Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Daar ben ik het wel mee eens, ze hadden na The Wall gewoon moeten stoppen en hun eigen weg solo moeten verder gaan. Na The Wall is de naam van Pink Floyd te vaak misbruikt om het geld uit de zakken van de trouwe fans te kloppen, en om de prijs van platen onnodig hoog op te voeren.

De 2 de plaat A Saucerful Of Secrets vind ik wel super en een spannend album. Dat album moet je heel laat op de avond eens gaan draaien, dan kan hij je soms echt beangstigen, Vooral met een surroundset. Want dan komen de spookhuisachtge geluiden uit alle hoeken van de kamer. Dat vind ik pas een spannend PF album.

De lijn tussen genialiteit en krankzinnigheid is altijd al heel klein geweest, de een vind het dan ook waanzin terwijl de andere de genialiteit er net van inziet. Ik behoor tot de tweede groep, ik vind deze plaat met andere woorden, geniaal, grensverleggend, baanbrekend, ... om het met enkele superlatieven te zeggen.

Niet alleen is dit de eerste plaat van een band die Pink Floyd noemt, maar het is namelijk ook de eerste kennismaking van de wereld met een genie namelijk Syd Barrett.

Vele mensen vinden, en terecht ook, dat het gitaargeluid van Syd Barrett heel wat minder is dan David Gilmour. Syd Barrett is voor mij ook niet de beste gitarist die er bestaat maar hij was toch een zeer inventieve gitarist, niet alleen gebruikte hij zippo's en andere voorwerpen om mee gitaar te spelen, zijn stijl is ook heel anders, een beetje onorthodox en ook zeer onconventioneel te noemen.

Wat Syd op deze plaat samen met de rest van Pink Floyd heeft afgelevert noem ik graag een "Trip on Acid". Zo moet een dag in het leven van Syd Barrett er uitgezien hebben. Je dwarrelt wat rond tussen hemel en aarde en je weet niet direct wat er je overkomt, er vliegen van allerlei spaceschepen rond je oren, je waant je in een oerwoud, terwijl je eigenlijk in je kamertje zit rond te staren. Geniaal.

Niet alleen ik ben hier onder de indruk van want mensen à la David Bowie hebben hier duidelijk naar geluisterd. Niet alleen zijn hun thema's redelijk het zelfde (ruimtevaart en Alliens) maar ook de manier van songs schrijven vind ik redelijk gelijklopend.

Deze plaat zal zeker en vast samen met The Velvet Underground en Nico een hele invloed op de verdere muziek gehad hebben, zo denk ik bvb ook aan een Sonic Youth die later zich vooral zou bezig houden met de atmosfeer van een plaat.

Kortom dit is een geniale plaat die in mijn ogen zeker de Muziekgeschiedennis heeft verandert en de plaat die de wegen voor het latere Pink Floyd opende; Ze konden nu wat meer vrijheid nemen en nog wat meer en verder gaan experimenteren met allerlei ideëen.

Dit album weet me toch al zo'n tijd bezig te houden dat het toch een voldoende verdient.

Prachtig psychelisch album door Floyd. Creatief genie: Syd.

Als je eens een live-versie van interstellar overdrive beluistert, zo eentje van een twintigtal minuten, dan ben je eventjes op een andere planeet.

Wat een ontiegelijk leuke plaat zeg.

De voorgeschiedenis is mijn niet bekend, en boeit me ook geen reet. Maar wat mijn interesse wekte in PF was - volgens mij - Uur van de wolf (?). Daar werd aandacht besteed aan de beste heren en een optreden rond het album The Wall. En die optreden fascineerde mij enorm. PF was een beetje in vergeltheid geraakt, maar door mijn kennismaking met The Doors en The Velvet Underground herinnerde ik mij weer dat moment waar er een muur werd gebouwd om de zanger - als symbool dat hij zich niet meer in contact voelde met het publiek. Mooi was dat, maar ook wat vreemd.

Zo ook dit album. Het begint met 4 geweldige nummers gevolgd door stukken die het begrip 'psychedelisch' definiëren. Het zou een leugen zijn als ik zou zeggen "wat fantastisch! Helemaal grooovvvyyy!!" - maar ook als ik zou zeggen "wat een lawaai". Ik vind het wel degelijk interessant, maar na een tijdje heb ik het wel gehoord zegt mijn gevoel. Verder eindigt het album precies zoals het begon; uitstekend.

Voor mij een plaat die dik 4* verdient. Het is alleen jammer dat het middenstuk mij niet geheel weet te bekoren.

