Roger Waters - Amused to Death (1992)

17 jaar en nog zoveel verleden te ontdekken. Ben jaloers op je. Amuse Yourself. Veel mooiere muziek is er niet gemaakt.

Ooh,ooh ooh wat is dit mooi ha.
Valt verder niet veel over te zeggen wat nog niet is gezegt!

Gewoon luisteren en laat ik dat nu ja om dit late uur nog doen.
Heerlijk kop telefoon op en hard aan.
This is music......play it loud maar vooral genieten!

Dit album onlangs puur op de gok gekocht, maar daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad. Wat een goede plaat zeg! De zang van Waters is niet altijd even sterk, maar dat neem ik voor lief. Het totaalconcept is sterk en het album boeit van begin tot eind. En wat een super geluid zeg! De drums klinken heerlijk (alsof het live is ingespeeld in een lege concertzaal) en ook het gitaarspel van Jeff Beck en Steve Lukather is geweldig. Ik lees dat 'What God Wants' voor velen tot de mindere nummers behoort, maar ik vind met name part I erg sterk. Andere favorieten zijn o.a. 'The ballad...', 'Too Much Rope', 'Watching TV', It's à Miracle' en het titelnummer.

Vandaag de memory trip van Roger maar weer eens beleefd. Wat een werkelijk subliem album is Amused toch. Hoe vaak zou ik het album de afgelopen ruim 20 jaar wel niet hebben gehoord. Tientallen keren. Voor mij nog steeds de referentie op zowel muzikaal gebied als productie kwaliteit. Als ik weer eens iets nieuws voor mijn geluidsinstallatie heb gekocht gaat deze cd of Flac op luisteren. Zo gaaf. Binnenkort op kwaliteitsvinyl. Ben benieuwd. Roger is en blijft buitencategorie.

Zo een half puntje omhoog, want deze meastro heeft gewoon een puik stukje werk afgeleverd, terwijl ik dat aanvankelijk niet heb verwacht toe hij op de solo toer ging.

Beter dan The Wall, had verwacht dat dit album vooral zo hoog gewaardeerd werd omdat het van Roger Waters was, maar blijkt gewoon erg goed in elkaar te zitten. Vooral de geluidssamplers tussendoor vind ik goed gekozen, die maakten het bij The Dark Side Of The Moon ook af, zo ook hier.

Daar is Rogier inderdaad meester in. Goed om te zien dat er nog iemand is die het opvalt.

Bij The Wall vond ik het een overdosering van geluidssamplers, maar hier past het gewoon perfect in het geheel. Juist die effecten zorgen ervoor dat je aandacht weer terug naar het album getrokken wordt.

Te pretentieus; onder meer hierom klikte het niet meer ten tijde dat het samenwerkingsverbond Pink Floyd ophield te bestaan - zo ongeveer na het album Wish You Were Here.... Waters ego werd een maatje te groot uiteindelijk (Animals, The Wall & The Final Cut kan men beschouwen als Waters' eerste drie solo-albums).

Maar: Waters wel degelijk de grondlegger van de succes-albums van Pink Floyd tot en met 1975......

Zo,... 3 sterren als eerbetoon aan Waters, het album enorm out-dated.

Te pretentieus... hoezo? Mag rockmuziek niet over grootse onderwerpen gaan? Is Dark Side dan niet pretentieus? Out-dated... wat een onzin. Ik wed dat je het album één keer hebt beluisterd.

Pink Floyd maakte altijd pretentieuze muziek als je het mij vraagt. Waters solo deed dat ook. Van mij mag ie!

Volgens mij vertelt Roger hier een prachtig verhaal over zijn inzichten, hersenspinsel en meningen. Of dat pretentieus is is zo subjectief als het maar zijn kan. Dat heeft met smaak te maken. Muzikaal, verbaal en wb storytelling zit dit album meer dan perfect in elkaar. Voor mij het hoogtepunt van Roger zijn kwaliteiten. Ik vind Amused to Death beter dan het beste van PF. Ook dat is subjectief. Gelukkig maar.

Ik vat het woord pretentieus niet zo negatief op eigenlijk. Waters straalt bij zijn albums (zowel solo als met Pink Floyd) altijd wel uit dat zijn muziek echt ergens over gaat, dat hij wat wil vertellen wat de moeite waard is. Hij probeert er duidelijk voor te zorgen dat zijn albums overkomen als iets groots, met een thematiek die er toe doet. Daar gaat een zekere zelfbewustzijn en ook wel eens wat arrogantie van uit.

Maar dan moet je het wel waarmaken en in mijn ogen doet hij dat meestal wel. In die zin mag hij pretentieus overkomen en moet hij dat misschien wel, om op grootse wijze te kunnen vertellen wat hij wil vertellen. Zo heeft hij met grote thema's en de nodige bombarie prachtige dingen gecreëerd. Solo vind ik dat niet altijd gelukt, maar bij dit album wel.

