David Bowie - Station to Station (1976)

Wat een ongelofelijke load of bollocks hier weer. "It's not the side effect of the cocain, I'm thinking that it must be love ..."

Als sommige mensen nou eerst een fatsoenlijke mental dump zouden doen, wherever, en pas dan gaan posten, zou de kans op zinvolle berichten groter worden.

Wat is het effect van kauwgom, gombeertjes, zoute rijtjes (beide Haribo), rode wijn, malt whisky, frikandellen speciaal, oesters, gegrilde kreeft of cocaïne op muzikale output? Hoe meet je het en welk percentage moet je vervolgens van het succes aftrekken?

Wat is het effect van tranquilizers/depressies/adhd op muzikale output. Waar zit precies het genie van het individu?

Man, man wat een vermoeiende lui hier; respecteer nou eens een keer de uniciteit van echte creativiteit en geniet ervan ipv alles naar een oerhollandse Vinex-doorzonwoning terug te willen redeneren!

Lijkt me niet meer dan menselijk om te kijken naar de invloeden die spelen bij de creatie van een album. Wat zijn de redenen achter een kunstwerk. Wat bezielt zo'n genie als Bowie. Ik had laatst nog een gesprek met een student psychologie die me haarfijn kon uitleggen dat menselijk gedrag beïnvloed wordt door allerlei externe factoren. Zoiets ligt bij een artiest echt niet anders. Ja, laat het dan een cocaine-verslaving of vliegangst zijn wat deze plaat beïnvloed! Een nummer als Station to Station ademt dat vrij nadrukkelijk en zelfs Bowie geeft het achteraf toe dat dit album in een cocaine-haze gemaakt is.

Heck, deels geeft het een plaat als deze een soort menselijkheid mee. Het is een Bowie in een mindere periode. Niets mooiers toch? Om ergens te merken dat uiteindelijk Bowie ook maar een mens is, hoewel uiteraard erg getalenteerd. De uniciteit van zo'n artiest zit'm dat dan ook in de manier waarop hij impulsen/ervaringen/verhalen vertaald naar muziek. De ervaringen zijn op zekere hoogte universeel. Al heeft menigeen, inclusief ikzelf, niet zo'n duistere periode meegemaakt als David Bowie hier. Velen weten het wel hoe het voelt als dingen tegenzitten. Muziek als deze sluit daar mooi op aan.

Er wordt hier alleen een gedachtengang uitgewisseld.
Een gedachten wat het gebruik van coke zou kunnen hebben op de artistieke prestatie van een artiest.
Nergens wordt geoppert dat dit ook daadwerkelijk van invloed is geweest.
Het is slechts een vermoeden.
Interessant in deze is, dat Bowie zelf ruiterlijk heeft toegegeven weinig meer van deze periode te herinneren.
Misschien een opgeblazen verhaal......we weten het niet, maar het kwam niet uit de lucht vallen.

Je kunt dan tig vergelijkingen gaan noemen, die overigens weinig wal raken, maar zo'n rare discussie is het niet.
En wat mij betreft valt het in positieve zin uit.

Ik vind sowieso de discussie over de invloed van drugs op de muziekwereld wel een interessante. Zei Biill Hicks niet ooit eens: if you don't believe drugs have done some good things for us, do me a favor. Go home tonight. Take all your albums, all your tapes and all your CDs and burn them". Ik kan me, als iemand die liever van drugs wegblijft, niet onttrekken van de gedachte dat het toch enige invloed heeft gehad op muziek. Zeker als sommige artiesten die invloed ook ruiterlijk toegeven!

Tuurlijk heeft drugs wel betekenis gehad op muziek.
Zeker vanaf de 60's op populair gebied, maar vergis je niet in de jazzcats. Dat waren misschien wel de ergste, alleen viel dat niet zo op, omdat de jazz op een bepaald moment in populariteit werd verdrongen door populairdere genre's.

Hicks had wel meer gelijk.

Wat een gezeik over drugges en muziek. Hoe helder was jij toen je je vrouw ten huwelijk vroeg, je rij-examen deed, je eerste auto in de prak reed.

Vaak genoeg word ik gevraagd wat voor spul ik gebruik da'k zo schrijf als ik doe. The answer my friend, ain't blowing in the wind - ben van nature prettig gestoord en dat zat in mijn genen

Drugges (in veel vormen) en kunst - niet ongehoord, maar ook niet absoluut noodzakelijk. Verder is zoals wel vaker the image in the eye of the beholder.

