Neil Young - Living with War (2006)

De 1ste 2 nummers vind ik bij z'n beste ooit. Maar nummers als Let's impeach the president, lookin for a leader of die vreselijke afsluiter halen natuurlijk een anders ijzersterk gemiddelde danig naar beneden 3.5*

Zijn stem haalt veel valse noten maar de muziek en melodieën maken veel goed.

Geen slechte plaat tevens ook geen verplichte kost. Nu en dan kan ik er nog wel van genieten met de skipbutton bij de hand.

Van al zijn albums vind ik dit zeker een van zijn mindere. Op zich wel goed gemaakt, maar het blijft totaal niet hangen. Ik draai deze dus echt nooit meer en heb er ook niet zoveel zin in: hij heeft minstens 10 albums die beter zijn, die draai ik veel liever

Ik vind deze nu ook een beetje minder dan in het begin maar ik denk dat bij deze plaat de teksten belangrijker zijn dan de muziek. Stukje beter vind ik de alternatieve editie met de titel Living with War (In the beginning) (limited 2 CD edition feat. Bonus DVD) zonder het kinderkoor.

Ik heb er moeite mee ,als er gebeukt gaat worden,en Neil doet dit niet met Crazy Horse,maar op dit plaatje doet de ritmesectie het prima.Op een strakke ondergrond spuwt Neil zijn frustratie en woede venijnig in de microfoon en laat zijn gitaar spreken.Shock & Awe is de klassieker hier.Boos zijn heeft nog nooit zo strak geklonken.

Ouwe hippie was even boos omdat president cowboy oorlogje begon, ergens ver weg tegen boze mannen met snorren.

met een koortje en een rampetampband zou daar wel wat tegen te doen zijn dacht de oude hippie.

jammer, niemand merkte het eigenlijk en wie het wel hoorde haalde zijn schouders op: och, het is ouwe hippie maar, intussen steenrijk en kalend, en opeens op zijn ouwe dag protestzanger geworden......
Nog steeds zijn heart of gold niet gevonden zeker.

Een louter protestalbum met snerende teksten, een regelrechte aanval op het beleid van Bush en co.
Muzikaal is het niet perfect : de vocalen zouden wat meer op de voorgrond moeten en de drums zijn eentonig maar het totaalplaatje klopt wel volledig. De 10 bijtende songs met koor en onder begeleiding van ronkende gitaren zijn wel effectief en klinken strijdlustig. Het feit dat dit album in de VS veel stof heeft doen opwaaien bewijst dat het zijn uitwerking niet heeft gemist.
Maar of Bush tot betere gedachten kan worden gebracht is zeer twijfelachtig, feit is dat het met de volgende president alleen kan beteren.

Leuk plaatje. Maar ik vind de actie tegen bush het best.
Ik kan dit soort acties wel waarderen al is dit iet Neils Beste plaat
maar toch 3,5*

Ik ken het album niet, maar dit is weer typisch Neil. Doet en zegt wat hij zelf wil, dat zie ik graag. Zal het eens een keer opzoeken, maar ik denk niet dat ik het meteen zal kopen.

Reageer maar nog es als je het hebt gehoord. Dat iemand doet wat ie zelf wil is karaktervast, maar geeft nog geen interessant album. Er staan twee goeie nummers op, de rest is zozo vind ik. Koop maar liever de nieuwste Chrome Dreams, als je die nog niet hebt

Ik zal hem zo eens beluisteren, ik krijg hem nu binnen. Ik zal daarna wel melden wat ik ervan vind. De nieuwe Chrome Dreams is inderdaad weer een schitterende Neil plaat, die ga ik zeker nog kopen.

Haha, je bent wel met een Neil Young-ontdekkingstocht bezig he?

Louter artistiek is het zeker niet het beste album van Neil Young, maar daar is het hem niet om te doen. Het is een boodschap gericht tegen Bush en co door middel van muziek en op dat gebied is het album wel een voltreffer.

Ja maar ik vind het jammer..Kijk ik vind het jammer dat hij daar zeg maar de muziek voor ''misbruikt''. Hij kan het toch ook wel gewoon op CNN zeggen of een speech houden ofzo?
Daar hoef je (wat mij betreft) geen cd voor te vullen. Want het komt af en toe wat geforceerd over zo.

Ik vind het ook geforceerd, maar hoeveel mensen ontvangen de boodschap als Neil Young dit in een speech zegt en hoeveel mensen ontvangen de boodschap als Neil Young er een plaat aan wijdt? Hij gebruikt gewoon het medium dat hij ter beschikking heeft, muziek, en daar bereikt hij de meeste mensen mee.

Neil Young is geen politicus of predikant maar een muzikant. Sommigen maken hun ongenoegen tegenover het Bush-beleid kenbaar door betogingen of speeches, Neil Young doet dat met zijn muziek.
Inderdaad is het weinig subtiel waardoor het inderdaad af en toe wat geforceerd overkomt, maar Neil Young heeft gekozen voor directe, sloganeske teksten met koorzangen opdat die hun uitwerking niet zouden missen. Diepliggende boodschappen zouden door Bush en de zijnen niet begrepen worden.