Na The Wall had Waters voor zichzelf uitgemaakt welke kant het op zou gaan.
Als Pink Floyd nog zou blijven bestaan na The Final Cut (even er van uitgaande dat Mason en Gilmour Waters hadden gevolgd.) had het denk ik ook steeds meer een verhalend gebeuren geworden.

Na Prons (ietwat teleurstellend) en Radio Kaos( minder aansprekend thema, muzikaal getateerd)
gaat hij hier weer geweldig moet ik zeggen.
Tuurlijk is het wat pretentieus. Waters zet zijn onderwerp kracht bij om niets aan het toeval over te laten. Bommen, gesprekken..... alles wordt er bij gehaald.
Tja, het is wel herkenbaar.

En het is wat mij betreft helemaal prima!

Blijft voor mij voorlopig nummer één. Wat een briljante plaat. Geen enkel minder nummer op deze cd.
Beluister ook de verschillende nummers live op de cd In The Flesh.
Briljant.

Deze plaat heb ik jarenlang onderschat, maar ben er eindelijk achter wat voor pareltje het eigenlijk is. Wat een prachtige geluidseffecten ook, die eigenlijk alleen maar tot uiting komen met een goede koptelefoon. Deze hoort zelfs gewoon in mijn top 10 thuis, en gelijk maar even een plaatsje ervoor vrijgemaakt.

Minstens 5* sterren dan.

De beste cd in mijn collectie, die dan ook op 1 staat in mijn Top 10. Toch heb ik Amused to Death nog niet zo (heel) vaak gehoord in mijn leven. Sowieso luister ik pas sinds 2005 serieus naar Pink Floyd, en het solowerk van de heren Gilmour en Waters kwam pas in tweede instantie aan bod. In het begin vond ik dit helemaal niets, het greep me niet. Het moet na lovende verhalen elders op het net geweest zijn dat ik dit een tweede kans gaf, ergens in 2008. En ineens pakte het me wél!

De koptelefoon is wel essentieel om hiervan te genieten. Zonder je te laten opslokken in dit kunstwerk blijf je met een been steken in de werkelijkheid, die afbreuk doet aan de klanken van dit meesterlijke schijfje. Waters tovert de totale muziekervaring tevoorschijn. Ik stel me altijd een boek voor dat op cd is gezet. Alsof het een vertelling is. Indirect is dat natuurlijk ook zo, door het concept en de vele samples. Het lijkt zo bijna een soundtrack. Pas toen ik het verhaal doorhad en begreep, kwam de schoonheid in volle glorie bij me binnen. Het is ook zo'n cd die erom schreeuwt om hoe dan ook compleet beluisterd te worden. Een los nummer kiezen en afspelen is zinloos, een misdaad bijna! Je scheurt toch ook geen stukje uit Rembrandts Nachtwacht om vervolgens naar drie afgezonderde kleine mannetjes te gaan zitten staren? Nee, dat doe je niet...

Grappig om te lezen dat een aantal MuMe leden extra genieten van dit album middels een koptelefoon. Afsluiten van je omgeving en extra concentratie wellicht! Dit album is echter bij uitstek een audiofiel juweeltje en gemixed in Q Sound. Op een (wellicht bovengemiddelde) goede geluidsinstallatie hoor je de vele sound effects die in dit album zitten links en rechts naast en achter je. Dat geeft een behoorlijke extra beleving bij het beluisteren van dit album. Het is en blijft idd een juweeltje en wisselt regelmatig in mijn top 10 met de nummer 1. Mocht Roger nog ooit zin hebben een album integraal live uit te voeren...this is THE One.

Hoop gauw nog op nieuw werk van deze maestro. Dan liefst in deze trent!!!

Dan mag ie wel eens opschieten. Straks maken we het zelf niet eens meer mee.

Same here. Groots, briljant, sublieme geluidskwaliteit. Overklast zelfs de grote Pink Floyd albums.

@Broem: Zo'n geluidsinstallatie moet je dan wél bezitten. En niet iedereen is zo gelukkig

Ik had bij het verschijnen van het album een van de eerste surround sets die de Q sound al aardig uit de verf liet komen. De blaffende hond uit het intro leek inderdaad achter je te staan. Er zal idd wel speciale apparatuur voor nodig zijn om de effecten volledig tot hun recht te laten komen. Waters' live equipment is niet voor niets quadrofonisch. Ook bij het nummer Sheep kwamen de schapen van alle kanten op je af. Prachtige techniek.

Nope, voor QSound heb je juist helemaal geen surround apparatuur nodig maar gewoon een goede stereo en een goede opstelling van jezelf ten opzichte van je speakers:

QSound Wiki

Juist ja.

Lucky me

Niet mee eens met wat ik meldde ?

Bedoelde meer dat het voor mij een openbaring is. Die cd nog nooit op een ''normale'' stereoset gedraaid namelijk.


Zo bijzonder is het dus niet. Ook de gewone man kan van de Q sound genieten volgens wiki.