Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

Als ik ergens 18 minuten vrij heb ga ik kijken of ik jouw enthousiastme kan delen Uffing

Daar moet je gewoon vrij voor maken.

Empire of the Clouds is een van de beste metal-epics aller tijden.

Op aanraden van Ettie weer goed geluisterd. Even Powerslave gedraaid. Waarom vind ik het geen puike plaat? Ik ben eruit. Ik vind de productie van de plaat ondermaats. Klinkt niet vet genoeg etc. Maar het grootste struikelpunt is Bruce. Wanneer hij de hoogt in gaat, klinkt het alsof hij het net niet haalt. Dat deed hij vroeger veel beter. Op een of andere manier vind ik de Bruce van de jaren 80 veel aangenamer zingen.

Dat ben ik niet met je eens. Die hoge noten klinken nog prima. Natuurlijk niet meer als de scream in Number of the Beast of die geweldige hoge partij in To Tame a Land. Maar de man is 57, kom op. Geddy Lee haalt die eind noten van Cygnus X1 ook nooit meer, maar dat maakt het allemaal niet minder hier. Bruce levert hier echt wel een puike prestatie hoor.

Geddy heeft zijn zang al op Permanent Waves aangepast. Die wist dat hij dat niet meer ging halen.

Het is gewoon een kwestie van smaak. Ronnie Dio was 10 jaar ouder en klonk prima en zo zijn er nog wel een paar. Het komt bij mij geforceerd over en op een of andere manier zint mij dat niet.

Daar heb je wel een punt. Maar wat ik wilde zeggen is dat ik vind dat Bruce hier echt nog wel een puike zangprestatie neerzet. Ik geniet er echt nog wel van als hij de hoogte in gaat. In mijn oren klinkt het in ieder geval echt niet afgeknepen.

Ik ben het deels eens met de mensen die zeggen dat Bruce wat geforceerd klinkt, maar op een of andere manier vind ik het juist de muziek spannender maken, alsof hij zingt of zijn leven er van afhangt.

Net niet afgeknepen op sommige momenten, maar meestal prima te verteren en niet storend. Dat de man door zijn leeftijd niet meer alle noten even soepeltjes uit zijn keel laat glijden, zal geen punt van discussie zijn. Maar het doet mijns inziens geen afbreuk aan de muziek of de kwaliteit.

In een nummer als Speed of Light vind ik de hoge noten inderdaad wel wat afgeknepen, of misschien is 'geperst' een betere omschrijving, klinken. Hier en daar op andere momenten misschien ook wel. Het stoort me niet, Bruce is 57 en zingt met minstens zoveel enthousiasme als in de jaren 80.

Brave New World was tot nu toe mijn favoriete plaat. Het is afwachten hoe deze nieuwe plaat zich houdt als het nieuwige er eenmaal af is. Voor mijn gevoel op dit moment, is dit het beste wat ik ooit van Maiden heb gehoord. Hij doet me qua diepgang en rijkdom het meest denken aan Brave New World, maar dan nog net een stapje beter. Het titelnummer is zo ongelooflijk goed. Ik wilde nog meer favorieten opnoemen, maar kwam tot de conclusie dat ik dan net zo goed de hele tracklist kan kopiëren.

Het is jammer dat het (voor mij) de zestiende is.

De band heeft ervoor gekozen (en volgens mij op de vorige albums ook al) om alles een zoveel mogelijke 'live' feel te geven. Dus niet eindeloos repeteren maar gelijk alles opnemen. Dat was in 1984 wel anders. Als je daar voor kiest dan kan er wel eens een missertje tussen zitten. Maar dan nog.... de man is 57 en heeft dit opgenomen met kanker op zijn tong. Dan vind ik het nog verrekte goed klinken op enkele momenten in enkele nummers na. Maar goed jij houdt er niet van.

Dit was al opgenomen voor de klacht/diagnose dus dat 'ondanks de kanker'-sentiment gaat niet op.

