Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Ja die heeft ons veel poezie gegeven , in het poezie album van mijn nichtje van 3 stond in 1967 meer poezie als op dit album.

Geef toe dat het latere werk altijd in hetzelfde straatje ligt. Ik bedoel dus gewoon dat de stijl van dit album (psychedelisch) me meer bevalt dan albums als The Wall of Wish You Were Here (symforock is de term hiervoor meen ik te lezen op deze pagina).
Of nog duidelijker Pf zonder Syd < Pf met Syd

Dat kan , er is helemaal niks mis mee dat jij de voorkeur geeft aan PF met Syd , maar PF met Syd hebben gewoon minder albums gemaakt dan de bezetting daarna , dus is de vergelijking ver te zoeken , wat vindt jij trouwens van Ummagumma ?

Kom op rudiger niet meer langer doorzeuren nu, je bent toch van plan om hem op marktplaats te zetten ja. wat kan jou dat verder allemaal nog schelen dan, want als je hem verkoopt heb je hem toch niet meer in huis. waar maak jij je dan nog druk om. ik ga hem zeker niet weg doen, en houd hem zeker nog aan. ik wil de 'echte' magie van dit plaatje nog wel eens proberen te ontdekken want het is tenslotte nog wel het debuut album van Pink Floyd. er zijn er velen hier die dit plaatje hoog zitten hebben, het is nu aan mij om erachter te komen waarom. wie weet gaat ie ooit een keer helemaal vallen voor mij. ik sluit het zeker niet uit, want er zitten ook wel een aantal mooie dingen in nog. voor alles is een tijd en een plaats, zo ook voor deze misschien nog wel.

Heb je een punt dat er minder albums zijn in de originele bezetting (en dat vind ik heel jammer). Ummagumma heb ik nog niet weten te beluisteren, is dat ook niet 1 van hun 'mindere' ?

Eigenlijk zou het mooi zijn geweest dat de naam van Pink Floyd er niet opstond en dat je zou moeten raden van welke band dit het eerste album was. Dit zou volgens mij best een lijst van boeiende namen kunnen worden. Met die lijst in de hand zou je het latere werk van een band kunnen gaan beoordelen en daaruit een conclusie kunnen gaan trekken die een verassende wending zou hebben bij het horen van het antwoord.

En hier een perfect voorbeeld van wat ik al eerder zei. Bravo. En sorry, echt sorry.

Ik vraag me trouwens af vanwaar je nood komt om dit album steeds opnieuw de grond in te boren. We wéten al dat je het niet goed vind, maarja, je hebt het dan ook nog maar 700 keer gezegd, dus waarom niet nog n keer beginnen zagen.
Ik ben het gewoon zat een miljard keer dezelfde discussie te voeren met dezelfde mensen, dezelfde argumenten, dezelfde belachelijke opmerkingen. Laat het gewoon. Gezien wij je duidelijk niet kunnen overtuigen heeft het toch geen zin om hier als een of andere kwelgeest te blijven ronddwalen? Of wel?

Als ik zo de curve bezie en het gemiddelde cijfer bekijk van dit album zijn we als MusicMeter-gebruikers toch wel tevreden met deze eerste van Pink Floyd. Hier een daar wordt een laag cijfer gegeven, maar in grote lijnen gunnen we dit album een ruime voldoende als ik de statistieken mag geloven. Iets wat pleit voor lef die we hebben bij muziek. We gaan het experiment niet uit de weg.

@Zigstar:

Ik probeer er achter te komen waarom zoveel mensen dit album zo goed waarderen , daar is niks mis mee , daar ikzelf een enorme Pink Floyd liefhebber ben .
Ik heb in mijn cd speler nu al zo`n 2 weken `n PF mp3 schijfje zitten en daar staat ook Piper op , dus dit album komt 1 keer per dag voorbij en geloof het of niet ik skip er geen 1 nummer van en toch klikt het niet , dus vind ik het interessant om er achter te komen wat nou precies de magie is van The Piper , misschien heb ik wel af en toe in jullie ogen bij dit album een rare opmerking maar dat is met een bepaalde bedoeling en niet om jullie af te zeiken .
Luistergroet Ruud.

Heerlijk! Reden waarom dit, met afstand, mijn favoriete Pink Floyd-plaat is. Lekker speels en dynamisch ipv dat oeverloze gepiel op een gitaar door een moeilijkkijkende Gilmour.

Wellicht is de magie van dit album wel dat het nog zo klein klinkt en dat het in de verdere context van Pink Floyd zo anders is. Maar wel de sporen heeft van de experimenteerlust die de groep groot heeft gemaakt. Durf en lef.

Ik vind dit juist het meest gedurfde, experimentele en fantasie volle album van pink floyd.

Kan mij overigens wel vinden in rudiger zijn "probleem". Maar ik denk dat de klik zeker nog een keer gaat vallen. Ik ging van een krappe 3.5 naar 4.5
Slecht is de muziek zeker niet, maar verslavend is het des te meer. ach die klik komt vanzelf

Dat bedoelde ik er juist mee te zeggen.

