Simple Minds - Big Music (2014)

Eindelijk na meer dan 5 jaar een nieuw studio-album van de Simple Minds.
"Big Music", de titel doet alvast veel vermoeden en klinkt zeer groots en zelfverzekerd.
Met de opener 'Blindfolded' gaan ze alvast sterk van de startblokken. Opvolger 'Midnight Walking' is een van mijn favorieten, en zeker de finale van het nummer is voor mij de verassing van de plaat. Maar ook 'Concrete and Cherry Blossom' vind ik zeer goed te versmaden net als 'Imagination'.
Het titelnummer 'Big Music' zelf blaast je bijna van je bankstel af. Zeer bombastisch maar in dit geval o' zo heerlijk. Maar je zou van zo'n nummer geen hele cd moeten vullen, te zwaar, maar dat is dan gelukkig niet het geval. Zo zijn 'Honest Town' en 'Human' weer een stuk rustigere nummers, maar dit vind ik persoonlijk wel een beetje de missers in het geheel, ik vind het een beetje net niet. Afsluiter 'Spirited Away', leuk nummer maar ik had liever op iets spectaculairders gehoopt, dus dat aan het nummer nog een speciale wending was genomen met bijvoorbeeld mooie geluidseffecten of gitaarpartijen en drumsalvo's,.. maar nee, net iets te braaf.
'Kill or Cure' vind ik bij tijd en wijle op 'Kiss and Tell' van Bryan Ferry lijken, vooral in de rustige stukken van het nummer. Vooral Jim's stem vind ik dan overeen komen met Bryan Ferry. Goed nummer overigens.
En om nog maar even terug te komen op het nummer 'Honest Town' dit is de 1e singlekeuze van de Simple Minds om "Big Music" te promoten. Net zoals ik bij U2 de single keuze 'The Miracle (of Joey Ramone)' niet kan begrijpen zo doe ik dat hier ook bij Simple Minds niet.
Nogmaals zeker geen echt slecht nummer maar ik vind het toch zeker tot de mindere nummers van het album behoren. 'Blindfolded' had ik een veel betere keuze gevonden, en ik dacht een tijd geleden dat dat ook de 1e single van "Big Music" zou zijn, maar vreemd genoeg niet.
Net als bij de laatste van U2 betrap ik ook Simple Minds ervan een nummer op de bonus cd te hebben 'Liaison' wat helaas het reguliere album niet heeft gehaald terwijl dat wel de moeite waard is i.p.v. 'Let the day Begin', stond al op "Searching for the Lost Boys" bonus cd bij "Graffiti Soul", of 'Blood Diamonds' en 'Broken glass Park', staan al als bonus op hun "Greatest Hits". Maar ook 'Bittersweet' had op het reguliere gedeelte "Big Music" mogen staan i.p.v. bonusmateriaal.
O.k. dit nummer is niet zo sterk als 'Liaison' maar in ieder geval wel een geheel nieuw nummer. Dit vind ik dan ook een vreemde move van de Minds om al eerder uitgegeven werk op een totaal nieuw studio-album te zetten, terwijl ze volgens mij nog genoeg nieuw materiaal op de plank hebben liggen.
Hier betrap ik Simple Minds op zwakte. Minpuntje dus. Maar ach aan de andere kant hun muziek blijft me boeien en raakt me ook.
De hele presentatie van "Big Music" vind ik prima. Het artwork past uitstekend bij de titel, krachtige symboliek die Simple Minds wel toevertrouwd is. Kan U2 nog wat van leren.
Het laatste decenium hebben de Simple Minds weer krachtige en waardige albums uitgebracht en zijn de goede weg ingeslagen.
Ook "Big Music" vind ik weer zo'n geslaagd produkt, net als z'n 3 en metname laatste 2 voorgangers.
"Cry" was al een voorteken. Vanaf "B&W 050505" kennen ze geen teken van zwakte meer en sluit "Big Music" naadloos in rij bij de paar voorgaande albums aan,...klasse.

Wat een mooie review Soundwave.
Ik ben het helemaal met je eens hoe jij de nummers beschrijft!
In dat opzicht hebben wij exact dezelfde mening.

