Siouxsie and The Banshees - Juju (1981)

Potverdomme, dit is toch wel een vergeten meesterwerkje van de alternatieve wave en gothic muziek, dat ik dit nu pas ontdekt!! De fragmenten van slechts 30 seconden op muziekweb kunnen mij al meteen bekoren.

Meteen maar op discogs een oude Polydor CD uitgave gekocht voor slechts 11 euro. Zodra deze op de mat ploft en de speler ingaat kom ik hier op terug.

Nu alvast een score 4.

Ook een wonderpareltje van Siouxsie en haar Banshees.

Warm en gevuld vergeleken met het kale Kaleidoscope (dat ik ook hoognodig weer moet beluisteren). Gedreven, gejaagd, en dan eindigend met het prachtige Voodoo Dolly.

Ja, meer kan ik er niet van zeggen, ik ben daar niet zo goed in. Maar dat dit een eeuwige topper voor me is, kan ik er nog net uit persen.

Lukt ‘ie? Wel wel effe jouw stukkie lezen

Verwacht maar niet te veel want Flipman is al 5 jaar niet meer op MuMe geweest.

Ik reageer erg, erg laat. Wellicht is mijn reactie daarmee mosterd lang na de maaltijd. Meer dan tien jaar geleden schreef deric raven zijn bijdrage over dit album. Het lijkt geschreven uit het perspectief van The Cure, dat van invloed zou zijn geweest op Siouxsie and the Banshees. Meestal ben ik het met je eens, nu een keertje niet.
In die dagen was namelijk niet The Cure de grootste van de twee, maar Siouxsie. Meteen al betrokken bij de eerste punkgolf, maakte ze vervolgens met haar eigen groep een stijl die ik als één van de sterkste namen in de new wave beleefde, te beginnen met The Scream in 1978. In Engeland ook wel postpunk genoemd en bovendien is Siouxsie één van de grondleggers van gothic gebleken.
Het was Robert Smith die onder de indruk was Siouxsie Sioux, hij trad in dienst bij The Banshees als het binnen The Cure niet lekker liep (in 1979 en van '82-'84 was hij een Banshee-gitarist/toetsenist) en het was aanvankelijk zelfs haar lippenstift die hij opdeed.

Drie kwaliteiten heeft dit album. Ten eerste gitarist John McGeoch, hiervoor bij Magazine en Visage en ook in topvorm op Kaleidoscope, het vorige album van The Banshees. Zijn fladderende stijl komt hier helemaal tot bloei. Een origineel talent, over wie ik onder meer deze podcast tegenkwam.
Zijn spel maakt dat de tweede kwaliteit ontstaat. Hij creëert namelijk de perfecte atmosfeer voor de bezwerende zang van Siouxsie Sioux, de ronde bas van Steven Severin en de vaak denderende drumpartijen van Budgie. De drie kunnen helemaal losgaan. Soms snel, soms langzamer, ik vind het bijna altijd pakkend. Alleen met het lange slotlied Voodoo Dolly kan ik weinig.
Ten slotte is er de productie van Nigel Gray, welke aan die van Steve Lillywhite doet denken in de wijze waarop gitaren en drums heerlijk vol in de mix zitten.

Het leverde niet per se grote hits op in het Verenigd Koninkrijk. Spellbound kwam in juni '81 slechts tot #22 en Arabian Nights was in augustus niet meer dan een #32. Dat liet onverlet dat Juju in de week van binnenkomst in juni meteen #7 werd, wat duidt op een fanatieke achterban.

Mijn reis door new wave kwam van Madness' 7. Volgende halte is album Playing with a Different Sex, het debuut van de Au Pairs dat op de laatste dag van mei 1981 de Britse albumlijst betreedt.

RonaldjK, je hebt absoluut gelijk. Ik dacht altijd dat A Forest de grote doorbraak van The Cure was, maar in het Verenigd Koninkrijk was dit nummer niet zo'n groot succes. Sterker nog, in Nederland scoorde A Forest beter

Ben je ook zo'n fan van dit album? Wat zijn voor jou de monumenten in deze muzikale hoek?