Van Halen - Van Halen (1978)

Dit album sloeg met name in vanwege de nog nooit eerder vertoonde manier van gitaarspelen van Eddie. Ook Roth was natuurlijk een opvallende verschijning, vooral vanwege z'n acrobatische fratsen op het podium en z'n quasi arrogante looks en uitlatingen. Dat Alex als drummer nou zo'n verpletterende indruk maakte betwijfel ik echter. Hij is een goede drummer maar geen drummer die vanwege z'n spel opvalt vind ik. Mike's achtergrondzang is uniek en van ongekende klasse. Alleen werd dat pas vele jaren later erkend.

Toch wel een zeer gewaardeerde drummer hoor. Bracht het showelement naar de drumriser. Met een gigantisch drumstel, vuurwerk en de hele mieterse bende. Kiss had ook wel vuurwerk, maar Criss zat altijd achter een heel lullig kitje. En let eens op de fills en het donderende bassdrumwerk bij de wat snellere nummers zoals I'm The One of On Fire op dit debuut of anders het slopende Hot For Teacher.

zon eruption is leuk natuurlijk, maar qua gitaarwerk vind ik het geniale van eddie er veel beter uit komen in nummers als hot for teacher, wat een solo, zoals alleen eddie dat kan, en uiteraard in jacksons beat it

En wat te denken van Somebody Get Me A Doctor, Girl Gone Bad en Mean Street?

Perfect debuutalbum, vijf welverdiende sterren. Heerlijk rauwe rock, met briljante riffs en nog briljantere solo's. Ice Cream Man is net iets te veel cheese voor mijn smaak, maar dat is dan ook het enige minpuntje. De cover van You Really Got Me is een van de weinige covers die ik liever hoor dan het origineel. En ik ben dol op the Kinks, dus dat zegt wel iets. Nummer 11 typeert wat mij betreft volledig het gitaarspel op dit album.

Mja, ik snap wel wat je bedoeld maar toch..showelementen zeggen niet iets over het drumwerk an sich. Die dubbele bassdrum partijen waar jij aan refereert zijn inderdaad wel te gek maar of ie daardoor ook een trendsetter of buitencategorie drummer is betwijfel ik. Maar laat ik voorop stellen dat ie absoluut kan drummen. Geen misverstand!

Als niet-echt-Van Halen-fan kan ik zeggen dat een hernieuwde luisterbeurt mij toch veel plezier heeft gedaan, dit is een heel goed rockend album met natuurlijk spetterend gitaarwerk. In het begin begreep ik het niet zo maar nu komen de jaren van verstand .

Ik was 14 jaar en een paar maanden oud. Wekelijks luisterde ik op mijn kamertje naar alfreds lagarde r.i.p beton uurtje. Bands als mother finest, led zeppelin, status quo, sabbath enz kwamen er regelmatig langs. Begin 1978 zette alfred zijn naald in het zwarte vinly van de nieuwe van halen. Toen ik de eerste noten van runnin whith the devil hoorde spitste mijn oortjes zich eens extra. What the hell is dit?!!! Direct liep ik op mijn installatie af en verhoogde het al reeds meer dan behoorlijke volume met nog een streepje of 4? Vlug ging ik weer op mijn bed zitten. Wat een guitaarwerk zeg en wat een riff wauw!!!. Een zanger die van schreeuwen een kunst maakte. Die heerlijke achtergrond koortjes. Na 1 min 59 hoorde ik voor het eerst KING eddie soleren met een veel te korte solo. Om na 3 min zijn alweer veel te korte 2e solo in te zetten. Kort daarna eindigde het nummer abrupt. Ik liet me verbluft achterover vallen. Mijn hoofd kwam hard tegen de muur terecht. Mijn hersenen constateerde de pijn van deze impact ha maar gaven verder geen signalen meer door aan de rest van het lichaam. Want wat was het geval alfred.l had namelijk het sublieme idee om maar liefst 3 nummers van de nieuwe halen te draaien zonder onderbreking. Dus zodra eruption werd ingezet veerde ik weer op en voelde totaal geen pijn. Nu kwam er een 1 minuut 42 durende verschrompelende scull crushing buiten aardse guitaar solo op mij af. Waarin king eddie zijn voor mij totaal onbekende techniek in al zijn glorie liet horen maar vooral voelen. Mijn beperkt muzikaal breintje kon het maar moeilijk bevatten wat zich hier afspeelde. Vergeet niet van satriani, vay, malmsteen enz enz had de wereld nog nooit gehoord. Ik moest het doen met iommy, rossi, may, blackmore , frehley geen slecht gezelschap lijkt me. Maar wat deze axeman presteerde maakte zoveel meer indruk op mij. Ik wist gewoon niet wat ik hoorde. King eddie verpulverde alles en iedereen. Nu werd ik alweer opgeschrikt door een voor mij niet geheel onbekende riff you really got me. Oef wat een geweld. Nu wist ik direct 1 ding het gaat een zeur week worden. Want ik had namelijk niet genoeg geld he he om de lp te kopen. Dus moest en zal ik een voorschot op mijn zondags geld zien te krijgen. Waarom noemde men dit eigelijk zondags geld ik kreeg het altijd op zaterdag? Zelden heb ik me beter gedragen dan die week ja pap nee pap is al gebeurt pap natuurlijk mam komt in orde mam geen probleem mam. En zaterdag vroeg op ik had nog altijd een bult op mijn hoofd maar wist eigelijk niet waar die ook alweer vandaan kwam ha. 20 min fietsen richting platenboer de lp gekocht en binnen 13 min weer thuis. Heen is berg af terug is berg op een behoorlijk goede prestatie curve dus maar dat terzijde. De gordijntjes dicht mijn lichtorgeltje nog eens goed afgesteld deur op slot nog even de hoes goed bekeken daarin was het wel duidelijk wie het grootste ego had ha. Dave prijkte namelijk niet alleen op de voorkant maar ook nog eens solo op de achterkant. Mijn muzukale trip kon verder gaan. Ik knipte het licht uit en mijn lichtorgeltje werd gegeselt door de 3 eerder genoemde nummers. Ain't talking' ' bout love knalde uit mijn speakers. Wat een intro ha Dave kreunt rapt en schreeuwt.