Wie weet Korenbloem , er zijn best wel `n paar nummers van Syd die ik wel weet te waarderen maar die staan niet op The Piper .

Ik heb deze net even gedraaid, en daarna Dark Side, en toen even weer deze. dit is een veel vrolijker album waar de positiefiteit gewoon vanaf spat. ik werd na de 2 de draaibeurt na de Dark Side hier wel erg vrolijk van, en kreeg er zelfs een glimlach van op mijn gezicht. nu begrijp ik Zigstar en Gerards Dream ook met je even weer kind voelen, als je dit album opzet gaat de zon voor je schijnen, er gloort weer hoop in de toekomst, je wilt dansen en springen, en geeft een jippiejajee en euforie gevoel. de Dark Side is een veel sterieler en somberder album. ik kan hier wel vrolijk van worden nu, tis weer eens wat anders dan de vaak sombere en zware kost van PF. je hebt helemaal gelijk Gerards Dream, deze moet je gewoon willekeurig tussen alle andere albums van PF doordraaien, dan pas valt de vrolijkheid en het positieve van dit album pas echt op. 3 keer achterelkaar aandraaien helpt niet echt. dat deed ik vaak om het beter te bevatten, maar de manier die Gerards Dream mij eens voorgeschoteld heeft is ook voor mij de enige juiste. bedankt Gerard.

Bedankt. Als je dit bijvoorbeeld 3 keer achter elkaar draai wordt het zoiets als strafwerk en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Daarbij kan het zijn dat ik streng over kom, maar ook dat moet je niet achter elkaar plaatsen.

Haha, dat is toch eens wat anders dan...


Maarja, niets is zo veranderlijk als de menselijke geest en wij van Musicmeter staan open voor andere invalshoeken, nietwaar?

sja als je maar op de juiste manier to the point komt. ik heb dit plaatje jarenlang niet begrepen, en hoorde het mooie er niet aan af. waarschijnlijk wilde ik dit te graag gewoon goed vinden, zodat ik deze vaak wel 3 tot 4 keer achterelkaaraan af ben gaan spelen, toen viel hij nooit bij mij. ik heb nu een betere remedie gevonden, gewoon af en toe eens tussen Dark Side, The Wall en b.v Animals doordraaien, en dan valt het vrolijke, opgewekte en frivole karakter van dit album mij toch wel op. ik denk dat ik bij dit album gewoon te diep ben gaan graven en het teveel wilde uitspitten en uitdiepen. dat is bij dit album helemaal verkeerd geweest, deze moet je gewoon zonder moeilijk te doen en zonder diep na te denken gewoon over je heen laten glijden, en dan valt dit heldere speelse en frivole plaatje toch echt wel bij mij in de smaak. ik wilde er dus iets in vinden ( de magie) die er eigenlijk niet is, gewoon lekker relaxt luisteren en af en toe gewoon genieten van dit album. niet tijdens de afwas of tijdens het schilderen, nee dat werkt ook zeker niet bij mij. wel gewoon hiervoor de tijd nemen, en het over je heen laten komen. verhoogd naar 4* nu.

Kan je Ricardo niet veranderen in mijn naam , ik blijf wel bij hetzelfde standpunt en sla zo gauw zeker niet om .

Ik sla helemaal niet snel om, ik wist wel dat er iets in dit plaatje zat, maar wilde dit omdat er Pink Floyd opstaat te graag goed vinden. ik heb deze plaat denk ik wel 15 jaar nu, en ik vond het eigenlijk maar nix. ik heb hem altijd afzonderlijk afgespeeld en niet tussen de div andere PF platen door. je mag mij mij best wat verwijten hoor, maar niet dat ik snel van standpunt verander. het is geen sekte of kerkgemeenschap hier, maar gewoon afzonderlijk muziek albums beoordelen met wat jij of ik ervan vind. we hoeven het ook niet altijd met elkaar eens te zijn toch. ik heb wel vaker een moment gehad dat ik hem wel aardig vond, maar ik ben gewoon te diep gaan spitten. gewoon met een frisse kop hier naar luisteren tussen andere platen door, en je niet teveel hierop focussen doet vaak wonderen voor mij. spreek jij maar voor jezelf, dat doe ik ook altijd. als je wat kunt relativeren en nadenken kom je soms wel eens tot een ander standpunt dan je altijd dacht dat het was. als ik ergens een hekel aan heb is het wel zwart/wit, en daarom beoordeel ik nu alleen nog maar albums vanaf 2* tot en met 5* lager dan 2* wil ik niet meer gaan, want dat vind ik niet een eerlijke beoordeling of iets goed of slecht is. nee dat is willen etteren bij div albums die andere mensen wel kunnen waarderen.

