Muse - Drones (2015)

De eerste helft van Drones (tot en met The Handler) maakt al behoorlijk indruk op me. Stevige rocksongs, stuk voor stuk goed in het gehoor liggend. Eigenlijk blijven ze allemaal na een of twee keer horen al goed hangen. Misschien schuilt daar ook juist een gevaar in, maar dat zal de tijd uitwijzen.

De tweede helft vind ik een stuk taaier. Vanaf Aftermath gaat de vaart er namelijk flink uit. Die nummers zal ik echt nog vaker moeten horen voor ik ze op waarde kan schatten.

Gisteren de CD+DVD pack binnen gekregen via Bol.com

Voorlopig 5 sterren.. maar kan nog groeien.

Wat me opvalt is dat veel van jullie dit album vergelijken met het vorige werk. Ik bekijk het meer op zichzelf staand en dan kom ik tot de conclusie dat het gewoon een prima rock album is geworden. Muse blijft rocken en dat het dan in herhaling treed vind ik absoluut geen minpunt. Wat heeft Muse tot nu toe niet gedaan om te laten horen wat het in zijn mars heeft. Genoeg lijkt me toch. Waar veel grote artiesten per album minder worden en hun roots volledig zijn verloren, is Muse op het vorige album na, altijd Muse gebleven.

Sommige nummers zijn duidelijk om een riff heen geschreven. Ze schrijven hun nummers met de uitvoering op het podium in het achterhoofd. Alles voor de live ervaring. De aanstekers bij Aftermath, de riff die meegeschreeuwd wordt bij psycho en dan heb je nog het dansbare Dead Inside. Op de teksten valt wel wat aan te merken maar het stoort mij niet echt.

Ik vind dit dus gewoon een heel aardige plaat. Wat misschien ook meespeelt is dat ik ze al een aantal keren live heb gezien en ze daarom ook hoog heb zitten. Kortom: album nummer 7 en topalbum nummer 6. Hoe knap is dat.

Nee, het is One II

Nooit iets gehad met Muse en dat zal ook nu niet veranderen. Ik kan persoonlijk niks met die pathetiek van Muse en dan met name in de zang van Matthew Bellamy. Zodra ik die hoor haak ik vrijwel direct af. Ik krijg er altijd het gevoel van 'stel je eens niet zo aan man!' van...
Maar goed, Muse heeft zijn volgers en liefhebbers dus zullen ze nog wel ff doorgaan. En dat is hun goed recht.

Naar 6 sterren dan ofzo?

Net de eerste luisterbeurt achter de rug, ik ben aangenaam verrast! Vooral het epische Globalist is een genot voor het oor.

Geen slechte indruk na een eerste luisterbeurt. Geen nieuwe Origin of Symmetry, maar misschien wel richting Resistance-niveau. Jammer van nummer 12, verder heb ik er nog geen bijzonder zwakke broeders uit weten te pikken. The Globalist vind ik wel te lang in relatie tot wat het te bieden heeft.

Niet slecht maar wel weer meer van hetzelfde....
Aangezien het niveau van Orgin of Symetry nooit meer geevenaard zal worden mogen ze van mij wel stoppen

Is dit een persiflage op hun eerdere werk? Ik weet niet meer wat ik met Muse aanmoet. 1*beluisterd dus hopelijk verandert mijn mening nog. Defector was wel een positief pluspunt.

Ik moet elke keer als ik het refrein hoor van Reapers erg aan Freedom! van Sjors Michael denken.
Verder groeit de plaat weer met elke keer als ik 'm draai, wat mij betreft is dit mogelijk de beste plaat sinds Origin of Symmetry.
Bij Black Holes en Absolution ben ik tijdelijk afgehaakt wegens te volle productie en de vorige twee platen zijn best wel weer leuk, maar de synthipop invloeden vond ik juist weer minder.
Drones gaat richting de goede balans in wat Muse allemaal tot nu toe heeft laten horen en de bombast buldert er nu lekker uit, zonder dat het een te grote diarree van geluid wordt.
Nu even afwachten hoe de plaat zich op de langere termijn houdt.

ik snap niets meer van muse,

momenten van plaatsvervangende schaamte, echt werkelijk zo slecht dat je mond openslaat wanneer je dan ineens een van de zeldzame momenten hoort waarbij het ineens geniaal is, hoe kunnen muzikanten die geniaal zijn(want soms zijn ze dat even) en wel degelijk de goede keuzes kunnen maken 30 seconden later, of op een ander nummer verderop ineens met de meest cliche-matige, uitgekauwde riffs en melodiën komen? Heel vreemd. Daarnaast is de productie ook veel te glad en bombastisch, helemaal niet nodig. Alleen The Handler kan ik vanaf begint tot eind wel waarderen( vanaf 2:20 vooral, gewoon echt heel goed). The Defector wordt zomaar van foeilelijk heel magisch, in daarbij doel ik op het gedeelte van Matt's "solo". De Reaper heeft een goede verse maar daar is dan weer zo'n riff.... Over de rest zeg ik nu even niets en over de teksten hoeven we het niet te hebben.

