Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

hmm, ik heb hem nochtans "maar" op 3,5* staan. Ik vind dat ze er veel beter hebben gemaakt.

wow, interessante trip. Paar keer beluisterd, maar heb ff wat te veel stress om er rustig in te duiken. Maar wát ik wel heb gemerkt is dat ik 'm per draaibeurt meer begin te waarderen. Bike is fun! En de rest volgt oké.

Typisch Floyd.
Dat doen ze altijd op hun verzamelalbums (alhoewel Relics geniaal is) en dat doen ze dus ook weer hier: Half werk maken.
Als ze nou eens een release zouden uitbrenegen met allemaal outtakes etc. erop..., maar nee hoor.
Ik vind dit ook weer een zoethoudertje voor de fans, want de mono-versie is ook al 10 jaar geleden verschenen op cd.

Beste Zigstar ; ik heb deze cd heus niet 1 keer beluisterd .
toen ik hem een paar jaar geleden kocht , om mijn PF verzameling compleet te maken , heb ik hem best veel opgezet , maar ik ben nu eenmaal een liefhebber van PF met Gilmour erbij .
ik bezit alle cd`s van PF , en ben ze goed gaan vinden vanaf Meddle .
toen heb ik ook de eerdere cd`s aangeschaft .
Luister groetjes Rudiger.

Dit is gewoon het beste album ooit gemaakt!
Astronomy Domine en Interstellar Overdrive werpen een psychidelische blik op een album vol steengoede folknummers, vol met syd's luchthartige teksten...
De latere albums zouden nooit meer het niveau van deze halen...

pink floyd met syd barret heeft me nooit kunnen bekoren, chaotische rommelige waanzin de melodie lijnen spreken me niet aan uit cultuur historisch besef geef ik deze plaat toch 4 sterren het blijft tenslotte pink floyd (het is een haat liefde verhouding plaat) soms als ik in de juiste stemming ben draai ik hem nog weleens maar dat komt niet vaak voor astronomy domine vindt ik het minst slechte nummer van deze schijf

Ik heb me immens geërgerd aan het aantal dt fouten in bovenstaand gekibbel, maar dit terzijde.
Nog steeds mijn favoriete plaat van de floyd, dark side of the moon komt zelfs niet aan de enkels vind ik!
Dat voortdurende gezeik over de teksten versta ik helemaal niet. Prachtige, haast poëtische beelden worden geschetst, een fantasiewereld waarin je 41 minuten en 52 seconden kunt verdwalen om daarna met de outro van de prima afsluiter bike terug te keren naar de dagelijkse wereld. Een trip prachtig op plaat gezet! Nog steeds 5 sterren. Lang leve Syd!

Hoop gekibbel verwijderd


Persoonlijk veruit mijn favoriete PF-plaat trouwens

vandaag vaak beluisterd, ik vindt deze plaat maar weinig toegankelijk je moet er echt van houden als je hem 3 keer achter elkaar beluisterd is het een ware straf expeditie helaas voor de syd fans verlaag ik mijn stem naar 3 sterren

Ik ben geen liefhebber van PF, maar heb er ook geen hekel aan. Ik kan er op een neutrale manier naar luisteren. De albums die algemeen als het beste worden beschouwd (zoals Dark Side en The Wall), heb ik ooit meegepakt vanuit cultuur-historisch besef, maar draai ze vrijwel nooit meer. Ik heb verder ook geen behoefte om de rest van de back catalogue te leren kennen. Dit debuut hoort echter wel bij de weinige PF albums die ik inmiddels goed ken als gevolg van alle aandacht hiervoor op deze site. Ik moet zeggen dat van alle albums die ik op MuMe een waardering heb gegeven, deze misschien wel het lastigste is geweest. Voor deze plaat bestaat volgens mij geen adequaat referentiekader, het klinkt geïmproviseerd, weird, rommelig en chaotisch. Waarom ik 3,5* heb gegeven, kan ik ook niet onderbouwen op grond van de muzikale merites. Het is eerder een waardering die voortkomt uit het idee dat je met een uniek tijdsdocument hebt te maken, het product van het schizofrene en door LSD aangetaste brein van Barrett (no offense). In het begin toen ik de plaat leerde kennen, keek ik regelmatig verwonderd op door het hoge curiositeitsgehalte. In negatieve zin dacht ik toen: wat is dit voor infantiel, oeverloos, hak-op-de-tak gefröbel, wat moet ik met die rare geluidjes, waar blijft de grootse en meeslepende muziek waaraan dit debuut haar klassieke status ontleent? Niet dus; wat voelde ik mij in de maling genomen. Later ben ik mij gaan realiseren dat je op deze plaat niet de geijkte criteria kunt toepassen. De muziek staat los van alle kaders en conventies, omdat Barrett zich, al dan niet als gevolg van zijn door LSD beïnvloedde geestesgesteldheid, daar niets van aantrok. Barrett creëerde zijn volstrekt eigen muzikale wereldje, waarin hij als een aandoenlijk naïef kind zijn hersenspinsels de vrije loop kon laten. Het heeft even geduurd voordat dat kwartje viel.

