Iron Maiden - The Book of Souls (2015)

Er zijn dan ook veel die-hard Maiden liefhebbers

Ik zat net even Sign Of The Cross te luisteren. Als op een gegeven ogenblik de solo er inklapt, krijg je een behoorlijke schop onder de reet. Het is vanwege extreme gaafheid eigenlijk het zeiken niet waard maar toch is er een heel klein stemmetje in mijn achterhoofd dat steeds zegt: 'als het zo had geklonken was het áf geweest. Maar dan echt'.

Vandaag nog eens geluisterd naar Empire of the Clouds en eerlijk gezegd vind ik 'm ook niet geweldig.

Ben niet overtuigd door de wijze waarop zij deze minuten invullen. Uiteindelijk gebeurt er naar mijn idee net iets te weinig.

Vind sowieso overigens dat deze band op instrumentaal vlak niet altijd even sterk uit de hoek komt, en misschien niet eens echt over de capaciteit beschikt om dergelijk uitgestrekte tracks neer te zetten.

Vaak duikt dat zelfde ideetje weer op van een vrij simpel toonladder riedeltje dat bovendien net iets te lang in herhaling valt, of men schakelt over naar een minimale variatie om zo ook nog een minuut of twee door te gaan.

Als ik luister naar een band als Genesis en een nummer als Supper's Ready hoor ik toch een wereld van verschil, dat grijpt echt van begin tot eind.

Het piano deuntje klinkt mij al behoorlijk afgezaagd in de oren. Niet een epic waar ik nog vaak naar zal terugkeren.

Kan me wel vinden in het idee dat deze dubbelaar niet over de gehele linie even sterk is. Gelukkig zijn er wel enkele classic Maiden momenten zoals met name de opener voor mij vooralsnog.

Als je een nummer hoort als Gutter Ballet van Savatage.

Ik heb niet de indruk dat dit gezelschap het in zich heeft iets dergelijks neer te zetten.

Klinkt negatief maar ik waardeer ze om wat ze zijn, en dat is in mijn beleving niet dat.

2 Minutes to Midnight vind ik een van de dikste riffs ooit, maar dat is dan ook gelijk wel zo ongeveer de enige echt dikke riff die ik van ze ken.

Wat ik in Maiden waardeer. Neem een nummer als The Clairvoyant, zodra Bruce zijn lines inzet, moddervet. Maar daar is dan geen donderend gegrom aan vooraf gegaan van een klasse welke de naam Iommi uitstraalt. Het start met een leuk bas dingetje maar dat is het.

Het omvat een ander soort kracht, een andere charme.

Die mij zeker kan smaken anders had ik het album niet gekocht.

Wat riffwerk betreft ben ik overigens ook meer overtuigd door de heer Roy Z die we kennen van Bruce zijn solo releases.

Zojuist voor het eerst beluisterd en de eerste indruk is goed. Met name het gitaarwerk is wel erg de moeite waard. Hier en daar wel wat (onnodig) lang, zoals bij de afsluiter. Later meer als ik hem nog wat vaker heb beluisterd. Het is best een kluif wat ze deze keer hebben geleverd.

Alleen het begin stukje van Shadows of the Valley lijkt op wasted years, de rest van het nummer totaal niet.

Ik ervaar moeite om een brok van 92 minuten ineens te laten rijpen. Bij langere albums laat ik de nummers apart 'rijpen'. Concreet, bij dit album:
- Neem er 4 nummers uit, en draai die enkele keren gedurende 2 dagen.
- Neem na 2 dagen 4 andere nummers
- Neem nog 2 dagen later de 3 laatste nummers.
- Daarna kan je het album enkele keren in z'n geheel draaien.

Morgen breekt bij mij fase 3 aan en komen 'The Red And The Black', 'Death or Glory' en 'The Man of Sorrows' aan de beurt. Benieuwd.

Deranged schreef:


Luister voor de gein dan eens naar 'the reincarnation of Benjamin Breeg'.
Over dikke riffs gesproken...
Naar mijn mening de zwaarste riff die Maiden ooit bedacht heeft.

Heel vet nummer inderdaad. Achteraf was ik toch iets te negatief besef ik me nu ook nadat ik Seventh Son nog eens op heb gezet.

De stelling dat dit album het niet daarbij zou halen kan ik me zeker in vinden, maar voor deze dagen is en blijft het een oerdegelijke worp met bovendien zoals altijd ijzersterke vocalen. De sleet is niet of nauwelijks merkbaar.

Zonder meer indrukwekkend op die leeftijd.

Vind overigens de riff van Tears of a Clown ook zeker potentie hebben, de uitwerking van het nummer laat echter vervolgens naar mijn idee te wensen over.

Blijf dat soort nummertjes de komende dagen een kans geven om te zien of er wellicht ergens nog een kleine noot te kraken valt.

Vergeet Montsegur niet.

Of Prowler, 22 Acacia Avenue, Powerslave, Stranger In A Strange Land, Sea Of Madness, Another Life etc. ... waar gaatvdit over?