i been to the edge
and there i stood and look down
you know i lost a lot of friends there baby
i got no time to mess around
Even kreeg ik en mijn lichtorgeltje tijd om bij te komen. Solo HEY HEY HEY HEY HEY HEY pfff wat een nummer het beste? Ik denk van wel. Weer vol gas I'm the one een razendsnelle rocker. In het middenstuk word het geweld onverwachts onderbroken door een louter vocaal stukje grappig, orgineel en humoristisch dave dus. Ik ruik nu verbrand plastic kijk naar mijn lichtorgeltje maar zie niks ik wil ook niks zien ik wil alleen maar mijn luister instinct volgen en niet onderbroken worden door brandend plastic of wat dan ook. YEEEEAAAAA. Eindelijk word er effe uit een ander vaatje getapt. Jamie's crying. Nu volgt atomic punk en king eddie lijkt zijn snaren aan het schaven of zoiets???!! The king knarst, kraakt scheurt en wat al niet meer wat een sound. Micheal anthony knort er lekkr op los. Alex doet wat hij moet doen het tempo hoog houden dus!!! Nobody rules these streets at night but me nobody ahhhhhhh! en zo is het maar net. Feel your love tonight swingt er lekker op los. Little dreamer de eerste rock ballad met weer een prachtige solo. Mooi gezongen door daimond. Bij ice cream man komt voor de tweede keer de typische dave humor om de hoek kijken lachen dus. En een maffe tekst. On fire een helse guitaar
en dave geeft schreeuw werk een nieuwe dimensi. Mijn lichtorgeltje lag in puin net als ik.

Voor mij stond het vast The mighty VAN HALEN ruled en dat zou nog jaren duren. En voor ik het vergeet die producer ted templeman verdient ook een vette pluim voor zijn heerlijke productie

Voor de tweede keer in mijn korte leven was ik er trots op om nederlander te zijn. De eerste keer was in 1974 toen het nederlands elftal in duitsland net naast het goud griste. Onder leiding van een ene johan cruijff mijn eerste nederlandse held. Nu met de halens had ik er weer een trots bij ha. Lekker overdreven he
5 pingels maar dat spreekt voor zich

Meesterlijk album van legendarische band. Meesterlijk gitaarspel en de rest van de band doet ook niet ten onder. Het wereldnummer Eruption, geweldig!
De nummers apart spreken me echter niet genoeg aan om hoger dan 4 sterren te geven.

Mooi verhaal Iggy ,

dank je rudiger

Super review Iggy. Jouw beschrijving van Running With The Devil is spot on. Herken het gevoel om volledig weggeblazen te worden door deze opener en dan komt direct Eruption er overheen! Eddie speelt als een wild beest dat eindelijk uit een kooi wordt losgelaten en helemaal los gaat.

Ik vind dit maar niks. Het gitaarwerk is best goed en ik snap dat het toen echt wel wat losmaakte in de muziekwereld, maar het album zelf is niet voor mij weggelegd. De eerste twee nummers zijn wel leuk, maar dan gaat het gelijk bergafwaarts met een slechte cover waarvan het origineel best goed is. Vooral de sound staat me tegen.

Goede artiesten zijn het absoluut, stuk voor stuk, maar de muziek pakt mij nergens.

I'm The One swingt toch als een tiet!

