Neil Young - Living with War (2006)

Wat is het verschil tussen beide cd's?

Living With War bevat 9 nummers i.p.v. 10 , op de "normale versie". Op L.W.W. In The Beginning staan de eerst 3 direct in de studio opgenomen nummers in de ruwe versie. Dus ook zonder koor. Het laatste nummer America the Beautiful (samenzang) staat er dus niet op. Men was van plan hem uit te brengen onder de titel LWW Raw, maar dat is op het allerlaatst veranderd.Tevens zit en bij de cd een Dvd, met daarop allerlei antioorlogs(Bush)clips, die toen op zijn home page stonden. De muziek cd klinkt m.i. een stuk beter toen hij nog "ongepolijst" was.

Ok bedankt.
America the beautiful zal ik verder niet echt missen.

Dus de eerste drie nummers klinken veel beter, zijn ook zonder koor. De andere, zeg maar de nrs. 4 t/m 9, zijn wel gelijk aan de normale LWW?

Commenting on the lack of artists writing songs critical of American politics at the time, Young said: "I was hoping some young person would come along and say this and sing some songs about it, but I didn't see anybody, so I'm doing it myself. I waited as long as I could."

Wat een held, en zo hoort het natuurlijk ook. Niemand schrijft betere protestsongs dan Neil!

Klinken idd iets anders, maar het is geen verschil van dag en nacht. Iets meer "naked" zoals bij Let It Be Naked v.d. Beatles

Dus toch anders..................................en dan wil ik het opeens weer kopen natuurlijk. Aan te raden, als je al 1 exemplaar hebt van LWW?

Moeilijk, als ik gewoon kon kiezen tussen die 2 zou ik In the Beginning nemen.. maar als ik de gewone al zou hebben tja... als je hem voor een prikkie kan krijgen zou ik het wel doen. Volgens Ad zit er namelijk ook een mooie DVD bij.

Die DVD is inderdaad prachtig (bijv. heel veel beelmateriaal van de "Living With War" sessies, maar ook twee live-nummers met Crazy Horse uit '87, en enkele interview-fragmenten met Neil). Eigenlijk heb ik nooit een muziek-DVD gezien die er zo mooi uitziet (en dan heb ik het dus niet over de hoes).

Maar ik vind de originele "Living With War" als album toch een stuk beter dan de "In The Beginning" versie. Zonder dat achtergrondkoor wordt namelijk hoorbaar dat Neil sommige noten niet meer kan halen. En dat koor heeft eigenlijk ook wel wat. Desondanks is "In The Beginning" n.m.m. zeker de moeite waard voor de DVD dus.

Ik had deze al een tijd op 4,5* staan, maar net verhoogd naar 5*. Dit is echt een fantastisch album die nooit genoeg in mijn gedachten doorspeelt. Beide versies vind ik allebei zeer goed (met en zonder koor). Rauw, pakkend, erg goede teksten.

Van begin tot eind een prachtig album!

Neil Young is boos en de wereld zal het weten. Hij klinkt echt boos, maar brengt het allemaal wel in één tempo en in één sound. Young is een groot artiest, dus hij kan bij mij wel een potje breken. Maar dit album had best mogen ontbreken in zijn legendarische oeuvre.

Tja, dit is idd een album die we niet gewoon zijn van Neil Young maar dit is gewoon een pure protestplaat het moest allemaal snel gaan en vlot klinken en dat doet het.
Ergens typeert het Neil Young wel.

Met stip de slechtste Neil Young die ik beluisterd heb. Jasses, de afwerking heeft moeten inbinden voor de boodschap of zo?

Ik adviseer in eerste instantie een cursus Neil Young voor beginners.

Afwerking tot in de puntjes zul je nooit bij Young (& Crazy horse) vinden, daarom houden we ook zo van hem.

Het hoort te rammelen aan alle kanten.

En een (anti-oorlogs)boodschap verkondigt hij al 40 jaar. Ik weet niet met welke brave cd je van hem bent begonnen?

Erg kan deze plaat me niet bekoren, ook al ben ik een fan. Te weinig echt goede songs hoor ik; Ik heb het uiteraard niet over de rafeligheid of de al dan niet tot in de puntjes afgewerkte mix, maar echt puur over de songs die me niet echt weten te pakken op dit tussendoortje, want zo klinkt het mij toch.
Flags Of Freedom, de titelsong en Let's Impeach the President neem ik mee naar Decade volume zoveel, de rest vergeet ik liever.

Ik hou echt meer van de ingetogen wat country neuzelende Neil Young, denk ik.
Maar evengoed van zijn gescheur op gitaar, in prachtsongs als Cortez The Killer, Down By The River of Hurricane, maar van dàt niveau staat hier echt niets op.

Dat dacht ik al

En daar hou ik weer veel minder van, dat vermoeden had je waarschijnlijk ook al.

Restless consumer, het ongeëvenaarde Shock and awe, Families. Neil, zijn elektrische gitaar en bijtende teksten. Het is toch prachtig, als je het bijvoorbeeld vergelijkt met voorganger Prairie wind.

Drie grammy nominaties overigens, in 2007. Twee voor Looking for a leader, waar Young in 2006 Obama al tipt als president.

Prettige vakantie Patrick!

