Simple Minds - Big Music (2014)

Nee hoor, het podium was smetteloos wit, idem Kerr - imo had ie toen ook zo'n soort Sindala-tuniek aan (denk Floris) met een suspensoir eronder; Premonition kan zich dat wellicht ook nog wel herinner. Van wavisme naar koket ballet.

Hadley en zijn kompanen gingen aanvankelijk in de Rob Roy-look gehuld, kilt en bloezen met ruches; beetje piraten-look, Schotse stijl - pas later werd het die hopeloze Hema (Woolworth)look met patspakken en sleepkettingen.

Simple Minds-Colours Fly And Catherine Wheel LIVE 1982 (Dexbam-Special) Remastered - YouTube
http://img.youtube.com/vi/XmOm_qA3jQo/0.jpg
Mjuman

Ik ken wel nog deze foute kleren.
Had mijn oudere buurmeisje ook aan.
Simple Minds - Sanctify Yourself - YouTube

POP MUZIK, U2, POP MART,(Live from Mexico City) - YouTube

Dit zal dan niet fout zijn zeker?

Daar lijkt Jim Kerr wel erg veel op Bono.

Ergens is het in de presentatie blijkbaar fout gegaan, wat heeft geleid tot een "ontmaskering" van de Simple Minds, door de wavers van die tijd. Zo rond Don't you en het album Once Upon a Time.


Ben toch benieuwd, wat dat voor een gevoel zal zijn geweest. Het lijkt mij iets dat vooral in je hoofd zit, iets psychisch. Het moet te maken hebben gehad met het gevoel "ergens" bij te horen en dan de afwijzing van Kerr en de Simple Minds. Door hun Engelse roots te verraden na de oversteek van de Atlantische Oceaan. Dat verloren gevoel dat ontstond zat 'm niet zozeer in hun muziek, zo groot is dat onderlinge verschil in albums namelijk niet.

Het verloren gevoel zat hem in het feit dat de opkomst van de Simple Minds en U2, de hoop in bange dagen voor veel wavers, door de bands zelf uiteindelijk lijkt verloochend. In hun presentatie, de commerciële uitstapjes, de vrijages met platenmaatschappijen, fans, videoclips en wat er allemaal nog meer kwam kijken. Iets wat ze de eerste jaren zo niet deden.

Maar met onderlinge muzikale verschillen tussen hun eigen albums had het niet eens veel te maken.

De balletschoentjes hebben Kerr uiteindelijk de das omgedaan begrijp ik nu: ontmaskert als een verrader van het progressieve erfdeel in de muziek. Bono zou met U2 even later volgen. Goed komen met de bands in de geest van de oude wavers kon het natuurlijk niet meer. De kritiek op beide bands is al sinds die tijd van kracht.

Feitelijk kan me dat allemaal niet schelen. Ik vergelijk album A van de Simple Minds met album B tot en met Big Music aan toe. De balletschoentjes, witte pakken (inmiddels ook al weer van lang geleden) staan niet op vinyl of de cd dus who cares.

Big Music blijkt in het kader van uitsluitend muzikaal vergelijken een prima album dat staat als een huis. Er moet iemand zijn die het zegt, van de OW-ers hoef je het niet meer te verwachten, ongeacht wat voor album er ook zou zijn uitgebracht

Goed lezen, musician

Idem
Overigens viel dat "de rug toekeren" in de praktijk heel erg mee. Sterker nog, de albums deden het halverwege de jaren '80 en in de jaren '90 erg goed.

Nee, de vraag was waarom liefhebbers van het eerste uur afhaken, welnu die vinden de liedjes minder goed, en niet omdat het geen new wave of iets dergelijks is.
Het gaat/ging om kwaliteit.
Dat jij dat niet vindt is weer een ander verhaal, de vraag was waarom wavers uit die tijd niet meer aan SM wilde.

