Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ik heb deze ook nog even beluisterd maar kan er maar niet aan wennen. Geef mij de div andere albums maar van de heren van PF want de keuze is reuze bij deze band, vergelijk dit maar eens met The Division Bell. Ik ken ook geen enkele band die zo verschillend op de div albums klinken dan Pink Floyd, en alleen maar voor dat feit hulde.

Nou de term "psychedelic' werd destijds door verschillende bands gebruikt, vele bands beschouwden zichzelf als 'psychedelisch'. De term werd wel degelijk door de artiesten zelf bedacht, en door de pers overgenomen, zonder dat er eigenlijk een precieze definitie voor de term bestaat. Zo zat John Densmore, voordat hij drummer van The Doors werd, in een bandje genaamd "The Psychedelic Rangers". Ze verwijsden dus naar zichzelf als 'psychedelisch' zijnde.
The 13th Floor Elevators gebruikten vanaf januari 1966 al een businesskaartje waarop ze naar zichzelf verwezen als zijnde 'psychedelisch'. Rond deze tijd werd de term ook geintroduceerd in de pers, eerst op lokaal niveau (de Elevators werden 'psychedelic rock' genoemd) en later in de landelijke pers. Het "Psychedelic Sounds" album van de Elevators werd pas in november gereleased. Ook the Blues Magoos brachten eind 1966 het album "Psychedelic Lollipop" uit (let op het woord 'pyschedelic' in de titel) en op de achterkant van de hoes verwijzen ze naar hun muziek als zijnde "psychedelic sounds" (heb de LP hier bij me liggen ).

Interessant in dit opzicht is ook dit clipje met betrekking tot The Beatles, dat ik vond op Youtube. Het is een stukje uit februari 1967 van een episode van het destijds populaire programma 'The Hollywood Palace' op de Amerikaanse nationale zender ABC. In dit stukje worden de videoclips van 'Penny Lane' en 'Strawberry Fields Forever' (voor het eerst?) uitgezonden. De presentator verwijst naar de muziek als zijnde "far out", "psychedelic" en "feeling of expanding conciousness". De term 'psychedelisch' was in 1967 dus al helemaal doorgedrongen bij het grote publiek.

Maar er is wel een verschil tussen Amerikaanse en Britse psychedelia. Men zou eigenlijk kunnen stellen dat in de VS de psychedelia en psychedelische rock ontstond uit de underground ("van onderuit" dus en reeds in 1965 en het voorjaar van 1966), terwijl in GB de psychedelische rock onstond "van bovenuit" (de grote bands dus); in GB waren vooral The Beatles ('Revolver' natuurlijk) en The Yardbirds (verschillende singles met psychedelische tintjes, zoals 'Happenings Ten Years Time Ago' of 'Shapes of Things') de pioniers die psychedelia introduceerden in GB (in het midden 1966), misschien beïnvloed door de Amerikaanse underground. Pink Floyd gebruikte in 1966 wel al een psychedelische lichtshow tijdens hun optredens, maar speelden vooral nog allerlei covers en bluesnummers, en namen hun eerste single pas op in 1967. Het zegt ook veel dat één van de eerste psychedelische bands in de underground van GB, The Misunderstood, uit de VS kwam. Misschien werd LSD ook pas later geintroduceerd bij de Britse/Europese jeugd dan in de VS ? Maar dat weet ik niet.

John Lennon experimenteerde reeds in 1965 met LSD en componeerde onder invloed ervan nadat hij door een tandarts LSD werd toegediend (toen volkomen legaal). Jeff Beck was (ten tijde van the Yardbirds) één van de eerste gitaristen die experimenteerde met feedback en (psychedelische) geluidseffecten.
In de VS ontstonden rond die tijd vooral obscure bands (waaronder The Psychedelic Rangers en The 13th Floor Elevators) die voor het eerst gebruik maakten van psychedelica.
In 1967 was psychedelica synoniem van rock onder invloed van hallucinogene drugs als LSD.

