Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Maar jij bent dan ook misschien wel de ultieme 'easy listening'-fan van de site.

Maar je geeft hier tenminste wel toe dat hij muzikaal is dus,je bent iig goed op weg nu Rudiger.Ik vind dit overigens ook niet mijn ding hoor,maar ik kan me best wel voorstellen dat mensen dit een''goed'' album vinden,want bijzonder en apart kun je dit album op zijn minst toch wel noemen.Op zijn tijd vind ik nummers als Astronomy Domine,Bike en Interstellar Overdrive nog wel nummers die goed te beluisteren zijn,met de rest op dit album heb ik ook minder mee,helaas het spijt me voor de Barrett fans,maar meer kan ik er ook niet van maken.

Niet alleen de muziek maar ook de teksten zijn ronduit geniaal, ik vind het echt heerlijk om met de koptelefoon hiernaar te luisteren en dan in de sprookjeswereld van syd barret te verdwijnen

wat een geklaag, zie dit album maar gewoon als een andere band. ik vind de "3e" pink floyd persoonlijk dan weer niks aan.

1e en 2e pink floyd (2e pink floyd is t/m animals eigenlijk, maar the wall vond ik zelf al heel matig) zijn geniaal

Ik vind van de eerste 4 studio albums van Pink Floyd,na meerdere luisterbeurten dit weekend,deze het op 1 na ''slechtste'' studio album van Pink Floyd,alleen het Ummagumma studio album vind ik nog minder goed dan dit debuut album,of eigenlijk moet ik zeggen,het bevalt mij minder goed om naar te luisteren, want al die albums zullen best wel goed zijn hoor.

Mee eens, maar bij mij is A Momentary Lapse Of Reason met grote afstand het slechtste van de band en vind ik Ummagumma Studio bij vlagen heel interessant, al blijft Nick Mason's bijdrage knudde met een rietje...

Ik ga de komende tijd de eerste 4 studioalbums van Pink Floyd nog maar eens goed beluisteren,en eens zien of er nog wat in te ontdekken is.Ik vind nu het Ummagumma studio album het minst goede Floyd album.Momentary Lapse of Reason vind ik toch muzikaal gezien wel erg goed hoor,en is minder slecht dan iedereen beweert.Als dat album van een middelmatige band was geweest,of een debuutalbum van een band was geweest ,dan weet ik bijna zeker dat iedereen dat album hoger zou beoordelen.Maar ja de naam van Pink Floyd kleeft daar nou eenmaal aan vast.

Dit blijft een album wat je zeker in de kast dient te hebben om een duidelijk beeld te krijgen hoe in Engeland de popmuziek tot ontwikkeling kwam. Dit ondanks de flauwe deuntjes die er op te horen zijn.

Ik ben het met Gerards Dream eens, dit heeft weinig met de Filosofen en Geniën die later dé Pink Floyd werden. dit album is erg leuk, als je van ongecompliceerde rock houdt. maar een vergissing maak je als je denkt dat dit allemaal van Barret's hand komt (Bijv. Take Up Thy Stethoscope and Walk is geschreven door Waters). hij was wel de ''Main Sondwriter''. Maar liedjes als ''Interstellar Overdrive'' weerspiegellen een beetje wat nog zal gaan komen van de floyd........

Maar met 'Take Up Thy Stethoscope and Walk' heb je meteen het enige nummer dat niet van Barrett was genoemd . 'Interstellar Ovedrive' is misschien een nummer van heel de band, maar het was wel Syd die met het gitaarrifje op de proppen kwam... Syd kon ook 'ongecompliceerde' rock maken hoor. Denk ook maar aan de lange jam 'rhamadan' die Barrett opnam voor een van zijn solo-albums maar die helaas nooit uitgebracht is.

Of zijn Barrett-album. Zo simpel allemaal, en toch zoooo goed!

Die 'ongecompliceerde' moet natuurlijk 'gecompliceerde' zijn

Sinds wanneer is een nummer van 9.41 minuten één gitaar riff, zeker bij Pink Floyd zijn de andere instrumenten belangerijk. ook ben ik van mening dat door de Groep geschreven nummer's (Instellar overdrive, Pow R Toc H) niet door ''het Genie''(wat hier eigelijk staat is: ''De drugtrips) van Barret. goeie vent componist overiggens die Barret (maar ook weer een niet zo goed als Waters), maar Tekstueel is het zo goed als mijn Sinterklaasrijmpjes....

Pow R Toc H vind ik duidelijk het zwakste nummer van de hele plaat (afgezien dan van de briljante opening van het nummer).
En de teksten van Brrett... tja, ik moet toegeven dat Waters beter is. Maar het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. In zijn context gezet zijn de teksten van Barrett erg goed, in de context van de Britse psychedelia van die tijd dus. De meeste Britse psychedelische bands maakten nu eenmaal nummers over sprookjeswerelden, kinderverhaaltjes, enz (geen ingewikkelde teksten). Dat was gewoon eigen aan die muziek.

Bwa, ik vind Pow R Toc H (wat een titel ook overigens) best wel oké, een door jazz geïnspireerd opwarmertje voor het meesterwerk interstellar overdrive.

Tekstueel vind ik 'm juist geniaal! Komaan: 'lime and limpid green/a second scene/ a fight between the blue you once knew' dit zijn toch prachtige opeenvolgingen van woorden! Natuurlijk slaat de inhoud op zeer weinig, maar de manier waarop ze in de mond liggen, ik weet niet hoe Barrett erin slaagt, maar ik vind zijn teksten net poëtischer dan die van eender welke andere songwriter, ookal is het op zich misschien complete nonsens. Stijlfiguren die eingelijk geen stijlfiguren zijn..

