David Bowie - Station to Station (1976)

'Vet verpletterd', niet dus.

Bovendien is niet Nina Simone maar Johnny Mathis de eerste die het nummer opnam.

Lennon heeft onlangs Roxy Music, Japan en David Sylvian ontdekt. In het tempo waarin hij zijn ontdekkingen doet, ontdekt ie hopelijk een half uur voor Armagideon Time - a.k.a. the end of the world as we know it Nina Simone, rond de tijd van zijn pensioen

Liever wat eerder, het is een geweldige zangeres. Maar Lennon is geen soulliefhebber voor zover ik weet. Dat Johnny Mathis het origineel had opgenomen, was me ook even ontschoten.

Ik denk bij Nina Simone eerder aan jazz, blues en gospel met klassieke invloeden. Maar wel met veel 'soul'.

Je hoeft geen soul-liefhebber te zijn om Nina te kunnen waarderen. Rhythm & Blues will do nicely. In de US werd tot ca 1964 een onderscheid gemaakt tussen (het iets oudere) Rhythm & Blues en Soul. Georgie Fame speelde bijv R&B. Kijk ook maar eens naar de Atlantic Rhythm & Blues verzamelserie (8 cd's). En Nina heeft ook nog 'ns wat jazz-invloeden, net als Benjamin Clementine.

Wat gelijk zou verklaren waarom ik als zielloze(geen liefhebber van soul-muziek), Nina Simone goed kan waarderen. Jazz en Klassieke invloeden zijn namelijk wel volledig mijn ding.

Ga maar eens op zoek naar de verschillen tussen Soul en Rhythm & Blues - zit 'em met name in de orchestratie. In de US werden in de 60s in oa Billboard naast elkaar soul- en r&b (afkorting)-toplijsten gehanteerd. Atlantic was vanoudsher R&B - Ray Charles zat daar bijv: ook Atlantic Rhythm & Blues Vol 2: 1952-1955 (1985)

Dat eerste is een persoonlijke mening en valt dus niet over te twisten . Ik vind dat het wel zo is.

En ik dacht dus dat Nina het origineel zong, dus daarmee vergeleek ik het. Dank voor de info, ik zal die ook eens opzoeken, maar betwijfel of ik die mooier vind dan die van Bowie. Wat ook meespeelt is het feit dat de versie van Bowie degene is die ik als eerste hoorde, dus de vergelijking loopt dan al wat scheef.

Ik hou overigens wel van soul en ook van jazz, maar Nina Simone vind ik bijvoorbeeld niet zo bijzonder omdat ik haar stem wat vervelend vind. Dan wordt haar versie van wind dus ook meteen minder aantrekkelijk voor me.

Nina's versie komt niet in de buurt. Punt.

Bowie bewonderde Simone en nam daarom het nummer op. Maar zijn versie is een beetje braaf en cerebraal. Dat Nina Simone een klassiek geschoold pianiste was is goed te horen in dit nummer. Met de passie van een Rachmaninov ontketent ze een storm op de piano, wild als de wind. Bowie zingt het nummer best wel gepassioneerd maar niet zo doorleefd. En de begeleiding met die gladde beat en bas maken er toch een wat doordeweekse popballade van.

In vergelijking met Simone's uitvoering klinkt dit natuurlijk blank.
Maar Bowie weet mij wel te raken. ik vind zijn vocale prestatie in ieder geval erg goed.
Je hoort duidelijk de progressie in zijn stem. Voller, warmer en met meer mogelijkheden.
Wat dat aangaat heeft hij tijdens Young Americans vlieguren gemaakt. Zeker niet zijn sterkste werk, maar daar zingt hij ook voorbeeldig.

Wild Is The Wind is een verre van overbodige cover. Er is werk van gemaakt en Bowie was in staat om het naar zichzelf toe te trekken.

Sterker nog, dit is op het titelnummer na het beste nummer van dit album en voor mij dus één van de strafste dingen die Bowie ooit op plaat heeft gezet!

Als je twee uitvoeringen van één pianoconcert van Mozart (met als uitvoerend solist zowel Alfred Brendel als Mitsuko Uchida) naast elkaar kunt waarderen snap ik eerlijk gezegd deze lullige verbale snikkelmeterij niet zo goed.

