Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

Ik herken dit helemaal. Ik heb bij een aantal nummer echt de tranen in mijn ogen..... zo goed. Het titelnummer is zo fantastisch. Degene die beweert dat die rare clown Gers niets in Maiden te zoeken heeft moet toch maar eens gaan tellen aan hoeveel geweldige nummers hij al niet meegeschreven heeft.

Helaas heeft Bruce al aangegeven dat dit nummer niet live gespeeld gaat worden. Maar met je eens... het nummer is Briljant!

Oh, dat is jammer zeg. Nou ja, we hebben de plaat nog (ik draai 'm juist nu weer).

Gut, de eerste is nu eens de laatste. Standaardversie ontvangen. Deluxe nog onderweg. Koud thuis schallen de eerste akkoorden eindelijk door de huiskamer. .. ik ben even zoet dit weekeinde.
Oh, ik moet nog niets tikken over de nieuwe Ahab en de rerelease van Atheist's Unquestionable Presence. ....Meh... kan wachten.

Ik zet na de eerste luisterbeurt in op 4,5 ster. Tsjonge jonge zeg... Moet het nog even laten bezinken allemaal. Wat een pareltje is dit.

Ik lees hier veel reacties als "de beste sinds 7th son" maar vind de Maiden van nu te anders om het met het oude materiaal te vergelijken, ik zeg zeker de beste sinds Brave New World en misschien nog wel sinds Fear of the Dark

Dat vergelijken ontkom je waarschijnlijk moeilijk aan, vooral als je met Maiden bent opgegroeid. Maar als een nieuwe plaat wat meer rondjes heeft gedraaid gaat die wel meer op zichzelf staan. En dan komen de huidige kwaliteiten vanzelf bovendrijven. De knappe nummers, goeie melodieën, het spelplezier en de urgentie die er van afspatten. Er valt volop te genieten en ontdekken. En dit anderhalf uur lang, zonder dat het ergens geforceerd of gezocht klinkt. Ik denk dat er snel een halve ster bij mijn waardering zal bijkomen.

Sinds Iron Maiden eind jaren 90 in de huidige zeskoppige samenstelling het front bestormde, is er een Iron Maiden opgestaan die volwassen is geworden en tegelijkertijd nog altijd veel gevoel heeft voor het materiaal uit de gloriedagen. Een serie albums vol met uitgesponnen epics waarin vooral het typische basspel van Steve Harris en de sound van Dave Murray voor altijd blijven herinneren aan Maiden door de jaren heen. Qua stijl hoefden we niet te rekenen op een volgende Invaders of Prowler. Wel op To Tame A Land, Seventh Son en Rime Of The Ancient Mariner. In het kwadraat welteverstaan. Dat niveau werd nooit echt gehaald maar men kwam een heel eind met zaken als Paschendale, For The Greater Good Of The Gods en Where The Wild Wind Blows.

The Book Of Souls sluit naadloos aan op The Final Frontier uit 2010. Een album dat wisselende reacties opliep waarbij ondergetekende zich ophield in het kamp dat maar niet uitgepraat raakt over dat geweldige monument. Wel zoekt de band op The Book Of Souls wat nadrukkelijker naar een balans tussen epics en wat meer anthem-achtige momenten. Een zwartkijker zou het obligaat noemen maar de energie die schuilgaat in opener If Eternity Should Fail is er eentje die onmiddellijk het strottenhoofd in een houdgreep zet. Gedragen zanglijnen van Dickinson (met een beetje galm) en een stel akkoorden eronder die de vuist in de lucht doen heffen, is hoofdingrediënt hiervoor. De aandacht is getrokken.

Speed Of Light is de andere kant van het verhaal. Een rellerige hardrocksong die vanwege de solosectie wat meer body krijgt. Een Maiden-album vol met dit soort dingen zou ik afslaan. Denk ik.
Een klodder als Empire In The Clouds laat horen dat de band ook niet te beroerd is om weer nieuwe dingen te integreren in het oude Maiden-geluid. Het is de Starblind en Journeyman van dit album. Wederom in het kwadraat.

De productie is exact hetzelfde gebleven als The Final Frontier. Ik vind dat soms de sologitaren wel wat scherper in de mix hadden mogen staan maar ik ben verder tevreden over de live-feel die het met zich meedraagt. Dat is iets wat met Fear Of The Dark is begonnen en wat sinds A Matter Of Life And Death verder aangehouden werd.

De teksten leveren als vanouds weer genoeg stof tot plezier op. Daar heb ik me nog niet in vastgebeten maar ik weet zeker dat ook dit keer weer moois te ontdekken valt in de tekstvellen. Een Maidenzot als ik kan niet anders dan alles terzijde schuiven om ook in dit album weer volledig in meegezogen te worden. Ik voorzie lange avonden waarin ik dit en alle andere Iron Maiden-dingen weer de revue laat passeren om de juiste plek in de historie te zoeken voor The Book Of Souls. Vooralsnog ben ik erg in mijn nopjes met het enthousiase waarmee deze dinosaurussen ons blijven bestoken.

Deels eens, maar dat sluit niet uit dat ik ook met de latere albums vergelijk. In feite geef ik er dus ook mee aan dat dit het beste album is van Iron Maiden 6.0.

Echter kom ik in de muziek ook veel referenties aan de vroege Maiden tegen (The Red and The Black refereert bijvoorbeeld erg aan The Rhime Of The Ancient Mariner, in The Book Of Souls kom ik de openingsrit van Losfer Words tegen, Shadows of the Valley doet erg aan Wasted Years denken enz...).