Persoonlijk vind ik dit geen fijne redenering. De man klinkt zoals hij klinkt. Zijn leeftijd en eventuele ziektes zouden hierbij geen rol moeten spelen. Om nou te zeggen, eigenlijk klinkt het niet meer, maar vooruit, want hij heeft het zwaar, dat kan voor sommigen werken natuurlijk, maar om het nou ter verdediging te gebruiken bij kritiek op zijn stem... Bruce is inderdaad een dagje ouder. Ik vind m nog steeds schitteren. Anderen vinden het nu niet zo prettig meer. Prima. "Ja maar hij heeft kanker!" Tsja... dus? Niet mooi is niet mooi. Zo ga ik de muziek van Nick Drake ook niet opeens meer waarderen omdat ik weet dat ie depressief was.

Volgens mij heb ik nooit gezegd dat ik het niet vind klinken (ik vind zijn zangprestaties nog steeds bovengemiddeld) en geef ik aan dat het in 1 keer opnemen de voornaamste reden kan zijn waarom niet alle uithalen perfect zijn. Maar mijn leven bestaat voor een groot gedeelte uit sport en daar is de waardering voor mensen die iets presteren op oudere leeftijd en/of met een mankement altijd groter. Ik ben hierbij iets teveel doorgeschoten in de genoemde uitspraak. Excuses. Al kan het natuurlijk wel zo zijn dat tijdens de opnamen de eerste klachten tot de latere diagnose van kanker aanwezig waren, maar of dit mogelijk invloed heeft gehad op de kwaliteit van de stembanden....geen idee. Maar Glenn53 vindt het niet mooi en dat is zijn goed recht.

Omdat de herfst in het land is. Zet je verwarming wat hoger en luister opnieuw.


Ik ben wel aangenaam verrast na 1 beurt. Al vind ik de productie op sommige nummers precies wat kramikkig. Misschien moet dat nog groeien.
Benieuwd of deze plaat het niveau van Iron Maiden - A Matter of Life and Death (2006) haalt na een aantal luisterbeurten.

The Great unkown wordt een beetje overschaduwd doordat van te voren de vlotte single zich aandient en daarna het te lange den rooie en den zwarte. Maar met zijn toch ruime 6 en een halve minuut, diverse hooks en puntige soloos vind ik dat de beste song van CD-1 in zowel opbouw als uitvoering. De titelsong zet me te vaak op het verkeerde been omdat ik dan wil gaan uitzoeken waar welke riff of melodie al eerder is gebruikt. Als je niet alle voorgaande albums al kent zal het wel niet zo'n probleem zijn, denk ik.

Wat heb je op de Deluxe versie meer dan op de standaard versie?

Niets, behalve dat de verpakking wat luxer is.

Heerlijke CD heb hem volledig geluisterd op Spotify!

Wat is de tekst van Empire of the Clouds toch prachtig geschreven door Bruce. Het is echt een verhaal van begin tot eind met her en der mooie anaforen zoals ze geloof ik heten, zoals deze:

With the beating yet to come
the fury yet to come

Her Achilles would become
an Achilles yet to come

Just ashes in our past
Just ashes at the last

Jep, Bruce heeft een waar meesterwerk gecomponeerd.

Voor mij ook een van de betere nummers van dit album. Sowieso heeft dit nummer het mooiste refrein imo en wordt in dit geval mijn inziens te weinig herhaald;)

Het Maiden 2000 materiaal is voor mij een soort golfbeweging. Brave New World and A Matter of Life and Death vind ik heel goed, de twee daartussen wel aardig met wat topmateriaal, maar ook teveel mindere nummers als Wildest dreams. Dan zou er nu weer een piek bereikt moeten worden en wat voor een piek, ik heb ze nog nooit zo gevarieerd bezig gehoord. Dit gaat akelig in de buurt komen van mijn Maiden topper Somewhere in time. Alleen Shadows of the Valley kan mij op dit moment nog wat minder bekoren. Natuurlijk hoor je dat de stem van Dickinson af en toe in kracht heeft ingeboet, maar het irriteert mij geen moment. Daarvoor zitten de nummers te goed in elkaar.

In Shadows of the Valley wil Bruce de trein halen, en ik vind dat hij hem hier mist. De vocalen halen het niet bij het tempo van de muziek. Alsof hij het uit zijn tenen moet halen. Dat vind ik persoonlijk wat minder.

En het 'ooh-ooh' hoeft van mij ook niet. Het eerste deel is wél fantastisch. Werkelijk genoten van The Great Unknown, The Red and The Black en The Book of Souls.