Jazeker, ik was al dol op zijn muziek. Maar sinds Bospop wil ik alles horen

Ja ok, hij kan het ook wel in één nummer stoppen, maar een hele cd is gewoon too much. Vind ik dan.

Goed, ik heb hem beluisterd. Het viel me vrijwel meteen op dat dit album een heel mooie gitaarsound heeft, altijd lekker om met zo'n gevoel het album in te gaan. Er staan verder hele aardige nummers op, maar daarentegen ook nummers waarvan ik denk ''wat moet ik hier nou mee?''

Het titelnummer bijvoorbeeld... ik vind het maar een beetje zo'n carnaval sfeertje hebben, niet zo best dus. Let's impeach the president is ook 3x niks. Roger and Out is me te gewoontjes, en America the Beautiful vergeet ik maar gewoon..

Met After the Garden, Shock and Awe (hoewel de drums erin nogal irritant zijn) en Flags of Freedom staan er ook goede nummers tegenover.

Conclusie, zoals ik hierboven las is het wel aardig als ik de skip knop erbij houd.

De drums vind ik, zoals ik eerder vermelde, het zwakke punt van dit album wegens te eentonig. Het titelnummer (en sommige andere tracks) heeft inderdaad een ludieke sfeer (je kunt dat carnavalsfeer noemen), mede door de koorzangen maar dat is ook zo bedoeld. Uiteindelijk moet je het album in één geheel zien, het is één aanklacht tegen Bush en co, in 10 songs onderverdeeld.
"Let's Impeach the President" is artistiek misschien geen meesterwerk, maar is als geheel erg geslaagd : de intro die begint met een cavalerie-trompet, een koor dat onder begeleiding van ronkende gitaren zingt wat de misdaden zijn van Bush en in het midden sampels met zijn beroemdste uitspraken.
"America the Beautiful" is een hymne en past perfect als afsluiter.

Niets meer aan toe te voegen!
Een beetje dan: Neil heeft muziek geschreven, vervolgens zijn maten uitgenodigd en toen in twee/drie dagen dit hele album gewoon in de huiskamer opgenomen. Aftellen en dan hup in één take het nummer opnemen. Dat vind ikzelf ook een van de mooie kanten van dit album, je hoor af entoe de valse stem van Neil en slordigheden in de nummers. Maar ook het fantastische eenvoudige drumwerk is echt genieten!

Ja, dat is zo ongeveer wel wat ik ook denk. De boodschap verplettert gewoon de muziek op deze cd. Loeiharde megafoonsterkte! Kan je wel eens een keer een nummer doen, maar een hele cd....? De muziek moet toch ook interessant zijn. los van hoe waar of zinnig de boodschap ook is

Toen ik het album destijds voor het eerst hoorde was ik compleet overdonderd... en dat voor iemand die al al zijn albums had, inclusief de El Dorado EP. Dit was gewoon nog harder, en met dezelfde band... de boodschap vond ik ronduit treffend en het koor een mooie toevoeging. Persoonlijk vind ik dit een van de beste albums van hem sinds tijden, ook al is de houdbaarheid niet je dat. Over een paar jaar is deze oorlog achterhaald (gelukkig) net als dit album. Aan de andere kant zijn nummers als Ohio en Rockin' in the Free World nog steeds toppers en dat zal voor sommige van deze nummers ook gelden. Het album is wat het is, ruw en ongepolijst, maar vooral hard! Je moet het album gewoon snappen, en je moet ook vooral Neil snappen, hij is meer dan alleen Heart of Gold, vergeet niet dat dit dezelfde man is die Trans heeft gemaakt en Tonight's the Night. Dat sommige fans nog steeds zo over de rooie gaan als Neil weer eens iets doet dat onverwacht is snap ik niet... net zoals al die 'fans' die zich bekocht voelden in Amsterdam 2003 toen ze gene bier mochten drinken en de eerste set Greendale in zijn geheel was... als fan zou je beter moeten weten en mag dit album niet ontbreken in je collectie. Persoonlijk vind ik het wel weer eens tijd dat hij weer eens één van de nummers speelt live, want dat is na 2006 met Crosby Stills & Nash en tijdens het Bridge Benefit Concert (akoestisch, wow!) niet meer gebeurt en dat is zonde!

Nu ik Time Fades Away zit te luisteren schiet me ineens te binnen dat het sentiment toen hetzelfde was. Fans gingen naar een concert voor Harvest, maar kregen Last Dance en Don't be Denied en dat vonden ze maar niks! Nu wordt het album beschouwd als de heilige graal, omdat ie alleen nog maar op LP is verschenen... zo is het altijd gegaan met Neil en zo zal het ook blijven gaan. En dat maakt mij een groot bewonderaar.

