Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Inderdaad, zo'n bloemetje geeft dit album een extra dimensie , zeker wanneer je in een cirkel van kaarsen zit met een poncho aan (Devendra Banhart is nog zo iemand die leuker is met een bloemetje achter de oren)

Als Ian Curtis wat vaker een bloemetje achter zijn oren had gedragen, zou hij nu nog geleefd hebben dan?

Ik vrees dat die man wat meer dan 1 enkel bloemetje nodig had gehad. Ik zou hem een gans bloemenboeket achter beide oren aanbevolen hebben (maar dat is nu ook geen zicht natuurlijk...).

Runnen jullie hier een bloemen winkel of hoe zit dat .?

Flowerpower

Ik had me er wat meer van voorgesteld, van dit beroemde debuutalbum van Pink Floyd. De albums van 'Atom Heart Mother' kende ik, maar die bevallen me toch beter. Het is inderdaad een psychedelische trip en zeker bijzonder (baanbrekend), maar voor mij is dat nog niet gelijk aan goed. Er zitten mooie flarden muziek in, maar het is toch een overkill aan geluidseffecten, waardoor de songs 'verzuipen'.

Precies het probleem wat ik bij pakweg een Comfortably Numb heb.

Volgens mij heb je meer dan een mensenleven nodig om het hele Pink Floyd oeuvre te kunnen ontcijferen . Ik luister inmiddels driekwart jaar naar de band en enkel nog maar naar Dark Side of the Moon en Wish You Were Here (en een enkele keer The Wall gehoord).
Nu ik dit hoor heb ik het gevoel naar een heel andere band te luisteren. En het gevoel dat me nog een hoop moois te wachten staat

Dan zou je eens Ummagumma of Atom Heart Mother moeten luisteren, weer heel wat anders.

Over dit album. Niet het allerbeste wat Pink Floyd heeft gemaakt, maar toch ook weer erg goed. Het jammere van PF vind ik dat ze nooit een plaat hebben gemaakt met alleen maar topnummers (Ummagumma komt dan nog het meest in de buurt). Zo is het ook bij dit album het geval nummer 1, 2, 3, 5, 7 en 11 zijn dit wel, maar de rest vind ik toch minder, zeker nummer 6 en 9. Alsnog is dit muziek van de bovenste plank, vandaar ook dat ik het 4,5* geef.

Ik ben dit album gaan luisteren door Astronomy Domine op Ummagumma en het blijft een topnummer, maar op dit album is ie wel wat minder. Het absolute hoogtepunt van dit album is Interstellar Overdrive, misschien wel een van de beste PF-nummers. Zonder koptelefoon heeft het geen zin om dat nummer, en trouwens ook het hele album, te luisteren. Die geluidseffecten verder in het nummer, fenomenaal!

Voornamelijk door de twee toppers Astronomy Domine en Interstellar Overdrive krijgt dit album van mij 4,5*.

Ik geloof dat m'n vader me Ummagumma ooit ook eens heeft laten horen. Ik vond het toen vooral een hoop geneuzel.

geweldig debuut van pink floyd. leuk album. je word er soms erg blij van maar het staat toch in de schaduw van latere pink floyd albums.

en ik ga nooit van mijn leven een bloem achter me oor prikken never.

Een grasspriet in je mond ook niet?

nou dat kan eventueel nog

Het werd gewoon een andere band na die 2 eerste albums... Syd hammerde er echt op het undergroundkarakter te behouden...Na zijn vertrek begon de band in verval te raken en met The Wall werd volgens mij hun dieptepunt bereikt...

Als je in je achterhoofd houdt wat voor baanbrekende rockmuziek er gemaakt werd door andere in 1979, dan is The Wall het product van een vastgeroeste rockdinosaurus, bang om haar aanhang te verliezen en dezelfde formule keer op keer toepaste, elke keer met meer en meer aandacht voor het bombastische, het showeffect...

Dan is deze Piper at the Gates of Dawn, iets totaal anders...Fris, vernieuwend, geen shows met reuzegrote poppen en kartonnen muren...Alleen wat lichteffectjes en de muziek, eenvoud siert werkelijk!

Nou, nou in verval, dat valt toch wel mee. Dit album hier is nog lekker spontaan en gaande weg kwam er meer structuur in het Pink Floyd verhaal. Het vertrek van Syd uit de groep is jammer te noemen, want hoe zou de band zich ontwikkeld hebben als hij niet zo had geëxperimenteerd met LSD.

Wat na dit album kwam was ook nog van prima kwaliteit. En al is er vanaf Animals duidelijk sprake dat Waters de teugels strak aanhaalde is er in mijn oren wel sprake geweest van goede muziek. Dat het showelement erbij kwam lijkt mij meer dan logisch gezien de groeiende status van de band. Dan kan je niet meer aankomen met een kaarsje en wat zeepkisten.

Wat je wel zou kunnen stellen is dat de spontaniteit met de jaren minder werd. Men raakte aan het succes gewend en ging daarmee voorzichtig om. Composities ontstonden aan de tekentafel en niet langer meer uit de losse pols. De concepten kwamen erbij en Pink Floyd werd een denktank om de persoon Waters heen. Dit leidde er toe dat er spanningen in de groep kwamen, waardoor Pink Floyd een ernstige band werd, maar ondanks dit bleef de muziek op een hoog niveau staan. Tot dat de bom barste tussen de heren Gilmour en Waters.

Wat wel jammer te noemen is dat Syd te snel uit beeld verdween bij de groep en we nooit zullen weten hoe Pink Floyd geklonken had als hij van meet af aan de leiding had gehad tot nu toe, wellicht nog meer spontane platen als dit.

Daar hebben we gelukkig nog Barrett solo voor.