Jazzcats? De grootse doperd was niet Johannes, maar ene Charles a.ka. Bird

Start liever een discussie over invloed van seks op muziek en dan lullen er meer mee

Om maar serieus op een grap in te gaan: net als drugs is ook seksualiteit een grote invloed op muziek/kunst in het algemeen. De S&M-invloeden bij Depeche Mode(Master And servant) of de welhaast oscar wilde-achtige gay-experience van iemand als Stephen Fry, als voorbeelden die me nu zo te binnen schieten.

Nooit getrouwd, rijexamen om 08.30 en in 1x geslaagd en nooit mijn auto in de prak gereden - straight guy, as far i can see.

Misschien moet je eens naar Gorssel gaan, naar MORE - waar heel veel werk hangt van Carel Willink en Pyke Koch.

De muze en de artiest is een bekend thema.

Trouwens Bowie en seksuele identiteit is een veel interessanter en boeiender thema dan Bowie en drugges - check de tentoonstelling in Groningen.

KInderen, of alleen niet erkende? Verder niet zo straight da'j goed kan spellen: straight.

Drummers zijn sowieso raar, introvert volk

Die slag is u !

En drugges = drugs?

Andere discussie: Wat is de invloed van het geloof op Bowie? Word On A Wing is in elk geval één van de mooiste smeekbedes die ik ooit gehoord heb. En dat zeg ik als overtuigd atheïst...

Ik mime mee en hef mijn handen ten hemel bij het aanhoren van dit nummer....

Tja, zo kunnen we nog wel even doorgaan. Eerst de dope, dan de seks en nu het geloof. Robertus, vindt je dit een discussie waard? Het lijkt mij nogal duidelijk.

Word On A Wing by David Bowie Songfacts

Ja, zo kun je elke discussie wel doodslaan, door met de droge "feiten" (tussen aanhalingstekens, want zelfs de hoofdbron Bowie is in staat alles te verzinnen cq aan te dikken) te komen.....

Overigens denk ik niet dan Bowie dit allemaal echt verzint, want daarvoor klinkt de vocale voordracht te oprecht en wanhopig. En daarom ook zo goed, want zingt hij toch geweldig hier.

Okee, bredere discussie dan: Verhouding drugs, en geloof? De here Jezus als uitweg voor een uitzichtloze situatie?

Van alleen al een titel als "Station To Station" raak ik licht opgewonden. Er zit meteen al een ritme, een kadans in. Ik heb een lichte fascinatie voor liefst buitenlandse treinreizen. Romantiek, het onderweg zijn en kunnen uitstappen of overstappen, het reizen: letterlijk of figuurlijk, in je ontwikkeling, de veranderingen van het landschap, en ook is het treinreizen gewoon heel praktisch: om ergens te komen.
Ben de artiest van het androgyne imago wat meer aan het volgen de laatste tijd. Nou volgen, in eerdere albums verdiepen. Die van de Berlijnperiode bijvoorbeeld. Heb al wel ontdekt dat zijn albums het heel goed doen in de twilight zone: zo vanaf 03.00 uur 's nachts draaien, vanaf vinyl. Fantastische muziek. In die uren moet hij het ook ongeveer opgenomen hebben steeds, schat ik zo in. Dat schept een band.
David Bowie ging gewoon altijd zijn eigen gang en had een neus voor trends zetten. Een geweldig muzikant.
Opgenomen in de Cherokee Studio's in L.A.
Sterrenwaardering volgt.

Ik sla niks dood. Je kunt die feiten toch ook gebruiken als bouwstenen voor je reactie/bijdrage/verhaal? Niemand die je hier tegenhoudt...

Dat is toch precies wat ik hier hierboven doe? (feiten gebruiken als bouwstenen voor mijn eigen reactie) Eerst benoem ik een "feit", namelijk dat de song een smeekbede betreft. Vervolgens verbind ik er een waarde-oordeel aan, namelijk dat ik het wel een heel mooie smeekbede vind. Zie hier mijn persoonlijke bijdrage aan een feit en dat voor mijn doen ook nog eens in een korte, bondige, zin. Hoe goed wil je het hebben?

Het enige waar je volgens mij over valt is die eerste zin dat ik oproep tot gedachte-uitwisseling. En dan voel je waarschijnlijk de bui al hangen, een hele pagina vol met bijdrages over Bowie en geloof, na de pagina over Bowie en drugs. Dat was precies mijn intentie; ik vind het heerlijk om eindeloos te discussiëren over die dingen....dat is volgens mij ook de bedoeling van een site als deze, correct me if I'm wrong.