The Yardbirds zijn er ondergewaardeerd, hun betekenis voor de popmuziek wordt veel te weinig erkend. Ze brachten in 1966 een reeks fantastische singles uit, waarvan het b-kantje 'Still Im Sad' en de a-kanten 'Shapes of Things' en 'Happenings Ten Years Time Ago' allemaal overduidelijk psychedelische elementen bevatten. Vooral die laatste is een briljant nummertje maar betekende helaas ook het einde voor de band. Het werd maar een klein hitje omdat het veel te experimenteel was voor de hitparade van toen. Het was meteen ook de laatste single van The Yardbirds die de hitparade haalde in GB (of welk ander land dan ook), Jeff Beck verliet de band daarop. Ze brachten dat jaar ook een studioalbum uit ('Roger the Engineer') dat ook een paar geweldige nummers bevat, waaronder sommige met psychedelische tintjes zoals het bizarre 'Hot House of Omagarashid'. Als je het nog niet kent moet je het zeker eens beluisteren. Naast de experimenten van Jeff Beck op zijn gitaar (waarvan het nummer "Im a Man" toch voor mij de culminatie van is) experimenteerden The Yardbirds trouwens ook met de sitar in de studio. Het nummer 'Hearf Full of Soul' zou aanvankelijk een sitar bevatten, maar uiteindelijk werd het uitgebracht op single zonder sitar (eind 1965). De versie mét sitar staat trouwens als bonustrack op het album 'For Your Love'. Hadden ze het nummer wél met sitar gereleased, dan waren ze de eerste band geweest die het gebruikten in een popnummer. Nu zijn The Beatles dat. Maar The Yardbirds verdienen absoluut meer erkenning.

(En dit mag verplaatst worden trouwens, ik weet dat dit helemaal offtopic is )

The Yardbirds, en meer bepaald gitarist Jeff Beck, verdienen inderdaad meer erkenning. Van Jeff Beck bezit ik een interessante 3 CD-box. Meer informatie hierover op http://www.musicmeter.nl/album/49510 .

Half geslaagde plaat. De eerste vier nummers zijn goed uitgewerkt, daarna blijft het wat hangen in grappige ideetjes, hoewel Bike zelfs als grappig ideetje monumentaal weet te zijn.
In plaats van het veel te lange Interstellar Overdrive (waarvan ik me kan voorstellen dat het live wél een knaller was) hadden ze er wellicht beter een paar van hun oude singles op kunnen zetten.

Interstellar Overdrive is heerlijk om te luisteren in bed, koptelefoon of oordopjes in en dan de lichten uit. Zalig.

Na een tijdje maar weer eens beluisterd. Aardig plaatje, maar ik hoor het 'geniale' niet, wat ik wel hoor bij tijdsgenoten als SF Sorrow, Forever Changes en Revolver.

Dat is inderdaad het beste om dit album te beluisteren. Ik heb hem vaak beluisterd, maar vind er nog steeds niet veel aan. Oordopjes kunnen je alleen redden zoals Kid A hier ook zegt .

Erg overdreven allemaal.
Zo slecht is dit ook weer niet.

Deze plaat heb ik gekocht, het is wel een miskoop gemist. Ik had er veel van verwacht maar Syd Barret voegt niks toe.
Gelukkig heeft Pink Floyd het weer goedgemaakt door Animals en Wish you were here.
Het zal voor veel wel een ijkpunt geweest zijn voor de psychedelica en een belangrijk debuut. In deze tijd zou de plaat geneens uitgebracht zijn.

Een miskoop zou ik dit nooit willen noemen. Ten eerste verdient Pink Floyd meer dan zoiets en ten 2de is het gewoon eerder m'n ding niet. Afschrijven zal ik dit nooit want wie weet komt er een tijd waarin ik dit opeens wel meer waardeer. Het is en blijft natuurlijk je eigen keuze om dit album hoog of laag te waarderen, maar 1-en bij een oud Floyd-album komen nogal ongeloofwaardig over voor mijn gevoel. Het zijn bepaald geen Frans Bauers, die gasten.

Het blijft gewoon flauwe kinderpsychedelica, nu en toen.. daar veranderen 1000 luisterbeurten niets aan. Maar als dat je ding is, zit je goed lijkt me.

Ok Kaztor omdat ze belangrijk zijn voor de muziekontwikkeling in het algemeen maar voor mij persoonlijk blijft het een miskoop.
Wat vind je van Syd Barret? Onder - of overgewaardeerd?
Stem iets verhoogd.

Zeker weten, kinderpsychedelica, en in het bijzonder de flauwe variant, is een van mijn favoriete genres!

Heel vroeger was er op de radio het programma Kleutertje luister te horen bij de AVRO. Die gezellige uitzendingen werden gemaakt door Herman Broekhuizen en Lily Petersen. Tot zo ver mijn geheugen gaat heb ik daar geen noot van dit album in gehoord...