Over die teksten: ik heb een interview met Bellamy gelezen. Hij haakt aan bij flink wat onderzoeken en boeken die er zijn verschenen (en dat klopt helaas echt) over het verschuiven van sommige mensen op leidinggevende posities van narcisten naar psychopaten. Aantoonbaar bijvoorbeeld is dat in London deze 'gevoelloze' mensen tijdens de bankencrisis een voorname rol speelden. Winstbejag, waar iedereen en alles voor moest wijken. Op de website van Joris Luyendijk vindt je meer:
http://www.jorisluyendijk.nl/

Zo is het ook met sommige politici en leidinggevenden in het bedrijfsleven en het leger. Zij hebben de control en doen dat met weinig gevoel en inlevingsvermogen. Dat zie je duidelijk terug bij het gebruik van Drones, waarbij je op afstand vaak (ook) kil veel burgerslachtoffers maakt. Wat dat betreft is de voorkant van de plaat vrij lelijk, maar wel duidelijk. Bellamy kan het allemaal goed onderbouwen, alleen brengt hij het soms vrij lomp. Dat hoort ook wel weer bij het bombastische in de muziek van Muse.

het onderwerp vind ik wel goed, de wjize waarop die worden gebracht echter . .

oja, The Globalist heeft ook zo wel zijn goede dingen. maar is ook weer heel heel heel zoet.

Ik schreef inderdaad lomp. Maar aan de andere kant: als je het hier zo leest, maakt het zo wel wat los. Veel mensen willen het niet weten, maar hier kunnen ze niet omheen. En dat irriteert ook weer.

Daarom is het ook goed dat hij het er over heeft. ik juich het bij wijze van spreken ook toe, maaar wanneer het zo (lomp ook inderdaad) wordt gebracht vind ik misschien nog wel erger dan wanneer het onderwerp mij minder zou interesseren, juist ómdat ik het belangrijk vind waar hij over praat vind ik het des te moeilijker aan te horen wanneer het op deze wijze wordt gebracht. Daarbij is het ook misschien niet puur de compositie van woorden die ik ergelijk vind, maar de wijze waarop deze wordt gebracht.

Drill Sergeant, JFK, The Globalist en Drones hadden ze beter weg kunnen laten. Wat over blijft is een album wat meer naar de gekte van The Darkness neigt dan naar het eerdere werk van de band zelf.
Muse is een parodie van zichzelf geworden.

Dat is wel een verademing tussen al die negatieve pluspunten.

Wat zijn Reapers en The Handler toch een wereldnummers zeg. Als ik een best of zou moeten maken, zouden die er zeker in komen.

Dit dus. Kan me hier volledig in vinden, behalve de conclusie over The 2nd Law, die ik niet deel.. Juist bij een band die altijd beschuldigd wordt van het veel te veel alle kanten op schieten en het combineren of naast mekaar pleuren van téveel invloeden en stijlen is het gewoon opvallend en knap dat alles wat je hoort eigenlijk stiekem vooral naar Muse klinkt.
Aan de andere kant is het ook wel een compliment dat de liefhebbers van hun oudere werk nu al 3 albums (en sommige zelfs 4 of 5, maar dat zijn degenen die echt serieús psychisch misvormd zijn door de invloed die OoS kennelijk op hun leven heeft gehad... ) volharden in de klacht dat 'Muse Muse niet meer is', eigenlijk ongeacht wát de band doet.

Wat ik er zelf van vind? Ik kom binnenkort wel met een eigen review van het album. Ik wil toch altijd even de tijd nemen om een en ander te laten landen alvorens allerlei te vroeg genomen conclusies te presenteren waar je dan na een paar dagen/weken alweer afstand van moet nemen..

Och och. Was dit nou zo moeilijk de afgelopen jaren.
Wat een heerlijk album.

Dit dus. Steken er met kop en schouders bovenuit.

De laatste vier nummers hadden voor mij niet gehoeven, doen afbreuk aan het geheel.

Ik zag ze gisteren bij Graham Norton, dat "best album ever" is dus serieus, ik vraag me af waarom ze dat denken. Het is niet vernieuwend, het is niet extremer, het is gewoon een nieuw Muse album (de laatste nummers idd even buiten beschouwing latend).

Eveneens verrassend is dat de meningen hier veel sterker uit elkaar liggen dan bij andere bands of albums, van compleet affakkelen tot nummers die 'the best of' gaan halen.

Feit is dat ik al na twee luisterbeurten een beetje denk, hmmm, ja dat heb ik al gehoord

Mee eens. Het meeste heb ik al eens gehoord. Ik zet het album op en eigenlijk zijn er maar twee momenten waar ik opveer. Opener 'Dead Inside' vind ik oprecht leuk, en 'Reapers' is een sterk nummer. Vind 'Psycho' te lang duren voor zo'n 13-dozijns-riff. De rest van het album vliegt voorbij zonder dat ik er erg in heb. Klinkt alsof ze op automatische piloot staan. Natuurlijk is dat flauw om te zeggen, zeker als ze er zelf erg enthousiast over zijn, maar ik ben nog niet bepaald warm. Easy listening.

De eerste 4 minuten van Aftermath zijn echt prachtig, jammer dat hij daarna iets te groot inzet. Als hij zich vlak voor het rustige begin gewoon klein had uit laten lopen was het echt een prachtsong geweest.

Gewoon een heel sterk album, met reapers als hoogtepunt, nu al zin in Pinkpop waar de gitaren weer episch gaan loeien, een van de best live acts ooit gezien

Ik heb het optreden niet gezien, maar wat ik lees is dat Bellamy (en co.) vooral trots zijn op het verhaal achter de plaat.

Ik was redelijk teleurgesteld na het beluisteren van de eerste nummers Dead Inside, Psycho en Mercy. Gelukkig staan er nummers als Reapers, Revolt en The Globalist tegenover. De Queen invloeden zijn soms erg duidelijk, bijna gekopieerd (ik hoor bijvoorbeeld ergens Dear Friends van het album Sheer Heart Attack). Veel songs zijn volgens mij geschreven om live te kunnen knallen of als vehikel van het concept. Als er wordt geëxperimenteerd, zoals op het titelnummer, dan is dan niet direct geslaagd te noemen. Hopelijk is Muse niet Dead Inside, maar Drones is wat mijn betreft een minder album van het drietal.