Op dit moment ben ik behoorlijk in de ban van 60er jaren platen. Ik dacht van deze ook maar even eens proberen weer, en warempel, hij luistert een stuk beter weg nu. Van de week heb ik Empire van Queensryche nog even afgespeeld, maar die deed gewoon pijn aan mijn oren toen. En dat terwijl dat niet eens zo'n harde plaat is. Jaren 60 platen heb ik echt aan moeten wennen, maar ik ben er nu helemaal weg van en helemaal op gefocust. Ik vind niet alle nummers even goed van deze cd, maar toch een hele lekkere plaat nu. Wat is Interstellar Overdrive toch een geweldig nummer. De beste van de hele cd, eerst vond ik Astronome Domine dat. Die is ook nog erg goed, maar Interstellar vind ik toch wel een stuk beter nog.

Interstellar Overdrive vind ik het ultieme Pink Floyd nummer.

Ik vind Shine On part 1 dat.

Rare plaat eigenlijk dit, eerst waardeerde ik hem niet goed. Toen kwam er een moment dat hij begon te vallen. En later deed hij me weer niet veel. Nu ik de jaren 60 sound ben gaan waarderen, valt deze een stuk beter en bevalt hij mij toch wel erg goed. Het vreemde zit hem eigenlijk in wat voor stem ik hem eigenlijk zou moeten geven. Eerst zat ik op 2*, maar nu ben ik geneigd hem wel 4* te geven. Ik heb mijn stem maar verwijderd nu. Want ik vind het raar om van 2* naar 4* te gaan. Geeft aan dat deze plaat mij wel bezig houdt, maar dat ik hem niet goed kan plaatsen gewoon. En dat terwijl ik hem al jaren in bezit heb.

Mooi stuk op de blog van Mojo Magazine:

Musically cauterised by 1971, the late Syd Barrett lived quietly until his 2006 death, all the while provoking strange legends and doomed hopes. Premier British psych artefact The Piper At The Gates Of Dawn was the cause of all the excitement. Condensing the lifetime of his version of Pink Floyd into 42 mesmeric minutes, it's an exercise in exhilarating whimsy and derangement, with lyrical nods to the I Ching, Kenneth Grahame and interplanetary travel, or as Nick Kent described it, "musical rococo freak-outs underpinning Barrett's sudden ascendancy into the artistic realms of ye olde English whimsical loone..."

As such shimmering fantasias as Flaming and Matilda Mother channel Syd's beaming inner six year old - Roger Waters' Take Up Thy Stethoscope And Walk can only sound stiff in such effervescent company - cosmic rock outs Astronomy Domine and Interstellar Overdrive communicate a more elemental force churning underneath the glowing colours. Certain lyrical cues also suggest an edge of psychosis; like notorious outtake Vegetable Man, Scarecrow depicts an inert figure "resigned to his fate", while Bike's glassy-eyed exit suggests the removed tragi-comedy that would follow. But while there's an inescapable feeling of descending, the ascents are equally dizzying, as are contemporary singles Arnold Layne, See Emily Play and Apples And Oranges, sensibly available on 07's affordable box set incarnation.

Further Listening

Syd Barrett – The Madcap Laughs (Harvest, 1970)
13th Floor Elevators - Easter Everywhere (IA, 1967)
Julian Cope – Fried (Mercury, 1984)

Waar gaat het naartoe met dit album?

Volgens mij begon ik met 2,0 sterren en zit nu al op 3,5.

Ik zou bijna wat Beatles albums in de herkansing gooien, maar daar is nu het moment nog niet voor.

Smaak ontwikkeling???

Werkelijk geweldige plaat en dat allemaal door 1 man; Syd Barrett. De latere PF vind ik erg aardig, maar dit is toch wat anders. Ik noemde dit een speelse plaat en dat is het ook. Dat komt goed naar voren in het geweldige Bike. Syd Barrett die is ook beetje een kleuter, wat dit ook een erg aandoenlijke plaat maakt. Die eerste 4 nummers zijn Briljant en zo ook de laatste 4. Het middenstuk begint al wat te groeien, al ben ik nog steeds niet kapot van Interstellar Overdrive. Maar godsamme zeg, wat een geweldige nummers!! Tijdens Lucifer Sam en Matilda Mother ben ik echt niet meer te stoppen.

Jennifer Gentle you're a witch
You're the left side
He's the right side
Oh no
That cat's something I can't explain

- Geweldig!

4* is simpelweg niet genoeg.