In het muziekcafé op radio 2 traden ze gister op. Ze speelden akoestische versies van Alive and Kicking, Honest Town en Riders on the Storm, hier kun je het terug luisteren.
Het begint ongeveer bij 1:38

Gast, je commentaar bevalt me niet zo, smaakt nogal snobistisch, op zijn minst. Komt wel vaker voor bij JD adepten, niets mis mee trouwens met die band, maar laten we ook niet overdrijven, heilig zijn ze niet. En als er meer mensen voor een band klappen dan er in Paradiso kan, schijnt de kwaliteit volgens dit soort types al rap te minderen. Maar als je bedoelt dat de Minds al ver daarvoor prachtige muziek maakten, eens. Maar de band in deze samenstelling, net na het uitbrengen van Sparkle, was m.i. op hun absolute toppunt, ook al was de bombast er al ingeslopen, hier nog prima te pruimen.

Ik vind "Liaison" ook erg mooi en deze track had van mij ook op de cd mogen staan evenals "Bittersweet". "Spirited Away" is een van mijn favorieten van dit album.
Verder kan ik mij heel goed vinden in de review van SoundWave.
Ik dacht namelijk ook dat "Blindfolded" de eerste single was.

Op grond van stemgemiddelden van dit moment is dit op New Gold Dream (4,11) na samen met Sons And Fascination (ook 3,96) het beste SM album ever!
Best bijzonder toch?!

Ho even het stemgemiddelde is bij het uitkomen van een album meestal wel iets hoger, euforie etc.
Die nieuwe appel van U2 is daar wel een uitzondering op, toch een prima album.

Euforie, voor wat? Ik zag ze donderdag bij de wereld draait door, daar raakte ik niet echt van in extase.

Haha nee ik ook niet, viel me tegen, erg slecht was t ook niet, maar die van Nieuwkerk zat helemaal mee te deinen alsof t n uptempo nummer was, totaal ongeloofwaardig..ook alleen maar om de status van weleer

Mathijs had de nieuwe Jett Rebel op zijn oortjes.

Of de nieuwe Neil Young

Haha ja inderdaad

Bedankt voor de tip. Lang op een bandje gehad en ooit nog evens over gezet op een cdtje ook. Zeker hét optreden van die tijd. Weet niet eens meer wie er nog meer op het programma stonden. Deed er ook niet toe. En warm was het ook

Simple Minds moet niet akoestisch, klinkt gewoon niet m.i. .

Als ik het stemgemiddelde van U2's nieuwste bekijk, zijn weinigen het met je eens.

Warm was het zeker, Joe Jackson was er ook (kan me niets meer van herinneren, zal best aardig zijn geweest). Afsluiter was Lou Reed, mooi affiche, maar viel tegen. Maar goed, ik was nog in de euforie van de Simple Minds vlak daarvoor. Frustrerend om de band toen te leren kennen, want het ging vervolgens alleen maar bergafwaarts, heb ze daarna nog zeker 7 keer gezien. Youtube is trouwens een paradijsje inmiddels voor oude concerten, ook op radio. al mijn oude cassettes van weleer zijn verloren gegaan. Prachtige opnames vind je daar, ook bv bloedmooie live-versie van ROOM, voor wie NGD en SITR te mainstream vindt-:)

Het moet nu niet gekker worden inderdaad, dan zou dit album beter moeten zijn dan Sparkle in the Rain en net zo goed als Sons and Fascination , Het zal wel aanvangseuforie zijn idd-:)

Denk ik ook. Dit grafiekjelaat zien hoe dat bij de vorige plaat (Graffitti Soul) zeker speelde: de gemiddelde stem begon ergens rond de 4,25, en nou was het best een goede plaat en bovendien meer dan velen hadden verwacht, maar na een poosje stabiliseerde het tot 3,75 en daar is het tot op heden gebleven. Ik voorspel dat Big Music over een maandje daar net onder zit (omdat ie iets minder hoog begon). Nog steeds een prima score binnen hun oeuvre van de laatste 25 jaar.

Tja, ook niet bepaald de beste uitvoering. Kende deze al wel. Kerr zingt behoorlijk vals. Heb hem in deze variant beter gehoord. Maar los daarvan, hoor ik liever de strakkere albumversie.