Ik kan mij helemaal aansluiten bij Harm1985.
Ik zou niet weten, waarom een oude hippie op een dergelijke venijnige manier Bush niet aan de schandpaal zou mogen nagelen. Misschien is het inderdaad betreurenswaardig, dat juist hij het voortouw moet nemen, waar jongere artiesten zich blijkbaar niet aan durven te wagen. Ik hou van het stevige werk van Neil Young, van de wijze waarop hij het brengt. Vol emotie, vol met zijn jengelende gitaar en, geluidstechnisch weer eens rammelend aan alle kanten. Deze cd voldoet ruimschoots aan alle eisen, met een hoogtepunt voor Shock & awe. Hij is bij mij overigens een van de weinigen, die met zo'n rammelende geluidskwaliteit weg mag komen. Een koor had van mij nu weer niet gehoeven, maar ik moet erkennen dat het een hele sterke emotie aan de cd toevoegt: het is niet alleen Neil die genoeg heeft van Bush, het zijn eigenlijk alle Amerikanen. Zijn cd wordt, met alle crises die er zijn, alleen maar actueler, de inhoud steeds meer bewaarheid. Ik heb Chrome dreams II ook, maar het jengelende gedeelte sluit eigenlijk naadloos aan op de songs van Living with war. Wel van een betere studiokwaliteit, eerlijk is eerlijk.

cd's kopen van de meest eigenzinnige man in de rockmuziek is levensgevaarlijk, recensies bij MuMe daarom zinvol om te lezen, voor de oriëntatie. Hij maakt cd's die je de rest van je leven koestert, ik heb ook cd's die uitkwamen dezelfde dag weer teruggebracht of ijlings weggegeven (o.a. Old Ways, Harvest moon) . Harm1985 had het over Greendale (ook direkt weggegeven) en de bijpassende concerten. Ik ben misschien in ieder geval op één punt blij met Bush: hij heeft Neil Young weer ontwaakt van zijn winterslaap in Greendale!

Gelukkig zijn er nog artiesten, die misstanden in de wereld aan de kaak stellen. De manier Neil ermee is begonnen om die oorlogsmisdadiger aan te pakken is mij uit het hart gegrepen. De nummers zijn melodieus misschien niet helemaal perfect, maar dat wordt helemaal gecompenseerd door de teksten. Neil pakt niet het amerikaanse volk aan maar die schurkenbende, die aan de macht is. Op de cd/dvd In the Beginning zie je ook alle clips met het criminele gedrag van Bush en de volkerenmoord op Irak. Later is deze cd ook een belangrijk deel geworden van de cd Deja Vu Live en de onlangs uitgekomen dvd met dezelfde titel. Neil for Peace. Van Vietnam tot Irak!!!

Neil zal het vast goed bedoeld hebben, maar goede bedoelingen maken helaas nog geen goede plaat. Fijn dat 'ie de versterkers weer eens vol open zet, maar deze plaat wordt wel ontsierd door middelmatig songmateriaal dat over een paar jaar alweer hopeloos gedateerd klinkt. De boodschap ('Bush is slecht', 'oorlog is slecht') wordt de luisteraar ook al bijna met een trechter door de strot gedouwd, en dat koor vind ik eigenlijk ook niet te pruimen.

Ik ben heus wel een fan van de man (twee keer live gezien en ik heb 'tig platen van hem in de kast staan) en hij heeft ook wel slechtere platen gemaakt, maar aan de andere kant haalt dit toch bij lange na het nivo van zijn beste werk niet.

Dat mag je uiteraard vinden, jammer dat het niet waar is. Het songmateriaal is juist prima, de emoties gieren iedereen door de keel; geluidstechnisch had het beter gekund maar daar ligt sowieso nooit Youngs belangstelling.

Beste Neil,

Shock and awe!

De aanhouder wint, in 2006 wist je al de juiste Amerikanen te selecteren, het juiste thema aan te snijden en met '.........maybe it's Obama...............' in Looking for a leader de juiste voorspelling te doen.

Let's impeach the President! Het is niet meer nodig maar, gezien de uitslag van de amerikaanse verkiezingen, lijkt er haast wel sprake van een impeachment.

Living with war krijgt daarmee weer een hele nieuwe dimensie. De cd blijft aktueel, ook tot aan het terugtrekken van de Amerikaanse soldaten uit Irak.

Net als dat Obama omarmt is door vele blanke Amerikanen, hoop ik ook dat nu veel niet blanke Amerikanen eens Living with war zullen aanschaffen. Ware verbroedering is een feit!

Mag ik trouwens opmerken dat ik de ''Living With War - In The Beginning'' versie beter vind. Zag namelijk dat ik dat nog niet geplaatst had.

Dat is wel een sterke voorspelling ja.... Hoewel dit album mij muzikaal weinig doet heeft hij wel album gemaakt met politiek zeer uitgesproken standpunten. Eigenlijk vind ik After the garden en Roger and Out de het beste songs. Het koor is een miskleun. Het album lijkt me in een paar uur snel opgenomen zonder meerdere takes of overdubs.

Vind ik ook Stijn en was me ook opgevallen, maar er waren al zoveel reakties op het normale album, dat ik het maar liet zitten