En dan nog: Als er een user is die een verhaal compleet uit zijn duim zuigt, zolang het een goed geschreven en meeslepend verhaal is en in elk geval enige betrekking heeft op het betreffende album, dan juich ik dat alleen maar toe.

Deze wereld zit vol met feiten, feiten en nog eens feiten. En de meeste, daar worden we niet vrolijk of creatief van.

Zo, nu ga ik maar eens wat muziek luisteren.

Ik blijf het erg vermoeiend vinden hoe mensen proberen grip te krijgen op het creatieve proces of het begrip ervan door invloed van of onder te postuleren en vervolgens er een luchtkasteel omheen te bouwen.

Soms weten songwriters zelf niet eens goed te beschrijven hoe ze werken en hoe ze in a writing state komen. Ze accepteren zelf ook dat het soms " gewoon komt" als in een flow.

Een boeiend boek daarover is Daniel Rachel - Isle of Noises, Conversations with Great British Songwriters.

Het blind claimen van invloed van (muziek) of onder invloed van (drugs, SM-seks) verschaft weinig inzicht. Ervaringen in de alle daagse werkelijkheid fungeren vaak als vertrekpunt voor een song - denk The Eternal of She's Lost Control (JD - Ian Curtis).

Songwriting is ook een creatief proces dat inspanning, inzet, focus en tijd vergt; hoe vaak blijven songs niet een tijdje (of soms helemaal) liggen?

Klopt, maar songwriting is natuurlijk ook een output van introspectie (bij goede muziek, vaak ) en die blik op jezelf kan gekleurd zijn door je omgeving, de fase waar je doorheen gaat, door medicinale input

Dus serious business ja, maar in serieuze staat... is mogelijk

Dat het uiterst vermoeiend kan zijn, begrijp ik Mjuman. Maar je kan er haast niet omheen, zeker niet op deze site. Naast inderdaad die ervaringen in de werkelijkheid, zijn ook meer introspecteve ervaringen dankbare onderwerpen voor songs. Ik noem: Dood, problemen in de liefde, verslaving, afkicken, geloof, maar ook het horen en zien van de bloemetjess en de bijtjes in het bos. Van alles......

Zulks wordt over het algemeen aangeduid als de universalia. Mijn bezwaar vloeit niet zozeer voort uit het feit dat daarover wordt geschreven, maar veeleer op de stelligheid waarmee e.e.a. wordt geponeerd, zoals bijv het claimen van invloed; of in de verklaringsmodellen die voor artistieke werken (muziek, teksten, schilderijen) worden gehanteerd om er grip op te krijgen. Niet voor niets worden de koppeling van artistiek werk en biografie of de zoektocht naar de 'bedoeling' van de maker getypeerd als enerzijds the intentional fallacy en anderzijds als de biographical fallacy.

Stel iemand gebruikt coke om zijn gedachtentrein op gang te brengen, dan nog moet ie zijn woorden opschrijven, ordenen, bewerken en voorzien van beeldentaal en muziek om er een song van te maken. Dat doet de coke echt niet.

Het sterke van de songwriting van bijv Paul Weller en Ian Curtis is dat ze alledaagse beelden - een man op weg van het afhaalrestaurant naar huis; een jongen met het Down-syndroom die iedere dag op hetzelfde tijdstip voorbijkomt - er een algemeen (= universalia) herkenbare voorstelling van maken die heel veel mensen aanspreekt. Dat is de kracht van songwriting.

Bowie gebruikt ook een sterk beeldende taal, waarbij hij stijlfiguren als juxtapositie (een verheven onderwerp pal naast een triviaal onderwerp) niet schuwt. Mijn bewondering voor Bowie als totaalkunstenaar (ga gewoon naar Groningen) is groter dan dat ik een eenzijdige claim (drugs, religie, seks etc) kan accepteren. Elk eenduidig verklaringsmodel doet tekort aan het kunstenaarschap van David Bowie.

Mmm.. Ik doel op de feiten zoals vermeld door Songfacts en dat weet je, gezien je eerste reactie daarop.


Het eerste klopt en met de tweede quote ben ik het als gretig lezer helemaal eens. Zo'n meeslepend verhaal moet voor jou een peulenschil zijn.


Zullen we deze materie maar aan Arie Boomsma overlaten?
Dank voor uw leerzame bijdrage en deze rake slotzin.