Ja, misschien voortaan minder snel een stem uitbrengen, of hem in ieder geval aanpassen na een maandje of wat laten zakken, geeft wat beter beeld. Maar het is zo verleidelijk meteen je stem uit te brengen..

Dat heb ik juist met This Fear of Gods, daarvan vind ik de studio versie veel beter dan live. Room live voegt meer warmte toe, dan neigt het naar de sfeer van New Gold Dream (toch het opus magnum van de heren)

Ik weet niet wat jij weinig noemt,maar de stemmers > 3 zijn er toch heel veel.
U2 - Songs of Innocence (2014)

gemiddeld staat het album ook nog voldoende , terwijl er veel users een 0,5 en een 1 geven omdat zij het ongevraagd op de IPhone gekregen hebben.
Natuurlijk niet hun topper, net als dit album.
Ik gaf gewoon maar aan dat in het begin vaak hoger gestemd wordt en dat het U2 een uitzondering is hierop,

Wellicht zal de huidige score van dit album over een tijdje lager gaan uitvallen. Dat is helemaal niet erg. Smaken verschillen, hehe. Die stokoude platen van de toen nog springerige Simple Mindjes bevatten zelfs matige en soms zelfs tenenkrommend slechte nummertjes, die Alicia meestal overslaat zoals - om maar even bij dat gedoodverfde "magnum opus" te blijven - "Glittering Prize" en in mindere mate "Promised You a Miracle". Toch vind ik de rest van NGD dusdanig prachtig dat ik het voorlopig op vijf sterretjes laat staan! Want het is en blijft verders een heerlijke plaat, met enkele dróómnummers en daarom gemiddeld die vijf dus waard. Op de laatste drie albums van SM heb ik geen "skipnummers", wel voorkeuren. Met andere woorden: de laatste albums zijn IMHO niet beter of slechter, maar gemiddeld net zo goed, daarentegen met weinig of geen uitschieters. Hoogstwaarschijnlijk zal dit met "Big Music" niet veel anders worden en dus kan ik in het geval "Simple Minds" redelijk snel een oordeel vellen.
Tsja... ik weet het!
Altijd al tegendraads geweest, die Alicia!

Enthousiast ben ik altijd waar het gaat om Simple Minds, dan wordt het lastig om objectief te oordelen. Maar nu toch mijn relaas : Van dit album worden meerdere nummers al live gespeeld en deze uitvoeringen zijn m.i. uitstekend. Meer dan ooit ligt er een gat tussen de uitvoering op de schijf en live. Ik denk dat dit ook zo ondervonden wordt door de band en daarom ook de extra inzet van Catherine AD in de live set om de complexiteit van menig nummer nog beter over te kunnen brengen. Voor wat betreft de acoustische optredens : ik vind het gedurfd, elke foute noot wordt genadeloos afgestraft. Ik was bij de opnames van DWDD en vond Jet Rebel zeker bevlogen maar duidelijk nog aan het begin van het hele proces. De zanger heeft potentie maar in de studio was ik bang dat hij ''out'' zou gaan, die jongen is duidelijk gevoelig voor verslavingen. Mooi om hem en de legendarische Simple Minds ( aldus Matthijs van Nieuwkerk, wat aardig van hem is omdat zijn vrind Leo Blokhuis ze absoluut niet lust ) samen te zien. 37 jaar geleden was Jim Kerr ook een zeer bevlogen broekkie. Nu de nummers op Big Music : interessant om te zien welke voorkeur eenieder heeft. Persoonlijk vind ik Spirited Away een geweldig nummer terwijl anderen dit nummer liever niet op de tracklist hadden gezien. Ik zal na meerdere luisterbeurten punten geven, voor nu een voorzichtig oordeel : prima CD, een duidelijk statement van Simple Minds : pas op, we gaan nog even door. Dit nieuwe materiaal zal de live set lekker verversen waardoor de Simple Minds hun relevantie behouden.

Onder het mom 'Het kan altijd beter' : had ik nu de tracklist mogen samenstellen dan had het er zo uit gezien :

Blindfolded
Bittersweet
Midnight Walking
Honest Town
Liaison
Imagination
Let The Day Begin
Concrete & Cherry Blossom (Lalala-less please )
Kill Or Cure
Spirited Away

Lekker ouderwets 10 nummers en iets minder commercieel ingesteld.