Dit album lijkt met al die referenties het audio-equivalent van de hoes van Somewhere in Time.

Ik hoor ook de melodie van be quick or be dead terug

Sta-link

Zo hoor ik in 'Shadows of the Valley' (volgens mij was die het, ken de nummers nog niet uit mijn hoofd) heel duidelijk de begin rif van wasted years.

Klopt! Dat had ik ook direct! Vind het geen straf om te horen!

Ik vind de 'platte' mastering van Kevin Shirley heerlijk. Scheelt een hoop 'ear fatigue' als je met de koptelefoon luistert. Prima keus dus wat mij betreft. En sinds mijn eerste luisterbeurt op cd gisteravond naar 5 sterren. Goed gedaan heren.

Toen Brave New World uitkwam, vond ik dat het beste album sinds Seventh Son of a Seventh Son. Brave New World zette de stempel betreffende het nieuwe geluid incl. meer progressieve invloeden, die later verder uitgewerkt zouden worden op de ook al niet misselijke opvolgers.

Ik ga vooralsnog ook maar even uit van het feit dat dit (hopelijk) de beste is sinds Brave New World. Seventh Son blijft mijn 'all time favorite' Maiden-plaat en ik verwacht eigenlijk niet dat The Book of Souls deze gaat overtreffen. Echter gezien alle enthousiaste reacties, zou dit zomaar eens dé nieuwe Maiden-klassieker kunnen worden sinds jaren.

Even geduld hebben totdat mijn exemplaar binnenkomt...

Goed verhaal!

Ik had het via Facebook al gelezen, gezien de vele (extreem) positieve reacties ben ik wel heel erg benieuwd.

'Empire of the Clouds'... in het begin dacht ik nog, dit gaat mijn verwachtingen niet waarmaken. Ik zat heel aandachtig te luisteren. Inmiddels weet ik hoe het moet. Ik moet me eraan overgeven. Fantastisch nummer!

'ear fatigue'? Kom op! De gitaren en de hoge tonen hadden beter in de mix gemoeten. Het is jammer dat dit met dit meesterwerk, want dat noem ik het inmiddels wel, niet gebeurd is. Maar het is niet heel erg of zo.

Dat instrumentale stuk in The Red and the Black is werkelijk magistraal!

Dat is inderdaad het enige minieme minpuntje van deze cd, de productie is wat aan de vlakke kant. Dit heeft me echter geen moment gestoord.

Ach het zijn keuzes die gemaakt zijn. Men zal er best over nagedacht hebben.
Zelf had ik een en ander anders laten klinken maar het is net politiek; het is nooit goed.

Ha! Eén puntje van kritiek moet kunnen.

De productie van Repentless, de nieuwe Slayer, is juist wel heel goed. Zo kan het ook. Maar nogmaals: het is niet heel erg of zo.

Dank je. Het album ging al mijn verwachtingen te boven en ik zou het album dan ook zeker een paar luisterbeurten gunnen. Ik zie in je stemmen dat jouw hoogtepunten van de band vooral in het eerste deel van de jaren tachtig liggen en die albums staan toch wel een stukje van dit materiaal vandaan. Ik ben benieuwd wat je van dit album vindt.

Na de eerste Luister beurt kan ik al 4,5 sterren geven. Wat een ontzettend goede plaat zeg. Maakt serieus kans bij mij op de titel plaat van het jaar. Zo goed heb ik ze in tijden niet gehoord. 5 sterren zou er best eens in kunnen zitten. Bij het slotnummer had ik echt de rillingen over mijn rug lopen, zo mooi!

Inderdaad een bijna epische plaat met als grootste uitschieter empire of the clouds. Ook The book of souls komt aardig in de buurt van episch! Had het niet verwacht, maar voldoet dus zeker aan de positieve recencies ed..

Jazeker, ear fatigue. Luister maar eens naar de 1998 cd remasters van alle Iron Maiden albums t/m FOTD. Of liever, doe het niet en probeer de originele uitvoeringen te bemachtigen De hoge tonen zijn er zat en de gitaren zitten prima in de mix, precies waar ze horen. Ik heb er gisteravond iig van genoten. Het is dus ook een persoonlijke mening, en de ear fatigue heb ik ook persoonlijk ondervonden. Maar inderdaad, ook al gaf dit meesterwerk mij wel pijn aan de oortjes, dan nog was het een meesterwerk. En omgekeerd ook.

Dat is echt een bloody shame! Die had ik echt live mee willen maken.

Dit is toch echt een hele goede plaat, hoe vaker ik em beluister hoe beter hij wordt. De enige songs die mij nog niet zo weten te pakken is Death or Glory en The Man of Sorrows, maar dat komt misschien nog, de nummers zijn nog aan het groeien zeg maar.
Wat mij ook opvalt zoals al eerder werd gezegt hier is de urgentie en het entheusiastme wat ervan afspat. Met een extra pluim dit keer voor Bruce (wat een power zit er in zijn stem zeg) en de drie amigos (en die solo's, geweldig) die het geheel naar grotere hoogte tillen. Dit klinkt helemaal niet als een band die al 40 jaar bestaat en zonodig weer een plaat uit moet brengen. Dit klinkt als een band die zichzelf wil bewijzen bestaansrecht te hebben. (en dat hebben ze bij deze zeker)
Dat de Ijzeren Maagd op haar leeftijd nog zo sterke plaat af kan leveren is wat mij betreft diep respect waardig.

Wat een positieve reacties op deze cd, muzikaal dik in orde, maar waarom wordt ik er niet warm of koud van?

Omdat het je smaak niet is?