Roger Waters - Amused to Death (1992)

Geweldige cd met een kritische kijk op de massamedia die van de oorlogen die ze verslaan vette entertainment maken We genieten tegenwoordig al van al die ellende op de buis. Prima statement! Muzikaal zit de cd van de eerste tot de laatste noot prima in elkaar

what god wants

Bless You, My Son!!!

thx:)

dit is idd een geweldige cd en onderschat jeff beck niet met zijn sfeervolle gitaarwerk waar clapton (pros and cons) een puntje aan kan zuigen

dit verdient een integrale live uitvoering

(ook leuk om te weten dat waters tegenwoordig niet meer de norse pessimisstische autoritaire figuur is uit verleden, de man is zelfs overwegend vrolijk en gaat zowat fluitend door het leven

hopen dat het zijn talent om een dijk als dit te maken niet verstoord

Sterke soloplaat van Roger Waters die, zoals al eerder benadrukt werd, van smaakvol gitaarwerk werd gezien door Jeff Beck. Klein puntje van kritiek. Sommige songs klinken iets te groots. Ik ben van mening dat de sterkste songs in Waters naar voren komen als hij een stapje naar achteren doet. De opener en afsluiter vallen in die categorie.

theatraal is wat waters groot maakt,dus wat mij betreft geen enkele probleem bij grootsheid van nummers

ik vind het allemaal even geweldig!

hoewel een ingetogen waters ook je ziel kan raken

Vandaag orgineel binnen gekregen , ik had tot nu toe de gebrande maar dat is toch eigenlijk niks , deze moet je gewoon orgineel in huis hebben , de Pros and Cons had ik al , morgen gaat ie mee naar het werk en draaien maar , lang niet meer gehoord .
Maar het is een geweldig album .

Ik heb hem nu voor de derde keer achterelkaar gedraaid en dit is indd een fantastische cd , beter nog dan Pros en Cons , maar toch vind ik persoonlijk Final Cut beter maar dat is puur persoonlijk zoals dat met alle muziek geldt .
waters heeft voor dit album een thema opgetrommeld die anno 2008 en ook de komende 50 jaar nog steeds van toepassing is , mocht er uberhaupt nog mensen zijn over 50 jaar ?
Dit album moet je ook niet na 1 luisterbeurt gaan waarderen , nee deze schijf is een groeier van de eerste orde .
Ricco schaam je dat je deze nog nooit hebt gehoord , verplichte kost en hoort in ieder cd-rek te staan .
4,5 star .
te hopen is dat Waters nog eens van leer trekt en nog zo`n album uit zijn hoed tovert .

daar hoop ik ook op ja

Voor mij het beste wat Waters gemaakt heeft. Ja, zelfs beter dan Dark side of the moon. Elke keer weer is de ontroering groot, vooral bij It's a miracle. Ook is deze cd qua geluid fantastisch. Op internet worden hele discussies gevoerd over de geluiden die je hoort (koe, hond, hakken van ijs, auto's, enz.). De teksten zijn ook prachtig en nog steeds actueel (moslims and jews). Dit alles te danken aan een boek over de invloed van de amusementsindustrie.

Ik ben het helemaal met je eens met je ekb. De kritiek van Waters op, vooral amerkaanse zenders die oorlogen intergaal "live"uitzenden, begeleid door "embedded" journalisten die de "show" nog wat aandikken. Kortom Oorlog en rampen zijn show en wij, mensen, kijken met een zak chips en een glas drank er naar. Waters geeft daar op deze cd een prima kritische kijk op, De beste van Waters, definitly!!!

En daarmee is Roger Waters heel wat geloofwaardiger dan bijvoorbeeld een CSN&Y. Hoewel je eigenlijk niet mag vergelijken steekt "Amused to Death (1992)" een Pink Floyd album als "The Wall" behoorlijk naar de kroon. Pijnlijk duidelijk wordt bij het beluisteren van "Amused to Death (1992)" dat Pink Floyd = Roger Waters.

en dat terwijl beide uit dezelfde hand komen

vergelijking met dark side of the moon vind ik overbodig

die plaat valt namelijk in het niet bij deze, fors

U wilt het geloven of niet maar ik hoor "Amused to Death (1992)" vandaag voor de allereerste keer . 16 jaar na de release datum. Hoe dom kun je zijn Maar beter laat dan nooit . Ik ga niet veel woorden aan "Amused to Death (1992)" besteden. Ik ben echt totaal overdonderd. Het enige wat ik kan doen is vannacht niet gaan slapen maar enkel en alleen "Amused to Death (1992)" luisteren en luisteren en nog een keer luisteren........ Totdat de ochtend gloort en ik weer mag gaan werken .

Daar zal je baas blij mee zijn Hans als jij de hele dag met een slaperige kop rondloopt .
Ik heb hem ook pas sinds kort orgineel gekocht , ik had al jaren de magnetron versie , maar hij hoort gewoon orgineel in het cd-rek te staan .
Een hele goede cd overigens , maar er zitten ook wel wat vul momenten in .
Luister ze .

