Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

`Wondering and Dreaming
The Words have different meanings
Yes, they did..`

Wat hadden ze ingenomen toen ze dit album maakte:P
Het is geniaal: kinderlijk, met een hoop verborgen gekte(Y)

Precies, die roze letters 'Pink Floyd' doen het voor mij ook niet echt hahaha.

Deze vandaag in de herkansing gegooid. Blijft staan op 2,5.

Toch heb ik om één of andere vage reden het idee dat het ooit nog goed komt tussen mij en dit album.

Wat me vooral tegenstaat zijn de nummers Bike en Flaming. Dit doet me altijd denken aan die vreselijk overschatte groep uit Liverpool.

Tja deze plaat is idd nogal Beatle achtig, maar dan een rare versie.

I love it

De tand des tijds heeft hier hard aan geknabbeld heb ik het idee..

Zeg maar rustig `n heel gebit.

Ik vind dit Pink Floyd-album nog steeds frisser klinken dan bv. "A Momentairy Lapse of Reason".

Inderdaad,en dat maakt dit album uitermate genietbaar. Even terug in de tijd on wooden shoes .

Dit blijft inderdaad lekker fris klinken. Als ik later in mijn leven achter de rollator loop hoop ik dit nog te kunnen horen. Het latere werk is weliswaar ook mooi, maar hier klinkt nog spontaniteit door of een liniaal nog uitgevonden moet worden.

Ik draai deze zelden, gewoon omdat het mij toch niet echt aanspreekt. Gewoon teveel het sixties geluid hoor ik hier teveel in. Daardoor vind ik het behoorlijk gedateerd en zeker niet tijdloos klinken. Ik weet niet waar die frisheid op gebaseerd is. Ik vind het debuut album van b.v King Crimson een stuk frisser en tijdlozer klinken.

Ik ook, onvergelijkbaar beter en grootser ook dan dit kleine gepruts en gepriegel, hoe vermakelijk dan ook.

Ik heb een periode gehad dat ik dacht van het komt wel goed tussen mij en dit album. Maar hij blijft mij te vaak liggen, en ik vergeet hem gewoon teveel. Ik heb hem best veel afgespeeld in het verleden, maar hij bekoord mij niet echt. Geef mij de albums vanaf The Dark Side tot en met The Final Cut maar, zit veel meer in en klinkt veel frisser en tijdlozer in mijn oren.

"The Piper at the Gates of Dawn" klinkt rauw en spontaan en de productie is vrijwel minimaal wegens de beperkte mogelijkheden, wat inderdaad het geval is bij vele jaren '60-albums. Het debuut van Velvet Underground bv. is op muzikaal en tekstueel gebied baanbrekend maar aan de productie hoor je ook duidelijk dat dit een album uit de jaren '60 is. De productie van het debuut van King Crimson (uit 1969, we zijn dan 2 jaar verder) is duidelijk meer verzorgd en gestroomlijnd, vandaar dat deze sound voor velen moderner of tijdlozer klinkt.
Aanvankelijk zag ik de productie van dit album (en die van VU) ook een beetje als een hinderpaal maar uiteindelijk vind ik dat de charme van die albums net als bv. de eerste Beatles-albums. Tenslotte vind ik de passie, de melodieën en de originaliteit (want origineel is "The Piper at the Gates of Dawn" zeker) belangrijker dan de productie.
Deze rauwe productie kan ik meer smaken dan de overproductie van vele latere (vooral jaren '80) albums waaronder "A Momentairy Lapse of Reason".

De laatste 2 albums zijn natuurlijk qua productie topkwaliteit albums. Alleen er ontbreekt vuur en een echte angel in die albums. Gewoon een beetje zoutloze achtergrond muziek albums zijn dat. Ik beluister A Momentary Lapse Or Reason nog wel een stuk liever dan dit album overigens, gewoon omdat van dit album mij de sound en gedateerdheid niet aanspreekt, en die van Momentary weer wel.

Zo kan je op `n nette manier zeggen dat dit `n kut album is.

"A Momentary Lapse Or Reason" lijdt teveel aan overproductie en bombast, wellicht om het gebrek aan vuur te compenseren. Dan veel liever de ondergeproduceerde maar geniale "The Piper at the Gates of Dawn".

Ik vind weinig geniaals aan deze plaat, ondergeproduceerd, en de texten vind ik ook zeker niet je dat. Het enigste wat dit album dan zou hebben is het oprechte en spontane van Barret. Maar daardoor vind ik het nog niet goed klinken en de texten zijn ook flut. Door de spontaniteit en oprechtheid van deze plaat laat ik mijn stem nu definitief op 2* staan nu.