Zoals ik al zei staat vooral de sound mij tegen, en de stem van David helpt daar niet bij. Dan vind ik I'm The One toch al een stuk minder swingen.

Als You Really Got Me Now een slechte cover is dan ben ik even getalenteerd als Eddie. Gitaarwerk best goed? Understatement van de eeuw. Is hetzelfde als zeggen dat Messi een redelijke voetballer is. Of dat Rachel Weisz er mee door kan. Of dat John Fogerty een aardige stem heeft. Rock-rick: ga je mond spoelen, je doet je naam geen eer aan. Het gitaarwerk op dit album is van een andere planeet. Niet alleen door de fabelachtige techniek. Het schopt gewoon keihard kont. Unieke riffs (ik noem een Aint Talkin 'Bout Love) en sublieme solo's. Probeer I'm the one maar na the spelen. Je vingers krijg je nooit meer uit de knoop.

Ik denk dat ik het voor het nummer wat te heavy vind


Geef ik toe, Eddie is een gedenkwaardige gitarist.


Vernieuwend zeker, maar ze vervelen toch.



Dit blijven altijd de stomste argumenten.

Van Halen met vooral David lee Roth is een band die je haat of liefhebt.

Veel hardrockfans staan vooral de stem van Roth tegen die alle "foute" hardrockmaniertjes gebruikt en die dat zo over-the-top doet dat ik het wel weer grappig vind.
Luister maar eens naar het album "Women and Children First", volop gehijg en gekreun !
Daar is oversexte Dave op z'n best maar op dit debuut kan hij er ook wat van.

Van Halen, Women And Children First en Fair Warning zijn waanzinnig goed en sindsdien niet meer overtroffen in dit genre. Zelfs door Van Halen niet.

Dat stoort mij niet zo. Ik ga nu iets zeggen waarmee ik misschien behoorlijk wat gedonder krijg, maar het eerste wat in mij op komt als ik Van Halen luister is 'bubblegum-hardrock' en daar past de stem van David ook tussen.

----Vernieuwend zeker, maar ze vervelen toch. ----

mm, vreemd, maar als ze je vervelen, tipje:

Frank Zappa - Shut Up 'N' Play Yer Guitar (1981)

Bubblegum-hardrock. Tsja...ik ben het er niet helemaal mee eens eigenlijk. Ik denk wel dat dit een plaat is die jaren 80 ''bubblegum-hardrock'' (als ik jouw term mag gebruiken sterk heeft beïnvloed. Maar het bubblegumgehalte valt op deze plaat reuze mee vind ikzelf dan.

En voor zo'n rockfanaat als jij vind ik het toch vreemd dat je een album als dit met 2 sterren beoordeelt. Verder geen kritiek ofzo want dat mag allemaal, maar gewoon een beetje vreemd

Van Halen heeft net zoveel met Bubblegum-rock te maken als met Death Metal.

Fair Warning is een hele donkere, boze plaat en op geen enkele wijze bubblegum. Maar er zijn zeker wel een aantal Van Halen songs die wat zoet en vrolijk zijn. Ice Cream man, Dance The Night Away, Beautiful Girls, Secrets voldoen zeker aan dat etiket. Maar Atomic Punk, Mean Street, Girl Gone Bad, I'm On Fire, Loss Of Control kunnen in de verste verte geen bubblegum genoemd worden. Het is wel allemaal erg lekker.

Niet bepaald bubblegum hardrock nee, misschien dat rock-rick alléén de hits uit de jaren 80 kent en zijn oordeel daarop baseert..

Henry Rollins beschreef het als volgt:

" Van Halen’s perfect synthesis of bone crunching riffs and almost Beach Boys backing vocals is one of the most irresistible and potent concoctions I have ever heard in music. Perfect for radio without selling out or being wimpy. How the hell can you do that?! Something for the guys, something for the ladies."

Van Halen News Desk - Part 3 - vhnd.com

Zo. Niets aan toe te voegen.

Bubblegum is een genre op zich en misschien dat hij zich hierin eerst kan verdiepen voordat hij zomaar wat roept:

Bubblegum Music Home Page - home.comcast.net

Ik heb de cd thuis liggen en al meerdere malen beluisterd, maar het doet me gewoon echt niks.

Dat kan toch en hoef je je niet voor te verontschuldigen , gewoon luisteren wat je wel goed vindt , En je van niemand en niks wat aantrekken , klaar.

Ik vind het een hele toffe plaat, maar gemeen, boos en donker zijn geen termen die bij mij naar boven komen drijven als ik er naar luister.
Misschien ligt het aan mijn gedegenereerde oortjes of mijn verziekte geest, maar Van Halen heb ik altijd een vrolijke band met dito deuntjes gevonden. Het debuut incluis.

Hier hetzelfde; een puike party band die vooral uitblinkt in blije, vrolijke nummers. En daar is niks mis mee wat mij betreft