Klein probleempje : ik heb nu wel een andere titel van het album nodig, maar dat heb ik er wel voor over : Imagination dan maar als 'title track'

Dat zijn precies de enige 2 wat mindere nummers inderdaad van NGD, maar soms hebben albums in zijn totaliteit zoveel zeggingskracht, zoveel passie, dat enkele iets mindere nummers nauwelijks afbreuk doen aan het geheel. En dat is wat ik mis bij Big Music, paar leuke nummers maar als geheel word ik er niet zo warm van, al jaren niet meer helaas, hoewel ze nog steeds heel sympathiek overkomen. Zal ook te maken hebben met gemis van Derek Forbes en Michael McNeil, de muzikale ziel van de band is er uit sinds hun vertrek, hoe hard Kerr/Burchill hun best ook doen.

Simple Minds - Big Music **** (4,5 sterren)

Simple minds meets Lost Boy 2

Een ruime 5 lange jaren verstreken na het verschijnen van 'Graffity Soul' in voorjaar 2009. Gelukkig dan eindelijk het nieuwe album van de Simple Minds. Het lijkt er op dat de lange periode tot het verschijnen te maken heeft met het niet door gaan van een vervolg op Jim Kerr's soloalbum 'Lost Boy' in voorjaar 2010. Zelf was ik erg nieuwsgierig naar een Lost Boy deel 2, omdat dit een gevarieerde variant was op muziek die Simple Minds maakte, met een randje dat ik miste bij de Simple Minds.
Commercieel gezien zal Jim Kerr aangeraden zijn niet nog een solo album te gaan maken, maar met het moederschip verder te varen. Waarschijnlijker is dat gitarist Charlie Burchill en drummer Mel Gaynor Jim op goede dag hebben vastgebonden op een stoel met gitaarstrings en bewerkt hebben met drumsticks. Wat effectief bleek..

Een goede zet ? Uiteindelijk wel, als het één zo geïntegreerd wordt in het ander, zoals hier. Big Music (zowel een niets- als alleszeggende albumtitel) ademt het vervolg op Lost Boy in het tweede deel van de plaat. Tegenwoordig mogen we gelukkig ook weer plaat zeggen, aangezien de plaat terug is van (lang) weggeweest en ook Big Music in plaatformaat verschijnt naast allerlei versies op CD.

Blindfolded is een duistere opener in de sfeer van 'Moscow underground' op Graffity Soul. Donker, gedreven, voortjagend in filmische beelden over een geblinddoekt iemand. Laat uw verbeelding zelf spreken. Sterk nummer. Midnight walking laat de poppy kant zien van Simple Minds, en is tekstueel intrigerender dan muzikaal totdat - goddank - de gitaar van Charlie Burchill in zet. De gitaar die ik bij de teaser stukjes bang was te missen bij het beluisteren van de complete nummers. Maar Charlie is er, het is geen computergestuurde plaat geworden.
Honest town is een van parels van Big music. Geschreven naar aanleiding van het overlijden van Jim Kerr's moeder is dit even aangrijpend als een meeslepend en optimistisch nummer. Dan Big music zelf. Ik was hier niet kapot van in de (eerste) live uitvoering op de DVD uitgebracht dit jaar van een concert gegeven in Glasgow in november 2013. Op de cd is echter een ge(s)laagder geluid te horen, alhoewel het een in mijn ogen wat te vlak nummer is.
Human begint als 'óhooo o ooooo o hooo' Sanctify yourself, maar is te kenschetsen als een nummer tussen Simple Minds en Lost Boy in. Niet slecht, maar ook wat vlak. Let the day begin is een cover, maar wel smaakvol uitgevoerd met duidelijk een SM stempel er op.