Dat vind ik nou ook, hier ligt de schoonheid in het abstracte van de teksten.

Bij dit album gaat het mij er meer om wat zijn waarde is geweest voor de overige experimentele popmuziek uit de begin jaren. Volgens mijn idee ging Pink Floyd verder dan de Beatles. De muziek op dit album mag dan erg kinderlijk klinken, zoals Bike, maar daar zit gelijk de kneep. Vergelijk dit album maar eens met producten van Tefal, Ikea, Lego en Nijntje van Dick Bruna. Allemaal eenvoudig lijkende creaties, maar erg handig in gebruik. Dit eerste album van Pink Floyd heeft een dergelijke sfeer als de eerder genoemde producten en mede daar door een punt waaruit andere creaties zijn ontstaan. Waarmee ik wil zeggen dat niet alleen The Beatles en de Rolling Stones onder andere van invloed zijn geweest van de hedendaagse muziek, doch ook Pink Floyd.

Van grote invloed of niet,het gaat mij erom of ik het lekker vind wegluisteren,maar dat blijf ik nog altijd een hele tour vinden bij dit album.

De eerste albums van groepen of artiesten zijn vaak nog zeer toepasselijk zoekplaatjes. Men heeft de nodige ideeën maar nog geen concrete invulling wat het moet worden. Vergelijk het maar als je thuis op de bank zit en het besluit valt dat de kamer anders ingericht moet worden. Snel flitsen de nodige plannen door het hoofd die vele richtingen uitwaaien. Gek wordt je er in eerste instantie van, maar zodra de eerste eisen duidelijk worden volgt er weldra een plan. In de tijd dat dit Pink Floyd album uitkwam werden er nauwelijks plannen gemaakt en was men nog zoekende. Vandaar mijn tip: luister na dit album zonder het gelijk in een hokje te plaatsen.

Ik wil het album ook niet in een algemeen hokje plaatsen hoor,hooguit in het Pink Floyd hokje want daar is deze plaat toch van.Verder vind ik dat je dit album wel mag vergelijken met nieuwer werk,want het is immers op Barret na en met Gilmour erbij dezelfde band gebleven later.Als je dan alle albums met elkaar gaat vergelijken ,dan luister ik hier samen met Ummagumma studio album toch echt het minst lief naar.Ook als deze plaat van een andere band geweest zou zijn,dan zou het ook zeker mijn ding niet zijn.Of mag dat soms niet van jou Gerards Dream?

Voor mij mag alles. Het enige wat ik wilde je een invalshoek te geven hoe na dit album te luisteren. Niet meer of minder, maar wel met de intentie je meer luitstergenot te geven.

Ok heb je gelijk in,en bedankt voor je hulp dan.Maar ik heb dit album al zoveel malen proberen te beluisteren,maar ik kan me simpelweg niet echt goed concentreren op dit album,omdat de wijze van muziek hierop me gewoon niet aanspreekt,en ik heb hem vroeger en de laatste jaren toch echt wel 25 keer beluisterd.Ik geef een krappe voldoende omdat Pink Floyd wel 1 van mijn favo bands ever is.

okee, Astronomy Domine is tekstueel geweldig, maar Bike:

en dan word het gekker:

en gekker

Het is net het gekke dat zo goed is, syd barret schetst een soort sprookjeswereld die me doet denken aan de surrealistische kunst(daarmee wil ik niet zeggen dat je dit kunst moet vinden hoor). Het is net als de collumns van hugo mathyssen , die zijn ook lekker gestoord maar smaak verschilt natuurlijk

Hehe, Bike toch... maar hé, vergeet niet dat dit lied een van de meest freaky eindes heeft van ongeveer álle liedjes! Ik weet niet precies wat ermee bedoeld wordt, maar het is alleszins niet kinderachtig zoals de lyrics (op het eerste zicht) lijken.

En lyrics zoals die van Flaming, Chapter 24 of Scarecrow, pure poëzie toch!

Nee Zigstar, want ik heb ergens gelezen dat Chapter 24 van een boek is gejat over een of andere Chinese wijsheid en in dat boek is die wijheden staan in het 24e hoofdstuk...... en de woordkeuze vind jij goed, omdat hij geweldig engels spreekt (hij komt uit engeland) en jij niet (jij komt uit belgië).....

Wel, oosterse wijsheden... hoe filosofisch - poëtisch kan het zijn???


wat voor een opmerking is dat nu? Wat heeft dit met alles te maken? Ik vind dat zijn woordkeuze goed is omdat de woorden lekker rollen... Daarvoor moet je zelfs helemaal geen Engels kunnen om dat te horen... Inderdaad, hij heeft het hele Engelse lexicon ter zijner beschikking, wat sowieso al rijker is dan het Nederlandse, maar uiteindelijk kunnen alle Engelstalige songwriters daaruit putten, en ik vind dat Barrett dit op de beste manier deed...

Watching buttercups cup the light
Sleeping on a dandelion.
Too much, I won't touch you
But then I might.

Screaming through the starlit sky
Traveling by telephone.
Hey ho, here we go
Ever so high.

Ik vind de teksten ook erg mooi, niet omdat het van een buitengewoon literair niveau is of iets dergelijks, maar omdat het een soort van kinderboekfantasieen zijn.

Ook in engeland zijn zijn teksten populair, waarschijnlijk nog meer dan bij ons