Nu Bush geen president meer is, is dit album natuurlijk achterhaald (en dus tijdsgebonden) en artistiek is het inderdaad geen meesterwerk als bv. "After the Goldrush" of "Harvest" (ik hou ook meer van de ingetogen Neil), maar als geheel vind ik dit album wel geslaagd vanwege de ludieke sfeer en de bijtende teksten, het weet mij meer te boeien dan zijn recentste "Fork in the Road".

@ musician; Ook een zalige vakantie; Ik kan van Prairie Wind dan weer stukken méér genieten dan van dit album... maar dat dacht je ook wel, denk ik.
Maar Chrome Dreams II vind ik het beste wat hij de laatste 10 jaar maakte!
Dat album wèrkt, van begin tot eind, nou, voor mij toch, hé!

Chrome dreams II heeft in ieder geval voor elk wat wils. Ik vind daar de ballads ook erg van meevallen. Alleen jammer van die blazers.

Voor elk wat wils: Dat is toch ook geen aanbeveling.
En bedoel je die blazers op Ordinary People? Dat hele nummer is juist het hoogtepunt van die voor de rest vrij matige plaat.

Idd, Young & Crazy Horse hebben nooit echt een plaat afgelevert die tot in de punten is afgewerkt. Deze valt zeker te pruimen maar na enkele luisterbeurten heb ik het wel al gehad met al die kritiek.
Nu dat Bush geen president meer is is het al helemaal achterhaalt.

@ Bertus: Ja, inderdaad die treurige blazers van Ordinary people. Stel je het nummer zonder blazers eens voor. Geef mij maar No hidden path van dezelfde cd (zie verder bij Chrome dreams II)

@ Barrett: dat de teksten achterhaald worden door de aktualiteit is natuurlijk een constante beweging, als de artiest zich bezig houdt met politiek. Maar daar wordt een plaat natuurlijk niet minder van. Anders is er geen cd uit de jaren 60 meer te draaien.

Je moet dit album in de juiste context zien. In de jaren '60 kwamen er ook tal van songs en albums die tegen de Viëtnamoorlog gericht waren (o.a. the Doors), maar tekstueel en muzikaal stonden ze vaak op hoog niveau.
"Living with War" kun je daarmee vergelijken, je moet dit als een protestalbum beschouwen en in die hoedanigheid vind ik het erg geslaagd.

Overigens was Neil's antwoord op de vraag van David Crosby waar de complexe maatwisselingen e.d. zitten ook weer geniaal. 'Je denkt toch niet dat ik m'n goede nummers aan Bush ga verspillen'.

Haha!
Dan zie ik ome Neil zéér graag nog eens een in zijn ogen eenvoudig album maken

Ik ben wel degelijk into het vroegere werk van Young, al dan niet met het Gekke Paard, en net dáárom verdraag ik Living with War niet. In dit album vind ik amper de zin voor afwerking en de neus voor interessante gitaarpartijen terug. Het is veel te ruw en, buiten de teksten, 'weinig doordacht'. Voor zover je dat van een rasmuzikant kunt zeggen.

Beste Dwangbuis, jouw top 10 en jouw laatste beoordelingen lijst gelezen hebbende, ben ik eigenlijk ook benieuwd welke lp's je onder het "vroegere werk" van Neil Young bedoelt. Ik kan met de beste wil van de wereld geen touw vastknopen aan je reaktie. Cursus voor Neil Young Fans-In Spé is idd geen slecht idee van musician. Een cursus voor Onbegrijpelijke Reakties hoef je in ieder geval niet meer te volgen.

Nah ja, die cursus Onbegrijpelijke Reacties vond ik best nuttig, er waren interessante sprekers, politici en filosofen en zo.

Wat er in mijn top 10 of recente reacties te rapen valt in verband met mijn mening over dit album of Neil Young in het algemeen, weet ik niet zo heel goed. Maar da's niet belangrijk.

Met Neil Young z'n vroegere werk bedoel ik: hetgeen hij aan het eind van de jaren 60 en in de jaren 70 heeft uitgebracht (in tegenstelling tot zijn latere, 'nieuwe' albums zeg maar), al dan niet met Buffalo Springfield, Crosby, Stills, Nash of Crazy Horse - dat is immers z'n periode die ik zelf het liefst heb. Ik vind dat Living With War in vergelijking met de gezellige rock van z'n groepjes of met z'n stevige en doordachte solowerk van de jaren 70 héél mager uitvalt. De scharnieren piepen op deze plaat - ik beluister net weer even Harvest, en het verschil is mijn inziens gigantisch.

Met Living With War maakte Neil een duidelijk politiek statement. Bij zijn platen uit 60's en 70's gewoon muziek. En die was bij LWW ondergeschikt aan het doel, maar blijft in mijn ogen toch ook erg goed, maar dat is mijn persoonlijke smaak.

Gezellige rock?

Ik begrijp dat je meer geeft om Neil Young in het tijdsbestek 1968-1972. Dat kan.

Zelf vind ik Young na 1972 ook uit de bocht vliegen, na het overlijden van één van de Crazy horse leden en drie opeenvolgende jammer-cd's.

Maar Young (en ook m.n. Stephen Stills) zullen je de omschrijving 'gezellige rock' niet snel vergeven...........

Nee inderdaad, erg vreemde omschrijving van Neil Young's werk.