Prima, zand erover, kistenkuif. Ik als schoenmaker zal me voortaan bij mijn leest houden. Ik ga een ei leggen. Binnenkort weer een paginaverslindende review/mening over dit meesterlijke album!

En inderdaad, Mjuman misschien ook eens naar Groningen gaan. Ik zou gek zijn als ik niet zou gaan.....

Laten we het er op houden dat Bowie een genie is die ten tijde van deze plaat een hedonistisch leven had en daar probeerde uit te raken door zich te focussen op het religieuze (tijdens de opnames van "The man who fell to earth" volgens himself). Daaruit ontstond onder andere "Word on a Wing". In die dagen was hij ook gefascineerd door het derde rijk en mysticism, gelukkig draagt hij nog enkel zijn kruisje en geen Swastika....


Indien hij elke dag braaf chocomelk had gedronken en scrabble gespeeld had, had hij waarschijnlijk ook een meesterwerk gecreëerd want het is Bowie. Maar het had waarschijnlijk anders geklonken.

Back to the album : Meesterwerk. Elke noot is perfect...

Station To Station is een pure energiebom. Vrijwel elke song bouwt op naar een climax waar je u tegen zegt. En daar waar wat gas wordt teruggenomen (Word On a Wing/Wild Is The Wind) wordt hij mogelijk nóg beter. Word On A Wing is op dit moment hard op weg één van favoriete Bowie songs ooit te worden..Wat een emotie en een prachtige manier om de toch wel wat afstandelijke sfeer van het album in één klap teniet te doen. Wat een mokerslag van een song is dat...

Wat het meest opvalt is de zang; wat is die hier toch sterk. De band speelt energiek, maar ook repetitief en recht vooruit, zonder echte tierelantijnen en andere gitaarsolo's..... , zodat de zang ook alle ruimte krijgt en meer dan ooit de leidende factor is. Ook drukt Calos Alomar een duidelijke stempel op de sound met zijn herkenbare en lekkere funky slaggitaar. Dit zijn songs waarvan je wil dat ze eeuwig doorgaan en dat doen ze dus ook...Vandaar dat er maar zes op het album pasten.

Als ik het nu vergelijk met Low/Heroes, dat grotendeels met dezelfde band werd opgenomen hoor ik toch zeker meer verschillen dan overeenkomsten. Station To Station is onbeschaamde catharsis en compromisloos in opzet, daar waar de Berlijn albums juist eerder schetsmatig overkomen en het expliciete van STS omruilen voor juist een uitgesproken impliciete, of, zoals u wil, kunstzinnige aanpak.

Overigens kwalitatief kan STS gemakkelijk de strijd aan met de Berlijn albums, minus Lodger, die is wel wat minder. Voor mij vormen STS, Low & Heroes eerder de perfecte trilogie. Drie albums in amper twee jaar tijd en allemaal topmateriaal, ongekend.

Wel is het zo dat een album als Low zo verankerd zit in mijn emotionele DNA dat ik de volle mep daarvoor gereserveerd heb. Ik sluit niet uit dat deze ook ooit vijf sterren van mij krijgt, maar het toch wat relatief fletse Golden Years is de enige factor die me daarvan nog weerhoudt, evenals het feit dat ik sowieso niet zo snel een 5 geef om niet te veel over te komen als een fan boy.

Bowie leeft! Laten we dat vieren. Onder andere in Groningen binnenkort...

Schoon eitje!

Het wat minder bevonden Golden Years is imo wel een schakeltrack met Young Americans. Ook met die song heeft David Bowie - net als met Young Americans - in het legendarische Soul Train gestaan, als een van de eerste honkies - en dat, beste muziekvrienden, is een prestatie van formaat. Muzikale segregatie was in de jaren 70 in de USA nog volop aan de orde van de dag. Iedereen vergeet dat de oorsprong van bijv Tamla Motown grotendeels is gelegen in het weghalen van de rafelrandjes van Soul/R&B teneinde wat geld uit de beurzen van de WASPs te kunnen trekken. Vergeleken met veel Stax, Atlantic, ook Okeh (en een label waar ik even niet op kan komen) - noem die labels espresso of ristretto - is Tamla Motown hoogstens cappucino of wellicht zelfs koffie verkeerd.

Hi records ( O. V. Wright , Ann Peebles, Al Green)???

Zou goed kunnen - ik weet dat thelion die compilatie wel eens draaide en ik weet dat ze ook in Platomania zijn vernoemd. Vroeger veelal uitsluitend op single uitgebracht en nu voor het eerst als compilatie.