Sterker nog, ik vind zijn stem zo juist precies goed. Die is zo wat minder prominent aanwezig en geeft nog wat meer de ruimte aan de uitstekende gitaren.

Nou ik ben benieuwd want ik heb echt geen idee waar het verschil zit behalve dan dat The Book Of Souls een stuk obligater is opgezet dan The Final Frontier.

Het is dan wel weer dermate puik gedaan dat ik de vijf sterren in overweging heb. Ik luister momenteel niets anders meer. Wat een klappers staan erop. Ik worstel enkel nog met Where The River Runs Deep met zijn treiterige zanglijntjes.

heb 'm nu al 5000 keer 'gedraaid', maar ik vind 'If eternity should fail' nog steeds een opener van uitzonderlijk hoog niveau.
Wat mij betreft past ie zo in het rijtje: Moonchild, Caught somewhere in time, Where eagles dare en Aces high.

Ben het wel met je eens @stemmer, dit nummer is na tig aantal keren draaien een favoriet geworden!

Dit moet ik nog ontdekken. 'Brave New World' blijf ik heel sterk vinden, met de instrumentale stukken van 'Blood Brothers' en 'The Nomad' als hoogtepunt. Hopelijk is daarvan hier iets terug te vinden.

If Eternity Should Fail heeft een geweldige opbouw.
Alsof je samen met Indiana Jones op zoek gaat naar de Lost Arc.
Mysterieus, beetje het idee alsof het Maya volk aan het herleven is.
Na een kleine twee minuten komt het gitaargeweld, al klinkt het allemaal een stuk subtieler als wat ik van Iron Maiden gewend ben.
Maar die eerste twee minuten zijn voor mij bepalend voor de hoge kwaliteit van The Book of Souls.
Dit laat namelijk een frisse Iron Maiden horen met andere avontuurlijke invalshoeken; bijna on Iron Maiden achtig.
Zelfs die Sepultura achtige haperende tribal roffel rond de 5 minuten is prachtig, vervolgens laten de gitaristen hun kunstje horen.
Alleen, het is geen kunstje, het klopt gewoon.
Het lijkt onderhand dat Iron Maiden decennia nodig heeft gehad om hun definitieve vorm te vinden.
Vervolgens krijg je de spookachtige akoestische afsluiting om vervolgens over te schakelen naar Speed Of Light.
Dit is een single die bijna begint met een Axl Rose achtige schreeuw, en dat is niet de enige raakvlak met Guns ‘N’ Roses.
Ook de koeienbellen en het Slash achtige gitaarspel heeft er veel van weg.
Dit is dan ook niet voor niks de single geworden, en zou ook prima passen op de nieuwe Terminator soundtrack; eigenlijk wel een beetje de You Could Be Mine van Iron Maiden, en laat ik nou een groot liefhebber van dat nummer zijn.
Bij The Great Unknown schakelen we qua tempo weer wat terug, om vervolgens er weer vol in te gaan.
Er wordt duidelijk weer meer aandacht besteed aan de opbouw van de song.
En Bruce, Bruce is gewoon goed bij stem, van zijn ziekteherstel hoor ik niks terug.
Gelukkig maar, hier staat een krachtige vijftiger, die gewoon eerlijk beoordeeld kan worden op zijn huidige kwaliteiten.
Maar vergeet de duellerende gitaristen niet; welke band in de metal wereld benut de ruimte op deze manier, zonder dat de vaak wel grote ego’s onnodig gaan soleren, Iron Maiden heeft drie gitaristen.
Drie ja, en dan nog zo harmonisch klinken.
De eerste tonen van The Red And The Black zijn bijna Spaans flamenco klinkend, maar ook hier wordt op het juiste moment over geschakeld op de wat meer dreigende toon, waarbij het jaren 80 gevoel van The Number of the Beast een prettig soort van nostalgie oproept.
Toch valt Iron Maiden niet in herhaling, ze zoeken gewoon hun kwaliteiten op.
Alsof ze net als Metallica in therapie zijn gegaan opzoek naar zichzelf, en waarbij het dus wel werkt, en geen gedrocht als St. Anger tot gevolg.
Ook de lengte stoort mij totaal niet, er valt genoeg in te beleven.
Whe The River Runs Deep heeft ook weer een Guns ‘N’ Roses achtig begin, maar is verder wel wat rommeliger dan Speed Of Light.
Maar ondanks dat, is er genoeg te ontdekken in dit nummer; vooral de overgangen van snel naar wat trager tempo zijn wel weer prachtig vorm gegeven, net als de jankende gitaar.
Toch vind ik ook deze elke luisterbeurt beter worden.
Het titelnummer The Book Of Souls heeft ook een gave rustige opbouw, en deze hakt er juist in, als je het nog niet hoort aan komen.
Iron Maiden flirt hierbij wel met de symfonische gothic rock, welke rond de eeuwwisseling behoorlijk populair was.
Stevig, maar dan met veel minder lange uithalen in het gitaarspel.
Een beetje After Forever, maar ook wat van de sound van Metallica.
En als je eigenlijk wat versuft raakt, gaat het in een sneltrein verder, en het is lang geleden dat ik bij een nieuw album het volume zo vaak opgevoerd heb, met gevolg dat vrouwlief nu op de was aan het opruimen is.