'A Momentary Lapse or reason '' lijdt niet enkel aan overproductie en bombast , maar klinkt bovendien voorspelbaar , spanningsloos en gekunsteld . Wat kan popmuziek soms vervelend zijn !
Welk een verschil met het zo spannende album Piper at the gates of dawn !

Dit is ook een mooi album om op de achtergrond te beluisteren, en dan bij voorkeur tijdens het stofzuigen.

Nou ja, dit is gewoon een tof album die je in zijn context moet zien, vroege psychelische periode van een band die net begint. Natuurlijk merk je hier duidelijk de Beatles in terug, maar dat was dan ook bij veel bands uit die tijd zo..

Puur muzikaal bekeken zijn die albums inderdaad een stuk beter. Barrett is op zich een flutgitarist en Gilmour is een goede gitarist. Maar er is iets wat deze plaat (voor mij althans) een streepje voor geeft op de platen die jij noemt: sfeer. Deze plaat is ontiegelijk sfeervol, al moet je natuurlijk wel van die freaky sfeer houden. Daarnaast is de spontaniteit al genoemd.

Met The Dark Side of the Moon heb ik bijvoorbeeld minder. Niet spannend genoeg, te sloom en klinkt me een beetje te commercieel.

Ben ik de enige die zowel Pink Floyd op het debuut (The Piper at the Gates of Dawn) als de Pink Floyd in de jaren '70 (The Dark Side of the Moon) klasse vind? Enkel met de Pink Floyd in de jaren '80 (A Momentary Lapse Or Reason) heb ik minder.

Wish You Were Here en Animals vind ik schitterend. The Wall vind ik wel een klasse minder, maar is ook goed. Atom Heart Mother vind ik niet best. Dark Side of the Moon is (afgerond) nog wel goed voor 3,5*. Aan de jaren 80 albums heb ik me nog niet gewaagd, zijn die erg anders (lees: slechter)? Denk dat ik eerst Meddle binnenkort maar eens moet beluisteren.

Kijk naar de stemmen bij de betreffende albums , Luc.
Een aantal stemmers zullen je troosten.

@ Stijn , Atom heart mother vind je niet best , schrijf je. Dat is natuurlijk goed mogelijk. Maar heb je goed en meerdere malen naar het album geluisterd ?

Ik heb 'm twee keer gehoord, en heb daarna eigenlijk nooit zin gehad om me opnieuw aan die plaat te wagen. Ik ben al een paar dagen bezig om alles van Pink Floyd te beluisteren en te beoordelen, dus het zal er een dezer dagen wel weer van komen. Wie weet trek ik het nu beter.

@Stijn , alle respect voor je muzikale nieuwsgierigheid. Een uitstekende eigenschap . Maar....neem je niet teveel hooi op je vork ? Wil je niet te snel ? Er klinkt iets bij je door van...ik zal en ik moet. Dat is jammer , denk ik. Muziek kan je op die manier gaan tegenstaan en staat een goede beoordeling in de weg.
Gun het de tijd , zou ik je zo graag willen meegeven. Laat het even rusten.

Ik luister ook niet de hele dag Pink Floyd hoor. Om de één of twee dagen draai ik er eentje.

Lekker hard Slayer draaien dan zeker ? Nou , ik ben weer een beetje gerustgesteld. Dank je wel , Stijn.

Eigenlijk zijn bijna alle platen van Pink Floyd enorm de moeite waard. Ik vind deze en het Ummagumma studio album van Pink Floyd de enigste 2 albums die mij niet aanspreken, puur omdat er gewoon maar wat aangerommeld word en er geen lijn inzit. Pink Floyd vind ik nu juist zo goed vanwege het goede geluid, het samenspel en het perfectionisme in hun nummers en muziek. Van de latere Pink Floyd albums vind ik A Momentary Lapse Or Reason nog 1 van de minst goede albums. En die gaat er ook nog vaak erg goed in bij mij.

Er zit echt wel lijn in, jij hoort het alleen niet. Wat jij aanrommelen noemt, vind ik juist spannend.

Ik vind veel latere albums (grofweg alles vanaf Wish You Were Here) te braaf, te gestructureerd en in het geval van Lapse ook nog te steriel. Ook al kan ik er echt wel van genieten en heb ik ook hoge cijfers staan bij sommige. De eerste 2, 3 platen zijn voor mij de enige echte toppers uit hun discografie. Wat mij betreft hadden ze na The Wall mogen stoppen.