoor ik weer spanning, uitdaging en oog voor muzikaal detail. Referenties naar vroeger zijn er genoeg, vooral veel WYWH.

Voor mij een is deze plaat dus een mooi kado, voor de mensen die vinden dat het niet genoeg rockt vraag ik me toch af of ze uberhaubt goed zijn ingelezen in het oeuvre van Pink Floyd.

We hebben het hier over die band die de laatste 20 jaar 1 plaat uitbracht, toch?
The Next Day is in ieder geval iets nieuws van Bowie, en erg sterk. Ik blijf erbij dat The Endless River zowel niets nieuws, als geen sterk album is.

The Next Day heeft meer stof doen oplaaien dan ik van The Endless River verwacht, maar dat is een andere discussie. Daarnaast bleef Bowie ook na de jaren '70 nog nieuwe dingen proberen, maar ook dat is een andere discussie. Natuurlijk verwacht ik niet dat een van beiden met één plaat de hele wereld zoals we die kennen zal veranderen, maar dit is letterlijk niets nieuws onder de zon. David Bowie sprak wijze woorden, toen hij zei dat hij alleen nog iets zou uitbrengen als hij iets te melden had. Had de andere David (Gilmour) misschien beter naar moeten luisteren.

Het is een eerbetoon aan een overleden bandgenoot, noem het maar niets te melden.

Je mag het goed vinden of niet, je mag The Next Day iets te melden vinden of niet maar ik vind het van Gilmour en Mason zeer legitiem om deze plaat uit te brengen als een soort afscheid van de muziek als band.

Helaas heeft hij jou niet eerst even een belletje gegeven anders was het vast heel anders afgelopen...

En van dat stof zal vast wel meevallen, ik gok toch (al is dat verder niet belangrijk) dat deze beter gaat verkopen dan The Next Day.

Overigens is het verder geen bedoeling om een discussie Bowie vs. Floyd op te starten

Ik ben wat fel, is een beetje de aard van het beestje. Maar ik heb er moeite mee als mensen dit gaan beoordelen als een regulier Pink Floyd-album, en dan teleurgesteld opmerken dat het album een verzameling halfbakken instrumentaaltjes bevat die thuishoort in de vuilnisbak. De ironie is dat het ook zo bedoeld is, het zijn oude opnamen en restanten van instrumentele sessies. Ik vind het juist weinig pretentieus, een mooi en in zekere zin ook intiem (en sfeervol) eerbetoon aan Richard Wright en het totale oeuvre.

Het heeft niets met de Pink Floyd-muziek uit 1973 te maken, evenmin is dit de opvolger van The Division Bell. Ik kwam elders in deze discussie ook al de opmerking tegen dat 'Helaas Roger Waters niet meespeelt' (of iets daaromtrent). Over open deuren gesproken. PF als band bestond natuurlijk allang niet meer. Dit is gewoon een surprise.

Zak lekker onderuit, laat de vergelijkingen met PF-klassiekers varen, en luister eens onbevooroordeeld naar deze mooie instrumentale muziek die voor mij in elk geval geslaagd uitpakt.

"Hallo, wij zijn Pink Floyd en we waren ooit een goede band. Dat kwam omdat er toen nog iemand in de band zat die als een ware dictator alles naar zich toetrok. Dat was niet altijd even fijn om mee te werken, maar ach, hij wist wel het kaf van het koren te scheiden en we hebben het aan hem te danken dat we ook zonder hem succes hebben gehad. Dat hebben we twee keer gedaan, muziek maken onder de oude naam terwijl hij er niet meer bij was. Dat was wel lekker werken hoor, zonder dat die ouwe gek je steeds op de vingers zit te kijken met comateuze muziek de discografie van Pink Floyd verzieken. Of we niet bang waren dat de fans van Pink Floyd die deze dictator een warm hart toedragen dat door hadden? Welnee joh, onder het motto 'het is Pink Floyd en ik ben een vastgeroeste classic rockliefhebber' slikten ze het als zoete koek. Je hoort ze nu nog over de concerten die we in de jaren '90 hebben gegeven.

Maar ook wij kenden onze grenzen hoor. Toen we in 1994 met weer een nieuwe slaapplaat die ouwe dictator lekker hadden getergd (had ie ons maar niet voor de rechter moeten slepen) waren we in ons enthousiasme zó ver doorgeschoten dat we de meest comateuze geluiden maar weer hebben opgeborgen in de studio. Maar nu, zo'n 20 jaar later, zijn we daar niet meer zo zeker van. Uitgeven die hap! Of we niet bang zijn dat de fans van Pink Floyd die de oude dictator een warm hart toedragen doorhebben dat we hiermee de discografie van Pink Floyd aan het vervuilen zijn? Welnee joh, onder het motto 'een nieuwe plaat van Pink Floyd en ik ben een vastgeroeste classic rockliefhebber' zal deze plaat al voordat hij uitkomt hoog in de albumcharts staan en de media zullen bol staan van de jubelberichten dat Pink Floyd na 20 jaar weer iets nieuws uitbrengt. Met terugwerkende kracht hebben we daar 20 jaar geleden al naar verwezen. Coming back to life, snapt u hem? En weet je wat het mooie is? We hebben iets van 20 uur van dit materiaal liggen!"

Ik reageer op dat wat ik mijn oorschelpen binnen hoor sijpelen. Hoe het is bedoeld boeit me nauwelijks. Leuk als achtergrondinfo, maar meer ook niet.

Frank, ik proef enige frustratie

UIt je Top 10 meen ik te kunnen afleiden dat atmosferische/klassieke klanken ook niet echt aan je besteed zijn. Prima, daar is niets mis mee en in dat geval heb ik er ook geen enkele moeite mee! Ik kan me ook best voorstellen dat mensen dit niets vinden, smaken verschillen nu eenmaal. Het gaat mij vooral om de vergelijkingen die worden gemaakt.

Moet je toch Veedon Fleece en Laughing Stock even checken (resp. nr. 2 en 3 in m'n lijst).

Zal ik doen

Het klinkt mij vooralsnog als een Gilmour solo plaat in de oren. Nog even doorluisteren maar.
Rick Wright wordt gemist trouwens