En normaal ben je dan klaar; tevreden met wat je gehoord hebt, maar nu volgt er dus nog een tweede album.
Death Of Glory mist de opbouw, welke opener If Eternity Should Fail van de eerste cd wel had, misschien dat ik deze daarom wat minder sterk vind.
Maar eigenlijk is er niet veel op aan te merken; gewoon een Iron Maiden song zoals ze meerdere gemaakt hebben, maar het avontuurlijke wordt hier wel gemist.
Shadows Of The Valley lijkt wel heel erg veel op Wasted Years, en dat nummer is eenmaal al eens gemaakt, dus ik begrijp niet helemaal waarom je hier iets met bijna exact intro op de plaat zet?
Laat ik het zo stellen, zonder dat intro had ik het waarschijnlijk beter gevonden.
Het enthousiasme van cd 1, kan ik hier tot nu toe nog niet helemaal uitdragen.
Tears Of A Clown deelt dat gevoel gelukkig wel weer, met het bijna Faith No More achtige begin en de Whitesnake achtige breaks.
Bij Bruce hoor je nu wel de ouderdom en kwetsbaarheid terug in zijn stem, maar dat past ook prima hierbij, het geeft een wat rauw effect aan het geheel.
Nu is de ruimte er wel weer om te soleren, en dat mag ook, zolang het maar in dienst van de song is, hier absoluut het geval.
Zo ook bij de ballad The Man of Sorrows, hier wordt er mee begonnen, en het jaren 80 gevoel is terug.
Terwijl Iron Maiden juist toen geen aansluiting zocht bij bands als Europe en Poison, laten ze hier wel horen dat ze die kwaliteit wel degelijk bezitten.
Maar Iron Maiden zou Iron Maiden niet zijn, als ze ook hier een flinke draai aan geven, waardoor het niet verzand in een zoetsappig liefdesliedje.
Voor mij tot nu toe het absolute hoogtepunt van cd 2.
Hier sluit Empire Of The Clouds ook weer goed op aan, beetje Apocalyptica invloeden in het begin, en wie zou jaren geleden geloven dat Iron Maiden ooit een nummer zou maken, waarbij de piano een grote rol speelt.
En wat misschien nog wel vreemder is, het past gewoon prima bij hun sound, dit vrouwvriendelijk aansteker epos.
Lekker zwaaien met dat vlammetje tijdens concerten, je geliefde stevig vast houdend, terwijl de nacht langzaam indaalt.
Het klinkt allemaal wat ironisch, maar zo is het zeker niet bedoeld.
Ik hou van Empire Of The Clouds, deze vreemde eend kan nog goed uitgroeien tot een hoogtepunt tijdens de live show.
Het Efteling Spookhuis stukje naar het einde toe hoeft voor mij dan weer niet, doet mij teveel aan I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That) van Meat Loaf denken, en daarvan krijg ik jeuk, en bijna huiduitslag.

Een geweldig album, waarbij er helaas op cd 2 wel twee mindere nummers opstaan, maar de overige 9 behoren wel tot de top.