De uitvoering van Simone heeft een jazzy (club) feel, die van Bowie is een hommage en voor mij past het timbre van de stem van Bowie (af en toe iets overslaand) er heel goed bij; zijn ietwat koele ondertoon - ook goed te horen in Under Pressure (Queen) of This Is not America (Pat Metheny) - geeft de song iets extra's in de pop/rock-uitvoering. Die stem is in dit geval essentieel.

Ik snap eerlijk gezegd de eeuwige vergelijking van covers niet zo goed (Patti Smith vs Bruce Springsteen; Al Jarreau vs Elton John; maar ook Nina Simone vs Sandy Denny (Who Knows Where the Time Goes).

De uitvoering van Sandy Denny geeft me nog regelmatig kippenvel (maar dat kan ook komen omdat het haar tekst is); die van Nina is wel heel fraai. De kernvraag lijkt me of een artiest door een nummer op te nemen er een voldoende eigen twist aan heeft gegeven. In dit geval wel, denk ik. Kant 1 van de lp sluit af met een mooie ballad; en kant 2 ook; dat kan geen toeval zijn, Wild Is the Wind.

Er zijn covers waarvan velen niet eens weten, zoals Massive Attack - Be Thankful, dat het een cover is

Dit is objectief gesproken een topalbum - die hoge "ratings" snap ik heel goed, maar die zeer ijzige sfeer die ik steeds ervaar als ik het album beluister verdwijnt voor mij pas bij het afsluitende Wild Is The Wind waar ik eindelijk wat menselijke warmte bespeur.

Op de Ryko-cd uit 1991 in mijn bezit staan voorts twee livenummers, met een fantastische Carlos Alomar, en die klinken erg goed - en wármer. Maar dat is mijn beleving.
Daarom toch verhoogd naar 4****.

Dat ijzige is wel enigzins te verklaren: cocaine.

Als drugsmisbruik een rol heeft gespeeld bij de opnames zou dat inderdaad de sound kunnen hebben beïnvloed. Luister nogal gevoelsmatig naar muziek, en wellicht hoor ik het een en ander terug.
Heb altijd een afkeer gehad van drugs, maar heb wel ondertussen mijn dagelijkse portie muziek nodig.

Overigens wel een goed album, maar dat had ik al vermeld.

David Bowie is The Passenger.
Rijdend van station naar station.
Eventjes een noodstop in Berlijn.
Snel scoren samen met de kids van Bahnhoff Zoo.
Niet koortsig vanwege reisziekte, maar vanwege de coke.
Steeds sneller passeren de steden.
Al wordt die snelheid bepaald door de opgefokte werking van de drug.
De sneltrein naar de aftakeling maakt geen noodstop meer.
Eenmaal ingestapt, op weg naar totale vernietiging.
Het geeft een verkeerde weerspiegeling van het leven.
Bowie voelt zich God op aarde, en daardoor klinkt Station To Station juist zo zelfverzekerd en krachtig.
Golden Years is soulvol.
Een verslaafde in zijn eigen Saturday Night Fever musical.
De discohype begint hier.
Pas een jaar later zal John Travolta de hoofdrol over nemen.
The Thin White Duke zal steeds meer vervagen, totdat hij vervreemd van de wereld in clownspak als een witte schaduw in het niets zal verdwijnen.
Een paar jaar later zal hij als hit scorende goed uitziende yuppie weer op het toneel verschijnen.
De kameleon, of juist een feniks.
Ashes to Ashes.
Herboren.

Eén van mijn favoriete albums, maar als ik even flink aan de cocaïne zit is het mijn favoriete album.

Ik zou ermee stoppen.

ik denk toch wel dat er een verwijzing zit in het nummer
" It's not the side-effects of the cocaine
I'm thinking that it must be love"

Een favoriet onder vele Bowiefans en ik merk meteen waarom.
Station To Station gaat terug naar de rock, maar anders dan het in your face gehalte van Ziggy en Aladdin Sane. Dit is subtieler, kouder zelfs en dit hoor je al bij de ijzingwekkende begintonen op de piano van het titelnummer.