Na toch alweer een aantal jaren nog steeds actueel en nog steeds denk ik als ik de schijf gedraaid heb. . . ja JA JAAAA!!!!

Laten we hopen dat R niet gelijk krijgt met zijn: "No tears to cry; no feelings left; The species has amused itself to death. . . ". .

Deze heb ik vanmiddag in huis gehaald, heb hem blind aangeschaft vanwege de goede comentaren hier, heb hem 1 keer gedraaid nu, maar vind het wel zware kost. The Wall en vooral The Final Cut spreken mij voorlopig wel meer aan, maar die heb ik dan ook al vaak gedraaid nu. deze gaat nog wel groeien hoop ik, voorlopig weet ik nog niet wat ik ervan denken moet. hij klinkt nog niet super, hopelijk klinkt hij na meer draaibeurten beter in mijn oren.

Komt echt nog wel, ricardo. mmar je moet niet gaan skippen bij deze cd. Alleen luisteren als je ontspannen, liefst met koptelefoon, in een stoel ligt

The Wall en Final Cut zijn ook beter Ricardo , je noemt ook wel wat op .

oneens, maar geef het gerust nog een luisterbeurt of 15, deze amused

tja je kunt het Waters solo werk nou ook het beste met elkaar vergelijken vind ik.

Over zware kost gesproken... "The Final Cut" is ook niet mis!

The Final Cut dringt wel sneller tot je door dan ATD , kwa emotie is Waters op FC beter in z`n element dan op ATD .

Vanmiddag heb ik hem nog eens uit de kast gehaald en aandachtig nog eens beluisterd.
Laat ik voorop stellen dat het een goede plaat is , daar is geen twijfel over mogelijk , maar toch !!!!
Ik vind het zeker geen meesterwerk zoals sommige beweren , ik vind bepaalde stukken op de plaat zo van The Wall hier naartoe gekopieerd , verder hoor ik bepaalde geluiden die zo van The Final Cut af komen.
En dan kom ik nog een sportmoment tegen die lijkt gestolen van Meat loaf`s Paradise By The Dashboard Light .
Het zijn een paar kleine dingen die mij doet besluiten hier geen 5 sterren voor te geven , maar 4 .
Ruim voldoende dus .

Maar zou je zeggen dat het slecht is dat Amused to Death niet snel doordringt? Ik deed er weken over om het hele verhaal te snappen, en als je in mijn top 10 kijkt zie je wat dat heeft opgeleverd...

vergelijkgen met de wall enzo, dat mag allemaal, beide komen uit dezelfde hand en mits goed hergebruikt kan ik er niets op tegen hebben dat waters put uit zijn the wall vaatje

ook daar is waters meester in, zijn stijl is immer herkenbaar en toch weer kompleet anders en verassend

ik denk dat deze plaat voor mij in mijn top 10 aller tijden moet staan ergens in de top 5

zappa laat ik daarbuiten, dat is een top nogwat op zich

waters dus, machtig mooi

Deze heb ik nu een aantal keren beluisterd, en vergelijkingen met The Wall en The Final Cut dringen bij mij dan ook zeker op. t.o.v die 2 albums valt mij van deze plaat het wat meer hoorspelachtige karakter wat op, en ik vind deze plaat nog een stuk verfijnder en subtieler dan Wall en Cut. het klinkt echt een beetje als een hoorspel vind ik en hij wil iedereen duidelijk een boodschap meegeven. Een goed album vind ik het inmiddels nu ook wel, maar ik houd nu eenmaal toch nog meer van de meest intense en diep ontroerde en tot op het bot emotioneel zijnde Roger Waters, zoals hij op The Final Cut te horen is. Wil je zijn meest 'eerlijke' en meest intense plaat eens horen dan vind ik The Final Cut wel de beste aanrader, want daar hoor je Waters het meest intens en het meest gemeend en eerlijk op, een plaat die nooit meer geevenaard kan worden eigenlijk. Deze plaat krijgt bij mij zeker nog meerdere luisterbeurten want hij bevalt me wel, ik begin met een 4* want dat vind ik hem naar mijn gevoel zowiezo minstens al wel waard. @Joy: deze in jouw top 10, ben benieuwd hoe die top 10 van jou eruit zou zien, volgens mij word dat wel een heel erg interessante top 10 dan.

Berichten over RW's solowerk (mn. The Final Cut) verplaatst naar Roger Waters

Ik sluit mij ook bij deze cd weer grotendeels bij je aan. Met als hoogtepunten What god wants en The Bravery of being out of range.
Maar de hele plaat is goed.

De cd is ook zonder twijfel het beste solo-werk van Roger Waters, de ingetogen sfeer, de bombastische rock en de bijtende teksten.

Ik zal maar geen discussie starten door vergelijkingen te trekken met de laatste Pink floyd cd's mét Waters. Wel durf ik te stellen dat Amused to death ook beter is dan alle studiowerk van Pink floyd na Roger Waters.

Brengt mij wel tot de volgende vraag: Waar blijft Roger Waters met nieuw studiowerk? Hij staat al 16 jaar droog!!

16 luisterbeurten gegeven nu maar ik vind the wall en the final cut nog steeds beter dan deze plaat.