Kinderpsychedelica? Ik vraag mij af of kinderen dit zullen waarderen. Misschien na een flinke portie LSD.
Ik vind het alleszins een fantastisch, sfeervol en muzikaal rijk album. Als je tenminste in de stemming bent om dat te beluisteren.

Gemiste kans!

De teksten getuigen toch echt van een hoge mate van kinderlijkheid.. Muzikaal zal dit voor veel kinderen inderdaad weinig boeiend zijn. Ik vind het muzikaal ook een weinig consistent album, dat heeft PF hierna wel beter gepresteerd.

Voor de AVRO neem ik aan?

Voor de dolle bui want dan is dit debuut van 'the Floyd' op haar best. Ik moet toegeven dat dit album bij mij pas ging leven na het zien van de docu 'The Syd Barrett story'. Deze neem ik het beste tot mij languit op een bank of een bed.

Om een antwoord te geven op je strikvraag: Overgewaardeerd.
Sorry.

Ik heb me daar inderdaad al over uitgelaten en nog steeds vind ik dat. Maar dan nog steeds: Een 1 is voor de schrijnende randgevallen in muziekland en dat kan je deze plaat toch nauwelijks noemen, eerlijk gezegd. Zoiets als Their Satanic Majesties van Stones een 1 geven omdat het buiten hun gebruikelijke stijl valt. Ik noem maar eens iets.

Dit album wordt hier door veel mensen echt ondergewaardeerd. Schijf zulk soort songs maar eens! Voor mij persoonlijk Pink Floyd op z'n best, niet dat ik albums als Dark Side Of The Moon of Animals slecht vind, zeker niet.

Ja, dat ben ik helemaal met je eens, dat dit een behoorlijk Pink Floyd album is te noemen. Het is dan nog niet onder de strijkboud geweest zoals hun latere albums, toch mag ik de naïviteit wel. Dat directe gepiel met geluid en vreemde teksten waarvan niet gelijk duidelijk is waar het over gaat. In één woord: origineel.

ik heb nu op internet een keer beluistert en vind het grote missers hebben. (POW TR TOCH) en zeer sterke(astronomy domine,scarecrow) moet dit album nog een paar keer op me in laten werken 3 sterren voor nu met ruimte naar beneden en naar boven.

Kid A vond ik ook eerst vreselijk en vind ik nu steeds beter bijna zo goed als OKComp

Klinkt niet echt alsof je hem goed beluisterd hebt, maar meer er een beetje doorheen bent geskipt...

Zelf vond ik dit eerst ook niet zo'n geweldige plaat, maar op de een of andere manier wel een interessante, want ik draaide hem meer dan andere platen van Pink Floyd. En toen opeens viel het kwartje, ging deze plaat van 3* naar 4,5* en raakte ik geinteresseerd in alle oude Pink Floyd.

Bij de eerste beluistering had ik het ook moeilijk met deze "The Piper at the Gates of Dawn", hoewel ik het album interessant vond, maar na nog enkele keren beluisteren was ik overtuigd dat ik het met een meesterwerk te doen had.

Dit is voor mij echt een album om langzaam maar zeker verliefd op te worden. Het is nog lekker speels, waardoor het zo eerlijk als eerlijk kan zijn op mij overkomt. Wellicht wat kort door de bocht het volgende. Wie dit album niet begrijpt, begrijpt niets van de ontwikkeling van de moderne muziek.

- modknip -

Terug naar dit album , misschien is mijn score van 1,5 wat aan de lage kant , maar dit album heb ik zo vaak proberen te draaien en het stijgt maar niet in aanzien bij mij .
Je vindt dit een geweldig album of je vindt er niks aan , `n tussenweg is er bijna niet .
En je kan nou eenmaal een muzikale voorkeur niet bij iemand in de strot duwen .
Veel luisterplezier .

Boeiende vraag. Hoe vaak naar een album wordt geluisterd. Dit album, The Piper at the Gates of Dawn, draai ik zo eens in de twee maanden wel een keer, maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Eigenlijk zou je dit in Excel kunnen gaan bijhouden. En aan de hand wat hier uit komt je cd-kast gaan indelen.

Verder zou je wat hier uit komt kunnen gaan melden op de MusicMeter, en dit verder kunnen gaan verwerken in lijsten wat er gedraaid wordt. Dit geeft wellicht enig idee hoeveel keer een exemplaar van een album wordt gedraaid.