Roger Waters - Amused to Death (1992)

Ik ook en dat blijft ook zo.

Hoe kan Waters met zo'n naam nu al 16 jaar droog staan.

Inderdaad grappig .

Ik vergat overigens dat klassieke werkstuk van Roger Waters Ca Ira uit 2005, maar ik geloof niet dat daar erg veel fanaten voor zijn te vinden, als ik de recensies op MuMe zo doorlees.

Heerlijk album om lekker bij weg te meimeren. Wat ik alleen wel jammer is dat Waters vocaal veel beperkter is dan Gilmoure. Eerst nog maar 20x luisteren, maar voor nu een 4.5

toch vind ik waters's gepraat, gemompel niet echt zingen, goed passen bij de muziek, en laat hij de werkelijke vocalen over aan sublieme zangers en zangeressen

dikke 5 natuurlijk

Ach, misschien ben ik dan ook wel zo'n verstokte Pink Floyd fanaticus die het een niet los van het ander kan zien. Dat doet niet af aan het feit dat dit album inderdaad absolute kunst is. Een 5 zou ik alleen nog niet willen geven.

nog, nog maar eens gedraaid

het blijft een trip waar je u tegen zet

waters heeft alles uit de kast getrokken om ene plaat als dit te maken en daarvoor hulde

dit overtreft ie nooit meer maar dat hoeft ook niet

het blijft een emotionele rollercoaster die je zo om de paar maanden van begin tot eind uit moet zitten met een wijntje en de lichten gedimd

fantastische plaat

Lekkere plaat inderdaad, maar je moet er wel voor in de stemming zijn. Niet een plaat om vaak te draaien dit, want dan blijftie op zijn sterktst.

Kijk nou eens, hierover zijn we het dan gelukkig wèl eens!

its a miracle

Neen, da's dan weer van Queen!

(zonder achtervoegsel ...srÿche)

dat ook

maar doe mij maar nummer 13;)

Dit nou een hele echte CONCEPT-cd. Die moet je dus je in zijn geheel beluiteren.

Het is een hele goede en sterke conceptplaat.
Absolutely!

Prachtig, uniek en ontroerend album. Een fikse aanklacht tegen de media die oorlog tegenwoordig exploiteren als een vorm van amusement. Een terechte aanklacht.

het gaat wat dieper dan alleen tegen de media die oorlog tegenwoordig exploiteren als een vorm van amusement

Progwereld

Interessant artkel over het album, Joy!

Ik heb ooit voor een essay het boek van Portman en een aantal quotes van Waters uit dit muzikale document als leidraad gebruikt voor de vraag of de huidige aanwezigheid van media en in het bijzonder de Televisie onze kijk op de Geschiedenis heeft veranderd. Dan ga je er nog eens extra voor zitten met het boekje in je hand.

Dit album heb ik nu een aantal keren beluisterd. Het klinkt in mijn oren ok. Alleen het klinkt mij ook wat gekunsteld en als een herhalingsoefening in de oren. Dit heeft teveel trekjes van The Wall en The Final Cut naar mijn idee. Het idee achter dit album is zeker niet org. Een aardig album, maar het weet mij niet echt te raken, ook niet na 10 luisterbeurten.

Gewoon teveel The Wall, en The Final Cut.

Hetzelfde als de laatste 2 Pink Floyd albums teveel op Wish You Were Here moesten lijken, maar dan net iets anders.

Waters en Gilmour flikken beiden dus hetzelfde.

Dit album heeft dan nog wel een stuk meer dan de laatste 2 PF albums, en deze heeft het ook in zich dat hij mij toch ooit nog een keer gaat raken. Nu nog niet, want het doet me nu nog niets, en ik heb mij ook nog niet genoeg in de thematiek van dit album verdiept.

Wat een geweldig album is dit. Allereerst luistert de muziek heel fijn weg, maar het draait natuurlijk om het concept. Erg op de politiek gericht, en er zitten zeker dingen tussen waar ik het mee eens ben. De aap is ook leuk gevonden. Ja, hier ga ik nog veel plezier aan beleven.

Jeff Beck speelt minder op de voorgrond dan Eric Clapton deed op The Pros & Cons, maar dat vind ik eigenlijk een pluspunt.

Dat zelfde geldt overigens ook voor Pros&Cons. Ik vind Waters zijn muziek na The Wall eigenlijk niet tot nauwelijks veranderd.
Zelfde muziek, ander thema.

En toch persoonlijk vind ik dit het beste wat de man ooit gemaakt heeft,

Radio Kaos is nog het meest afwijkend . Een superstrak en toendertijd modern album .
Maar uiteindelijk de minste van de 3 .

Ik durf zelfs wel te zeggen dat "Amused to Death" kan wedijveren met de beste albums van Pink Floyd.

Schitterende plaat van Waters, die eindelijk weer eens liet zien waar hij echt goed in was, het bedenken van concept platen. Voor mij vele malen beter dan The Wall of the Final cut.

Ik begrijp je opmerking niet devel-hunt. "Amused to Death (1992)" is inderdaad een schitterend concept album. Maar vele malen beter dan "The Wall"? Verklaar U nader!

Omdat ik de Wall geen donder aanvind en Amushed to Death schitterend en spannend vind. The Wall is teveel de gekte van Waters die te horen is, op Amushed to death zijn geniale talent.

Dit is zeker wel een lekkere plaat, maar ook eentje waar ik het gevoel bij heb van, he dit heb ik al eens eerder gehoord. The Final Cut is een plaat waar voornamelijk restjes die van The Wall zijn overgebleven, opgezet zijn aangevuld met een aantal emotionele en scherpe nieuwe nummers van Waters. The Wall duurt net even een paar nummers te lang, en hadden ze gewoon op 1 cd moeten uitbrengen. Daardoor beluister ik The Wall toch een stuk minder vaak dan ik graag zou willen. Dat album duurt mij net iets te lang, en dat het op 2 cd's staat vind ik ook wat onhandig gekozen gewoon. The Final Cut vind ik van die 3 platen gewoon het beste eindresultaat opgeleverd hebben. Vooral de emotie en getergdheid in de stem van Waters komt op dat album het beste uit de verf.

Ik vind dit een uitstekend album, een echt Waters project. Maar toch mis ik iets. En waarschijnlijk is dat de stem en gitaarcomposities van Gilmour. Ik vind zowel Gilmour als Waters solo ook erg goed, maar de beide kemphanen hebben toch het best gepresteerd toen ze samen waren, ze haalden het beste uit zichzelf. Waters drijft af en toe in mijn ogen wat door met thema's en zijn inmiddels geijkte composities. De finesse van Gilmour mis ik op dit album.

Maar goed, Gilmours albums mis ik af en toe het mystieke zeg maar in de songs. De som van die twee samen was toch drie.

dan moeje maar naar floyd luisteren, maar ja, dan mis je weer waters natuurlijk

je gaat voorbij aan het feit dat de muzikanten die hierop meespelen het gemis van gilmour driedubbeldwars compenseren, tis maar waar je op let natuurlijk

Als je een beetje kennis ook van de "oudere" Floyd schijnt te hebben dan heb ik het nog geen eens over de post waters floyd.
weet je dat Gilmour niet te compenseren valt.

Dit album is klasse en Jeff Beck is fantastisch maar de 2 hebben toch totaal verschillende zettingen qua spelen.

Bij Three wishes imiteert (in hoeverre ik dat mag zeggen) Beck Gilmour.