Voor mij was dat het concert van SM in april (?) 1984 tijdens de Tour du Monde (sic) in Ahoy. Ellenlange intro's, vier minuten was geen uitzondering, en de te ingenomen houding ("we hebben het gemaakt en wat zijn we toch goede muzikanten") op het podium. Ik heb dat ook met U2 gehad, tijdens de Joshua Tree Tour in de Kuip (om goldendream gerust te stellen).
Naast de muziek heeft het ook te maken met het te serieus nemen van jezelf en de groep.
Overigens vind ik SM nog steeds een symphatieke band (net als U2), maar de muziek doet me weinig meer.

Ik moet deze toch echt even een kans geven, maar om even in te haken op de thread: ik vind SM ook minder in de tweede helft van de 80s en het meest van hun post 90s werk ken ik niet, maar Black & White was aardig, niet meer dan dat. Ik heb niet, zoals zovelen hier, een allergie tegen Don't You trouwens, vind het een tof nummer en een 80s landmark. En of een band nou in een stadion optreedt of eeuwig in zaaltjes als Paradiso boeit me echt geen ruk, zolang ze maar goede muziek maken.
Dus OW-ers zijn kennelijk nogal verdeelt in hun mening, ik heb mezelf ook nog nooit tot die groep geschaard, aangezien ik wave pas begon te ontdekken toen de stroming eigenlijk al lang en breed was overgewaaid. U2 was bovendien op hun tweede hoogtepunt met Achtung Baby, iets dat de meeste OW-ers ook wel een gotspe zullen vinden En de muziek van de SM doet mij nog steeds wel veel!

Heeft iemand de instrumentale versie van Honest Town al gehoord of gevonden op één of andere site?
Lief dat je me wil geruststellen, Premonition, maar dat hoeft niet. Meningen verschillen nu eenmaal: niet iedereen hoeft Bono een blaas te vinden tijdens de Zooropa- of Poptour en niet iedereen wil het etiquette van OW'er opgekleefd krijgen.

Ik hoorde helemaal niet bij SM aanhang of bij een bepaalde groep, ze maakte goede platen tot 1984, en daarna werd hun karakteristieke sound vervangen voor een glad geproduceerde radiovriendelijke. Waar ze even heel succesvol mee waren maar vanaf de jaren 90 compleet in de vergetelheid wegzakte. Ik heb ze in die tijd nog zien optreden voor 200 mensen in een weiland in de achterhoek, dat vond ik echt zielig, maar bewonderingswaardig dat ze er wel stonden. De commerciele successen waren van hele korte duur waarna het zwalken is begonnen.

De nieuwe single is Let the Day Begin, een cover van The Call of zoals ze het zelf noemen een hommage en tribute to Michael Been (de zanger/gitarist van The Call).

Simple Minds - Let The Day Begin (Official Video) - YouTube

Het is niet heel moeilijk te horen dat ze voor het drumritme ook nog ergens iets hebben opgepikt.
Sailing On The Seven Seas - YouTube

Nergens de singles met de instrumentale versies te vinden.

Kleine correctie: zanger van The Call is Michael Been met de B van Bassist want dat speelde hij.

Ja excuus, moet natuurlijk Been zijn.

Toch wel een zeer fijn album van Simple Minds, tezamen met de DVD Live In Glasgow hebben ze van mij op muzikaal gebied in 2014 een gelukkig mens gemaakt.
Wat een power zit er in het drumwerk van Mel Gayor, vooral bij de 2 eerste nummers Blindfolded & Midnight Walking valt dat op, dit vind ik overigens de sterkste nummers op de plaat.
Enkel Human & Kill Or Cure vallen mij iets tegen, voor de rest zit het prima in elkaar.
Ondanks het feit dat de hoogtijdagen van New Gold Dream allang vervlogen zijn en ik mij regelmatig bezondigde om elke daaropvolgende plaat van de band hieraan af te meten ben ik zeer gelukkig dat ze na de magere jaren 90 de weg omhoog weer hebben gevonden.
Heerlijk album!

ik ben volgens mij écht de enige die Human een heerlijk nummer vindt ...