Ricco ik verwijt jou niks , maar ik ken een persoon als die naar bepaalde programma`s kijkt op de buis en iemand vertelt daar over een kwaaltje of ziekte dan heeft die persoon dat ook de volgende dag , wat ik bedoel te zeggen is dat als je zelf gelooft en denkt dat een album goed is of moet zijn dan ga je hem ook goed vinden .
That`s for sure.
Luistergroet . Ik zit niet te etteren bij dit album , het is `n Floyd album en ik wou dat ik hem goed ging vinden maar helaas het is niet zo , ik kan alleen het openingsnummer waarderen , nou staan hier 11 nummers op dus nog geen 10% vind ik dus redelijk te noemen dan is mijn score van 1,5 nog aan de hoge kant.
Neemt niet weg dat er nog zat goede Floyd platen over blijven voor mij.
Wees blij je hebt er weer een goed album bij gekregen zonder er een cent voor uitgegeven te hebben ,
En we kunnen beter deze Floyd niet vergelijken met de latere Floyd ( zonder Syd ) , het is eigenlijk hetzelfde met Fleetwood Mac ( zonder en met Peter Green ). Het zijn twee compleet andere bands .

Borrelnootjes zijn lekker. Bloemetjes zijn mooi. Daarom eet je borrelnootjes en steek je bloemetjes achter je oor. Eentje per oor natuurlijk, maar één bloemetje is ook goed. Ik ren door het gras, ik ben blij. Koeien schijnen heel geestverruimend te zijn, als je er maar lang genoeg naar kijkt. Ik heb het een kwartier geprobeerd, maar toen begon ik honger te krijgen.

Binnenkort word ik zeventien. Ik voel me soms nog jonger dan de helft. Dan heb ik een bloemetje achter mijn oor en kijk ik naar de koeien bij ons in de weide. Of had ik dat al gezegd? Sorry.

Ik wil niet volwassen worden. Volwassen zijn saai. Voor je het weet ben je een oude zak en hou je van The Eagles. Dan drink je wijn in plaats van bier. Bier schijnt niet voor onvolwassen personen te zijn. LSD ook niet. Wat Syd Barrett er mee deed, geen idee.

Ome Syd, dat was een heel slimme jongen namelijk. Veel fantasie. Die was denk ik heel goed in opstellen schrijven op de middelbare. Opstellen zijn leuk. Poëzie ook. Syd hield van poëzie. Ik ook. Wie niet? Volwassenen zeker. Die houden van moeilijke gedichten met gezwollen beeldspraak. Het kan ze niets schelen hoe je fiets er uit ziet. Nee, die houden van poëzie als het de moeilijke thema’s van het leven behandeld. Dood, echtscheidingen, de kredietcrisis, dat soort dingen.

Veel van mijn vrienden zijn meisjes. Ik ben de helft van de tijd heel gevoelig, de rest van de tijd soms best wel lomp. Humor, dat is denk ik de verbindende factor. Ik luister soms naar country en soms naar noise rock. Soms voel ik me gelukkig en soms ben ik blij. Soms is muziek goed, soms slecht en soms heel erg goed. Dit album behoort tot de laatste categorie.

Mooi geschreven!

En je geeft dit album een 5/5, dus jij snapt het!

Deze heb ik afgelopen week tussen andere albums door ook even regelmatig weer beluisterd, maar ik was afgelopen week nu niet echt in een jubelstemming, waardoor ik hem gelijk een stuk minder kan waarderen, heb hem daardoor tot 2 keer toe halverwege afgezet. hij is laatst min of meer wel gevallen voor mij, maar het hangt bij mij echt enorm van mijn stemming af. echt wereldschokkend is hij nou ook weer niet, nee gewoon een degelijk en erg vrolijk album en eens weer wat anders dan we gewend zijn van Pink Floyd. ik breng nu mijn uiteindelijke oordeel voor dit album op 3.5* dat is voor mij de perfecte score voor dit haat / liefde album voor mij.

Goed dat je er zo mee bezig bent geweest. Jammer dat de stemming er niet na was. Hoe dan ook dit blijft dit een lastig album van Pink Floyd om los te zien cq. te horen wat ze later hebben gemaakt. Toch is dit de bron waar het latere werk is uit ontsproten.

Kan hem eigenlijk op elk moment van de dag en in elke stemming opzetten, is zo vreemd dat hij zelf een nieuwe stemming creeert en je even wegvoert naar andere oorden, heerlijk gewoon, altijd weer opnieuw.

Maar de situatie met een bloemetje achter je oor valt natuurlijk te prefereren.

Of zo'n koffer pick-up die je zo makkelijk achter op de bike kon transporteren op weg naar de moeder van Matilda waar je pas aankwam na een kleine stop bij The Gnome die je Chapter 24 voorlas. Het waren boeiende jaren toen dit uitkwam, die dankzij de muziek mag voortleven.

Ondertussen kom je nog langs de vogelverschrikker, die zijn stethoscoop oppakt en vrolijk wegwandeld, om Lucifer Sam een aai over zijn bol te geven. Helaasch wisten ze niet dat ze in een interstellar overdrive terecht zouden komen.