Zo, eindelijk iemand die 't begrijpt, zo is er in die periode heel veel piepknor muziek gemaakt, (soft machine, ook zo'n band) Tijdgeest dames en heren! Die solo plaat van Roger Waters
Sounds of the body is ook een leuke(Staat nog niet in de catalogus, trouwens)

Je moet de meeste muziek en deze plaat helemaal in zijn context bekijken: 1967 hippies, studenten revolutie, drugs, drugs, drugs, ontluikende antipsychiatrie. Wat Cobra was voor de schilderkunst, was Syd Barrett voor de popmuziek.
Als ie niet zo vreselijk psychiatrisch ontspoort zou zijn, hadden we waarschijnlijk nog heel lang kunnen genieten van zijn creativiteit, in plaats te worden meegenomen in cultuur depressie van Roger Waters

ja, dit heette toen undergroundmusic. Kun je nagaan. Pink Floyd was echt alternatieve muziek, tegen de mainstream in. Wat later een van de meest gevestigde bands in de popmuziek zou worden. met omzetcijfers die alle records sloegen!

Ik stem er maar niet op, want heb het al 30 jaar niet meer gehoord en ook geen zin om er weer naar te luisteren. Pink Floyd kan mij nog bekoren met Dark side of the moon en de daarop volgende 4 albums. Wat daarvoor zat is nu een beetje cult voor sixtiesfreaks en wat ze in de jaren 80 en 90 nog uitbrachten: veel verdienen met meer van hetzelfde maar dan veel minder goed

Dit is meer dan cult voor sixtiesfreaks hoor, ik denk dat veel 'algemene' muziekliefhebbers hier naar luisteren , bijna evenveel als naar bv. een album als 'Animals'.

Had dit album tot voor kort nog nooit geluisterd, maar sinds een paar weken sinds ik de 40th anniversary uitgave heb aangeschaft is hij m'n CD speler niet meer uitgeweest.

Misschien is de eject knop kapot.

pink floyd in hun leerproces tijd om vanaf meddle pas de ware(top) sound te vinden,ongelofelijk dat zo een top band een matig album als dit als debuut heeft gelanceerd,heb hem vaak (te vaak) beluisterd,en kan het steeds minder waarderen,ik blijf wel bij 3 sterren omdat het wel pink floyd is( een van mijn meest favoriete bands) met meest vriendelijke groet

potjekaatje, wat een lekker plaatje!

Nooit geweten dat ik Pink Floyd zo goed zou gaan vinden!

Ik heb ergens eens gelezen dat The Beatles een deurtje verder 'Sgt. Pepper' aan het opnemen waren en dat John en Paul af en toe gingen kijken wat The Floyds aan het uitspoken waren.

Dat klopt, Mccartney kwam dan in ieder geval af en toe langs.

een heerlijke plaat. Alleen heb ik het lastig om ze alle 11 ineens af te luisteren.

1 t/m 10 lukt wel, maar bij nr 11 moet ik altijd naar de WC.

Een 'typische' plaat waar ik echt voor in de stemming moet zijn...en dat ben ik niet zo vaak voor deze...moet dan ook toegeven dat ik meer bewondering heb hoe deze plaat in elkaar zit dan dat ik er 'rode oortjes' van krijg vanwege 'luistergenot'..... Vorig jaar een documentaire over Syd op TV gezien: gaf een mooi retrospectief van hoe & wat met The Floyd en haar toenmalige members...

Laat mij dan maar zwelgen in Waters' zwarte bodemloze put.
Ik kan niet zoveel met Barrett's LSD-wijsheden.

“I know a mouse, and he hasn't got a house / I don't know why, I call him Gerald / He's getting rather old, but he's a good mouse.”

Echt niet?

Nee, vind het gedreutel in het kwadraat, maar ik ben toch wel meer gecharmeerd van z'n solo-platen, vooral Barrett. Hier klinkt het me allemaal toch iets te oubollig.

Ik vindt zijn solo platen briljant maar dit net wat beter, maar dit is echt een liefde of haat album.

Dit is een heel apart album, ze hebben echt met geluiden geexperimenteerd.
Ze zijn nog wel zoekend naar hun geluid, maar gelukkig komen ze daar dan toch.

Ik zou niet zeggen dat ze zoekend zijn op dit album. Een sound hadden ze al, de Syd-sound, een psychedelische sound. Wanneer dit muzikaal genie echter compleet doorslaat en de groep verlaat, dán pas beginnen ze met zoeken naar een sound en maken ze de minste platen uit hun carrière. Uiteindelijk vinden ze de sound met de song Echoes. Maar hun sound zou naar mijn mening nooit meer zo goed klinken als in de dagen van piper...

Barrett `n genie ?
Wat ik geniaal vond is dat de bandleden die muzikale Junk de band uit hebben geschopt, vanaf dat moment ontstond langzaam de Pink Floyd sound, wat resulteerde in `n schat aan klassiekers van albums .