Het titelnummer duurt maar liefst 10 minuten lang maar verveelt geen seconde. De intro vind ik geniaal beginnend met een soundeffect , een paar pianotonen en het rockgehalte. Wanneer Bowie dan `The Return Of The Thin White Duke` zingt , zijn we meteen vertrokken voor een prachtig en geniaal nummer en in de helft slaat het meteen om in een wat upbeat tempo `It`s too late to be grateful!!!
Hierna volgt de hitsingle Golden Years. Ik heb hier niets op tegen. In tegenstelling tot het vorige heeft dit nummer een groovy gehalte... en toch vind ik het zeer afstandelijk en subtiel. Het kortste nummer op dit album, gewoon prettig om naar te luisteren.

Word on A Wing is een wonderschone ballad maar in vergelijking met alle rest dat er op dit album staat, is dit misschien mijn minst favoriete song op het album. Dit zegt uiteraard niks want zoals ik al zei is het nummer prachtig uitgevoerd en wonderschoon gezongen.
TVC15 is geniaal!! Het begint heel bombastisch en wanordelijk en dan slaat het nummer opeens om als Bowie `Transmission (of Translation) zingt om dan netjes over te gaan naar een lekkere beat waar hij de titel herhaalt.

Stay is een heerlijk rocknummer. Ik hou van de riff en hierna is het gewoon zoals we van Bowie gewoon zijn, alweer wanordelijk maar het past gewoon allemaal. Het album eindigt met Wild is The Wind en dat is een van zijn mooiste ballades. Moest ik iets gevoeliger zijn voor muziek zou ik er tranen van krijgen.

Station To Station komt echt dicht in de buurt van Hunky Dory, tot nu toe mijn favoriete plaat, en het kan deze misschien na meer keer luisteren overtreffen. Geen enkel nummer stelt teleur en ik hou van die kille sfeer en sound die er op dit album heerst. Goed bezig Bowie!

5*

Is het niet 'transition' en 'transmission'?

Het zal dat zijn

Ik denk dat Bowie artistiek voor deze plaat veel uit de cocaine heeft gehaald. En dat bedoel ik positief (althans voor de muziek, niet voor de mens Bowie). Cocaine kan een extreme focus/fixatie teweegbrengen op hetgeen waar je mee bezig bent. En laat dit album nou net zo eentje zijn die als een niet aflatende stroom van energie op je afkomt! Alle nummers duren lang en vooral vocaal lijkt Bowie boven zichzelf uit te stijgen. Dat is typisch coke (maar ook amfetamine/speed of ritalin hebben ongeveer hetzelfde effect); op alcohol, heroine of cannabis had dit zeker anders geklonken. Ik spreek deels uit eigen ervaring; één keer zelf opgetreden op ritalin, ja dan wil je wel en ga je het liefst door tot de kleine uurtjes...

Over drugs: Mijn grootste vriend en vijand tegelijk. Ik houd het bij alcohol en soft drugs, want al het andere vind ik te lekker en blijf ik tegenwoordig vanaf, heel bewust....Om de zoveel jaar doe ik wel eens een psychedelische trip, paddo's of truffels. Kan je prima doen, want is niet verslavend.

Discutabel. Er zijn natuurlijk ook zat 'warme' albums gemaakt door cokejunks. Dat Bowie ruim gebruikte interesseert me geen lor want dat hoor ik echt niet aan de muziek, op wat tekstflarden na. De 'ijzige' sfeer van dit topalbum lijkt mij toch vooral een weloverwogen artistieke keuze die door Bowie, de muzikanten en de studiotechnici met verve is ingevuld. Overigens kenmerkt een theatrale afstandelijkheid imo het hele oeuvre van Bowie. Dat maakt hem en zijn muziek juist zo fascinerend en ongrijpbaar.

Off-topic. Ik word af en toe wel een beetje wee van het mythologiseren in de media en ook op de site over artiesten, hun dopegebruik en het mogelijk effect op hun werk. Het geeft me zelden meer inzicht in de muziek zelf en blijft vaak steken in persoonlijke interpretaties. Als thema vind ik het rijkelijk uitgemolken.