Piper is zeker een goed album. Maar wat mij betreft ook vaak wel te veel de hemel in geprezen. Syd Barrett had zeker het talent om grootse dingen te doen. Dit album valt echter meer in de categorie "veelbelovend" dan "meesterwerk".

waarom hoor ik nou heel wat intersteller overdrive terug in bella lugozi is dead van bauhaus

Het beste album van Pink Floyd met Animals vind ik.

Vanaf vandaag ga ik dit album vanuit een ander perspectief zien dan een 'gewoon' Pink Floyd album. Ik heb hem deze week erg veel beluisterd, maar als ik het afzet tegen wat er nog meer in 1967 gemaakt is. Dan doet deze daar beslist niet voor onder. Ik vind deze plaat nu eigenlijk beter dan het debuutalbum van Jimi Hendrix uit 1967. Deze gaat er prima in als ik eens in een jaren 60 bui ben. Als ik eerst veel nieuwere PF albums beluisterd heb, dan smaakt deze mij beslist niet. Nee gewoon plaatsen in de tijd waarin het uitgebracht is, en in dat oogpunt gezien is dit gewoon 1 van de besten uit 1967 vind ik. Samen met het debuut van The doors en The Velvet Underground, en natuurlijk het debuut van Jimi Hendrix.

Het vertoont inderdaad raakvlakken. De atonale riffs klinken identiek.
Er circuleert een Syd Barrett-nummer genaamd Susan's Lungs dat er nóg meer op lijkt.

Voor mij blijft deze plaat puur muzikale genialiteit gekoppeld aan een fameuze dosis gekte... wàt een trip, dit is ongeëvenaard en dit blijft één der boeiendste debuutplaten ever. Log live Syd, helaas, die is ook al ver heen....

En om de discussie ook wat over A Momentary Lapse of reason te voeren; ik vind de titel daarvan nog steeds geniaal, helaas niet de muziek die erop staat, die vind ik oervervelend en inspiratieloos. Helaas; Met The Division Bell kwam de oude vorm een béétje terug, maar dit werk hier.... staat daar hemelshoog boven.

Ik heb me lange tijd niet veel aangetrokken van de mannen van Pink floyd; dat wil zeggen , van de muziek die ze gemaakt hebben.

Tuurlijk kende ik nummers als shine on you crazy diamond en Another brick in the wall.. Maar het trok me nooit zo erg aan, al zijn het hele mooie nummers. Totdat ik toevallig bij het nummer Astronomy Domine terecht kwam en dacht : Zijn dit de zelfde?
Daarna kwam ik bij de live uitvoering --->
die me nog meer verbaasde.

Nu ben ik een paar dagen al redelijk verslaafd aan deze plaat en moet ik bekennen dat ik dat ik dat zeker niet erg vind : wat een trip , en voor die tijd. het klinkt soms nog fris in de oren.

stem volgt nog...

Fris in de oren? Ik vind deze plaat juist heel erg sixties klinken, en gelukkig maar want daardoor onderscheid deze muziek zich ook met modernere muziek. Ik vind hem niet tijdloos, maar juist echt bij die tijd passen. Ik moest eerst enorm wennen, maar als de sixties sound je eenmaal bevalt, dan is dit wel een topplaatje.

ik bedoelde het niet op die manier : probeer is niet te denken aan 60's 70's whatever , het klinkt gewoon fris in mijn oren! fris fris fris , ik zei niet van deze tijd .

The Piper at the Gates of Dawn is inderdaad tijdsgebonden (psychedelica) en de opnametechnieken waren toen nog beperkt maar het is een tijdloos album in die zin dat het fris klinkt en dit album niet verveelt.

natuurlijk hoor je aan de productie dat het uit die tijd komt.. daardoor hoeft het nog niet fris of niet fris in mijn oren te klinken

Dit is een album waarvan je direct hoort in welke tijd het opgenomen is. Het is echter niet zo dat je iets hebt van ''dit kan nu echt niet meer''.

Vind je? Nou ik vind deze oude meuk vandaag de dag echt niet meer kunnen hoor, vooral omdat het niet fris en erg gedateerd klinkt.

Precies, dit klinkt echt veels te stoffig naar mijn smaak .

Leuke plaat, maar mijn drie aangekruiste tracks staan wel bijna helemaal onderaan bij statistieken. Alleen Chapter 24 staat lager, maar dat vind ik zelf ook het minste nummer.

Maar The Scarecrow, kort liedje misschien, maar wat een geweldige instrumentatie! Take Up Thy Stethoscope And Walk geeft me echt een energieboost. (Doctor doctor!) En hét nummer van dit album is wat mij betreft Flaming. Echt een zwaar geniaal nummer als je het mij vraagt. Een pareltje. Maar blijkbaar nogal ondergewaardeerd.