Maar dan..
Vanaf het prijsnummer Concrete and cherry blossom is het Lost Boy 2 wat de klok slaat. Concrete and cherry blossom zou ik 6 sterren willen geven. Het is een van de meest 'uplifting' nummers die Simple Minds ooit schreven, en een waardige broer van 'New Gold dream'.
Dit nummer springt er - tussen alle andere sterke nummers - nog een keer boven uit en is wat mij betreft een nieuwe absolute favoriet in de live set die niet mag ontbreken. Knap als je je nog zó kan en durft te uitten op je 55ste met een bijna post juvenaal zanggejuich halverwege het nummer. Geen moment pathetisch, maar vanuit het hart. Simple Minds klinkt hier vooral bevrijd van zijn langdurige onzekerheid in echt goede nummers te maken. Eindelijk wordt dat hier weer hardop gevierd met de nodige bravoure. Dit zijn wij, dit is nou Simple Minds, lijkt men hardop te willen bewijzen alsof men een eerste plaat maakt. GROOTS. Dit nummer laat mijlengroot het kwaliteitsverschil zien tussen Simple Minds en U2. Ik ga hier niet verder over uitwijden. Simple Minds fans begrijpen direct wat ik hier bedoel.
Verdiend en dat we het nog mogen mee maken..

Imagination vervolgens is gewoon een lekker nummer. 'Money can't buy' zingt Kerr, en zo is het. Al een paar keer live gespeeld tijdens de afgelopen zomertour en een sterk live nummer. Met prettig aanwezige Charlie Burchill. nog méér Charlie Burchill, graag !
Kill or cure speelde Jim Kerr solo al in het najaar van 2010 tijdens zijn Lost Boy tour. Duidelijk als nieuw nummer, indertijd bedoeld voor Lost Boy 2. Een sterk nummer, met Sarah Brown halverwege het nummer opkomend met bezwerend aandoende zang. Even poppy als mysterieus. Let op het begin van het nummer met bijna Jim Morisson in je hoofd..
Broken glass park wordt al ruim drie jaar gespeeld live tijdens de Simple Minds optredens maar dateert ook al uit 2010 toen Jim het speelde tijdens zijn (najaar) Lost Boy tour. Beide nummers nu in een Simple Minds jasje gestoken, maar sec gesproken dus solonummers van Kerr. Ook weer een sterk nummer. Een lichte weemoed met een knipoog naar belevenissen vroeger op de parkeerplaats

Spirited away is een nummer wat allen Simple Minds kan maken, maar tegelijkertijd een sterke 'Lost Boy' feel heeft. Beschouwend, overpeinzend, groots in zijn kleinheid. Big music niet nodig hebbend. Een prachtige fade out van een album, wat na een sterk begin (wat ook Graffity Soul en Black & white kenmerkte) even wat gas terug neemt, dan terugkomt met een zeer sterk nummer en vervolgens een zeer sterke tweede helft. Een beetje als het Nederlandse elftal op hun best.

De vijf sterren voor Variëteit, de beste Simple Minds van de 21ste eeuw (verder terug vergelijken moet je niet willen), het zes sterren nummer 'Concrete and cherry blosson' en het integreren van het Simple Minds geluid met de Lost Boy sound. The best of both worlds.
Simple Minds mag nog steeds kroon dragen die ze te lang heeft afgezet. Simple Minds is king and in the crowd.

Mooie recensie Thomas!

[quote]thomas1969 schreef:
Simple Minds - Big Music **** (4,5 sterren)

Dit zijn wij, dit is nou Simple Minds, lijkt men hardop te willen bewijzen alsof men een eerste plaat maakt. GROOTS. Dit nummer laat mijlengroot het kwaliteitsverschil zien tussen Simple Minds en U2. Ik ga hier niet verder over uitwijden. Simple Minds fans begrijpen direct wat ik hier bedoel.
Verdiend en dat we het nog mogen mee maken..

Ik begrijp meteen wat je bedoelt. Er over discussiëren is zinloos. Je voelt en weet het, of je mist het. En als je het mist, is alle uitleg zinloos.

Veel New Gold Dream en Once Upon A Time met de nodige housebeats.
Komt voor mij teveel over als een remix album.

Wow Thomas wat een recensie, je maakt me alleen nog maar benieuwder naar de deze plaat. Met de laatste twee albums was Simple Minds alweer op de goede weg, en de LostBoy plaat was geweldig. Als dit een mix van die twee is kan het alleen maar een topplaat zijn.