Persoonlijk interesseert het mij niet echt of er drugs in het spel is geweest, maar Bowie heeft dit ook over hem zelf afgeroepen.
Er zijn nogal wat beelden waar hij er echt uit ziet als een uitgemergelde junk rond deze periode en heeft ook toegegeven dat de opnames van dit album grotendeels uit zijn geheugen zijn gewist.
Daar gemakshalve aan voorbij gaan lijkt mij wat naief.
Ikzelf veroordeel Bowie helemaal niet.
Sterker nog....ik vind dit zijn beste plaat, maar ben ook verheugd dat hij zonder de drugs ook behoorlijk voor de dag kwam.
Het ijzige past op een plaat als deze. De drugssfeer hoor je wat terug, maar ik heb dat nooit als ergelijk beschouwd.
Bij een Herman Brood hoor je de speed als het ware door de speakers heen ( in zijn goeie tijd.)
Ik omarm drugs niet, maar het was toen eenmaal zo en Bowie heeft daar nooit een probleem van gemaakt.
Dan moeten we er hier ook niet moeilijk over doen bep.zaken te benoemen.

De verhalen en beelden zijn me bekend maar aan de plaat kan ik het met de beste wil van de wereld niet hóren. En ook live in Ahoy heb ik destijds geen moment gedacht: wow, dit is nou typische cokemuziek.

Ongeveer alles aan en van Bowie is multi-interpretabel. Dat prikkelt de fantasie. Bovendien wordt de aantrekkelijkheid van een album niet alleen bepaald door de muziek zelf maar ook door de associaties van de luisteraar. Die verschillen per persoon. Dat verklaart misschien waarom bijvoorbeeld deric raven en Robertus dit album anders ervaren dan ik. Prima. Ieder zijn eigen verhaal: voor mij de lol van deze site.

Waarom zou coke tot ijzige muziek moeten leiden? Wie heeft dat verband geopperd?

Het leidt niet automatisch tot ijzige muziek. Wel is het effect van coke (uit zeer betrouwbare bron) een zeker vermindering van empathie. Het is eigenlijk de perfecte ego trip drug..Middelen als bijvoorbeeld MDMA doen weer het tegenovergestelde, die versterken juist empathische gevoelens (geen ervaring mee, maar van horen zeggen en lezen)

Dat dat vervolgens vertaald wordt naar de muziek is of toeval, of een bewuste keuze. Ik zeg niet dat het gebruik van coke altijd tot ijzige muziek leidt, en eigenlijk had ik dat woord zelf in verband met Station To Station ook niet in de mond genomen, maar ik onderschrijf het wel. Echter is niet het hele album zo ijzig, Word On A Wing en Wild Is The Wind zijn hier de duidelijke uitzonderingen en breken dit album ook heerlijk open.

Overigens ben het wel helemaal eens met kistenkuif dat Bowies werk multi-interpretabel is, zelfs in heel sterke mate! Dat is ongeveer zijn handelsmerk; teksten zijn vaak cryptisch, zeker wanneer ze middels de cut-up techniek tot stand zijn gekomen. En de verhouding muziek/teksten is ook vaak niet gebruikelijk..

Het is wellicht ook de wetenschap dat Bowie in deze periode een grootverbruiker was van het witte pretpoeder.
Het titelnummer - hoe geweldig ook- heeft een onderkoelde dreiging en de macho-soul van Golden Years heeft ook een losse, wat kille sfeer.
Misschien is het allemaal verbeelding, maar het is wel iets wat automatisch in je gedachten blijft.
Word On A Wing en Wild Is The Wind zijn daarintegen weer warm en gevoelig......dus, tja....wat moet je er mee.
Ik was veel te jong voor Bowie's liveconcerten in de 70's, dus daar kan ik niet over oordelen, maar kistenkuif heeft het concert ten tijde van dit album gezien, en ga er van uit dat hij het bij het rechte eind heeft.

Cocaine of niet, de zangprestatie van Bowie is uniek op deze plaat en ook al op Young Americans. Al is die imo artistiek minder geslaagd.
Lastige discussie, drugs en muziek.
We waren er niet bij, dus wat mij betreft moeten we ieders gedachtengang over dit onderwerp maar proberen te respecteren.