Dit is het album waarnaar alle volgende jaren 60-platen van Pink Floyd verwijzen - niet rechtstreeks en vrank gekopieerd, maar als onderbouw van hun bekende rockgeluid.

Ik ga mee met Graveyardscene z'n mening. Het valt me op dat ik hun werk uit de jaren 80 veel sneller beu ben dan dat uit de beginperiode.
Pyschedelica hoeft niet per se zwaar op de maag te liggen; Pink Floyd is er al in hun debuut in geslaagd frisse muziek te brengen, soms potsierlijk, soms krachtiger dan een leger stofzuigers.

De Barrett-periode is nog te veel onderschat, vind ik. Het is doodjammer dat hij zo vroeg moest weggaan, want dit is - en anderen verklaren mij gek - mijn favoriete Floyd-plaat. Het gaat samen met klassiekers als Sgt. Pepper's en Their Satanic Majesties Request, allemaal uit 1967. Psychedelische muziek is fantastisch, en men moet niet trippen om dat te weten.

Dit album vind ik ook fantastisch maar heeft niet zo'n status als "Sgt. Pepper's" en de debuutalbums van the Doors, Velvet Underground en Jimi Hendrix (alle 4 ook fantastisch). Voor mij wel het meest psychedelische album in mijn platenkast.

Het heeft inderdaad niet die status, onterecht. En dat heeft volgens mij gewoon te maken met het jaar 1967, een jaar waarin zoveel meesterwerken werden gefabriceerd dat op die manier meesterwerken in de schaduw van nog net iets grotere meesterwerken kwamen te staan. Jammer. Idem voor 1991.

Btw, BeatHoven, wat een lekkere top10 heb jij man!

Standaardwerk. Veel uit de jaren zestig komt hier muzikaal bijeen. In de schaduw gemaakt om later te schijnen waar geen diamand tegen op kan...

Na al hun reguliere platen minstens een keer beluisterd te hebben vind ik dit nog- steeds hun meest unieke en orgineelste, dit komt denk ik mede door de teksten en aanwezigheid van Syd, het ietswat aparte psychedelische geluid dat de sfeer voor een groot deel bepaald en de gekte die erin verstopt zit. De nummers varieren van zeer- sterk tot meesterlijk, tracks als Astronomy Domine en Instellar Overdrive blijven wat mij betreft de prijsnummers en behoren nog steeds tot hun beste nummers, maar ook de rest van de van de nummers op de plaat die duidelijk van Barrett's hand komen zijn erg lekker en luisteren allen prima weg. Heb hem alweer een tijdje op een vier staan maar met nog wat luisterbeurten kan daar gemakkelijk een halfje bovenop.

4 sterren

Deze cd heb ik aangeschaft omdat ik gewoon wilde horen en weten hoe het klinkt met Syd..
Het zijn magische teksten, met de nog jonge leden van Pink Floyd..maar wat leuk om het eerste werk te horen
Deze cd heeft tijd nodig en inderdaad zoals hierboven al gezegd wordt; na meer luisterbeurten hoor je pas hoe geniaal dit album eigenlijk is!
Door de af en toe zweverige teksten en muziek word je echt meegesleurd.

Van mij een echte 4.5 *

Dank u, de uwe mag er ook zijn. Hoewel ik daar de helft niet herken...

Om nog maar eens iets te zeggen. Van het begin tot het einde is dit een grote LSD-trip. Van de out-of-space-achtige stem tot het gekke, flippende eendje. We worden bedolven onder de geluidseffecten maar ach, kan ons dat wat schelen?
Gelukkig waren de bandleden nog nuchter genoeg om hun noten te spelen. Een kanjer van een album, helaas klinkt het meeste werk van Pink Floyd wat te gekunsteld in vergelijking met dit. Meesterlijk, dank u, Syd, dank u.

´Wondering and dreaming. The words have different meanings. Yes they did...´

Syd was duidelijk op de zweverige toer he.

Leuk album. Erg psychedelisch natuurlijk en voor een deel wat kakofonisch wellicht? Er staan zeker een of meer mooie melodische/harmonische stukken op, mogelijk mooie songs en het kan zijn ook leuke geluidscollages of sonische avonturen...maar is het niet tijdens een of meer delen een onzinnige kakofonie. Tijdens een of meer delen van Interstellar overdrive bijvoorbeeld. Het is maar waar je door geraakt wordt...

4 sterren

Ik toevallig wel door dit!

Door dit album ben ik ooit in Floyd gedoken. Niet het beste werk naar mijn mening, maar toch zeker weten de basis die is gelegd voor wat er later zou komen. Ongelofelijk jammer dat Barrett koekoek werd, maar ook zijn soloalbums vind ik zeker de moeite waard; plus hij is PF blijven inspireren, dat hoor je overal in terug. Dit is het minst gekunstelde werk, maar daarom juist zo briljant.

Mijn favoriete Pink Floyd album. Ik heb eigenlijk niet zoveel met David Gilmour en bijvoorbeeld Dark Side of the Moon. Zowel qua stem als qua creatieve inbreng heb ik een duidelijke voorkeur voor Barrett. Dit album heeft een heerlijke vage meeslepende sfeer. Na Interstellar Overdrive komt er een luchtiger drieluik, dat oké is, maar niet zo boeiend als de rest van het album.

Echt een plaat die je meeneemt en gewoon niet loslaat. Na de laatste toon komt je besef weer terug en dan denk je ''waar ben ik ook al weer?''

Als de heren met zulke creatieve muziek konden komen had die hoes ook wel wat creatiever gekund, maar ach dat doet er verder niet toe.

Toch reprensenteert die hoes de muziek toch redelijk waar de muziek voor staat?

Dat wel, maar erg mooi en creatief vind ik 'm gewoon niet.