Nee, ik vind het nummer wel meevallen, niet echt uit de toon.

Het hele album is vrij energiek, geeft een vette knipoog naar het verleden van het werk van de SM rond Once Upon A Time maar klinkt toch ook niet gedateerd.

Kerr kweelt nog net als 35 jaar geleden.
Het enige is alleen dat, hoewel er sprake is van een constante hoge kwaliteit inzake song smeden, het ontbreekt aan echte hoogtepunten. Bijvoorbeeld een track als Alive and Kicking of Belfast Child.

Andersom is er ook geen nummer waarbij de cd speler al automatisch van uit zichzelf bij gaat skippen. Ik ben trouwens blij, dat Broken Glass Park op het album staat. Het nummer stond al als een nieuwe track op het voorgaande Grootste Hits album van de SM en werd in 2013 als single uitgebracht. Wie dergelijke overzichten niet meer koopt vanwege overcompleet, heeft dit nummer dan nu alsnog op schijf.

Human geeft precies de juiste luchtigheid na de zware Titeltrack. En.... ik kan zo genieten van Jim Kerr die als enige, zo verantwoord en tegelijk schaamteloos LaLaLaLa kan zingen. Een sprankje hoop in deze donkere tijden.

Ik blijf Honest Town draaien. Wat is dat een bijna perfect nummer!

Na New gold dream hebben ze geen goede plaat meer gemaakt wel veel gladdere platen ,en een zeer beperkte zanger live niet om aan te horen dan vind ik echo and the bunnymen toch de beste in dit soort muziek.

Op youtube:
- instrumentale versies van Honest Town en Let The Day Begin (te vinden op de singles, maar de singles zijn nergens te koop)
- beelden van de nieuwe tour, onlangs gestart: setlist bevat veel nummers van Big Music, maar er ontbreken er ook een aantal; aantal verrassende keuzes (Rivers Of Ice onder andere, gezongen door dat meisje van wie de naam me ontsnapt), maar ook aantal niet originele keuzes (onder andere Don't You)

Het meisje is The Anchoress. Past er mooi bij, veel meer dan die Sarah.

Ze heet Catherine AD:
Catherine AD

Nu ik het album echt leer kennen, komen sommige berichten zo belachelijk over: Viagra-pop en strontvervelende beukmuzak. Deze verwijten passen echt niet bij het album.
'Bittersweet' doet me een beetje denken aan Sisters of Mercy, zeker vanaf de derde minuut. Geef het een grafstem, zwaardere gitaren en meer bombast.

Het is zwak album. Echt een tegenvaller. Ik denk in termen van: viagra-pop. Of eigenlijk gewoon strontvervelende beukmuzak!

Helemaal mee eens. Dergelijke kritiek volgt vaak van mensen die vanwege hun "status" niet anders mogen reageren. Buitengewoon voorspelbaar allemaal.

Als je in de loop van de tijd zo'n beetje de carrière van de Simple Minds hebt gevolgd, en het ene album is, zoals bij alle bands, nu eenmaal beter dan het andere, kom je er bij Big Music niet mee weg om het op de automatische piloot af te branden.

Daar is het album te goed voor. Nogmaals, het album ligt verrassend sterk in het verlengde van wat er halverwege de jaren '80 (Once upon a Time) werd gemaakt, zonder oubollig over te komen. Je kunt een band moeilijk verwijten te klinken zoals ze dat globaal al 35 jaar doen.

Onderlinge verschillen tussen de albums zijn natuurlijk wel te constateren en dan doet Big Music het voor mij prima.

Wat een stompzinnige aanname. Als iemand iets niet goed vind is dat volgens jou niet iemands mening maar heeft dat enkele en alleen te maken met het ' niet goed mogen vinden vanwege een status.
Deze cd klinkt als een opgewarmde prak, het smaakt niet.