Overigens heb ik niet het gevoel dat Empire Of The Clouds een uitgesponnen nummer is. Het duurt weliswaar lang maar is in alles een uitgewerkte compositie met ook nog eens een kop en een staart. Heel anders dan bijvoorbeeld The Nomad of Seventh Son met hun opgerekte middenstukken.

je vergelijking met November kan ik nog wel volgen, een soort gelijke opbouw, met een zelfde enigszins orchestale inslag. Nu is November Rain wel veel bombastischer, en simpeler qua riffs en struktuur (wanneer je het hebt over herhalen van riffjes en melodietjes ) Ik vind Empire of The Clouds op alle fronten veel beter en het schrijft November af als een kleuterliedje, maar dat is mijn mening. Je vergelijking met Powerslave raakt natuurlijk kant nog wal, de enige overeenkomst is dat ze beide langer dan 13 minuten klokken, maar dan kun je het nummer ook wel gaan vergelijken met de bolero van Ravel, klokt ook meer dan 13 minuten, zit dan wel geen electrische gitaar in (zoals Rime en Empire) maar wel piano en trommels (dat heeft Rime.. dan weer niet, piano).

Zo dat is best een gewaagde mening. "November Rain" is echt wel een über klassieker en nog steeds erg geliefd: >425 miljoen views op YouTube en dat zijn vast niet alleen kleuters. (ter vergelijking, het best bekeken Iron Maiden nummer op YouTube heeft ca. 18 miljoen views)

Ik durf wel te voorspellen dat "Empire of the Clouds" dit niet gaat overtreffen. Sterker nog: het wordt denk ik geen grote hit. We gaan het zien.

Unicef komt op 650 miljoen kinderen in de lagere-school-leeftijd dus dan kom je een heel end en die kleuters kijken vaak wel 2 of 3 keer (zie bv Teletubbies , "nog een keer").

Oh ja, want aantal views op YouTube zegt iets over de kwaliteit van de muziek... Dan is in jouw ogen Gangnam Style van Psy het beste nummer ooit gemaakt.

Raakt kant noch wal zo'n uitspraak.

Een leuk basdingetje? Nu haal je zelf heel je betoog onderuit.

Daarnaast is Guns 'N Roses een band geweest die veel radiovriendelijke muziek maakte, waar Maiden zichzelf heeft gemaakt zonder al te veel mainstream radio/media aandacht. 'November Rain' is een tof nummer, maar om nou kwaliteit af te lezen aan de populariteit is op z'n zachtst gezegd raar. Wat hierboven al gezegd werd is dat Lady Gaga, Macklemore etc. allemaal de beste muziek ooit produceren.

Een plaat die die moeite waard is. Veel interessante nummers, waar ik met veel plezier mijn hoofd laat met meeschudden. Empire of the Clouds is het nummer waar ik toch veel van verwachtte, maar ik vind het één van de minste nummers van de plaat. Dit nummer hoefde totaal niet >18 min te duren.

Het zal voor veel mensen herkenbaar zijn: De eerste luisterbeurt van je huidige favoriete albums riep al meteen het gevoel op naar iets bijzonders te luisteren. Je voelt aan alles dat er nog iets moet rijpen, maar als je de plaat de kans geeft dan zal er vermoedelijk ooit een top-score uitrollen.

Dat gevoel had ik na "de eerste keer" Book of Souls dubbel en dwars. Na de jaren 80 kon Maiden me nog maar matig boeien en het beluisteren van dit album kwam (ondanks de toen al positieve recensies) als een slag bij heldere hemel. Empire of te Clouds gaf me zelfs het wow gevoel en ik had het idee dat dit weleens het magnus opus van de heren zou blijken te zijn.

Een luisterbeurt of drie, vier verder moet ik tot mijn grote spijt bekennen dat de plaat blijft hangen en dat ik mijn aandacht maar moeilijk kan vasthouden bij de lang uitgesponnen nummers. Een goeie metalplaat geeft me altijd een energieboost, maar de laatste twee keer had ik bij Book of Souls net het tegenovergestelde.

Een bijna zekere groeibriljant lijkt nu voorlopig meer op een wegzakker. Ik heb nog een stille hoop dat we aan de C-curve bezig zijn en dat ik over enige tijd anders kan berichten en stemmen, maar helaas voorlopig (tegen de heersende opinie alhier in) ***

Gaat men weer touchy doen.

Vind ik altijd wel skattig. Je moet immers met vurige passie stand nemen achter dat wat jou beroert.

Niets mis mee.

Echter.

Vind ik The Clairvoyant een typisch voorbeeld van een knalharde Maiden track die instrumentaal minder imponeert.

Om gelijk een poging te wagen heel mijn stukje ongeldig te verklaren gaat wat ver en ontaard in deze naar mijn idee in een ietwat nasty sneer, onnodig lijkt mij.

Ik vind het een leuk bas dingetje. Als jij er voor jezelf een andere classificatie aan weet te verbinden is dat jouw ding, je kunt mij dat niet opleggen.

Verder ben ik niet de vijand. Ben uiteindelijk ook nog steeds gewoon Maiden fan maar zijn er wel enkele kanttekeningen die ik voor mijzelf moet maken.

Vanaf '78 al Iron Maiden volgend met mindere intense perioden. Samen met zoon nu IM fan en hebben lang uitgekeken naar dit album. IM blijft herkenbaar maar evalueert langzaam. Gebruik van andere instrumenten zijn voor mij niet storend en hier en daar tweede stem/achtergrondkoor en zelfs prog metal. Ik zou het niet waarderen als ze zouden klinken als ten tijde van Killers. Album dat me kan boeien en voorkeuren heb ik nog niet. ( speed of light ) misschien omdat we die al grijs gedraaid hebben. Vinyl is wel besteld dus voor mij een lekkere plaat!

Dat vind ik wel knap van Maiden dat ze zowel jong als oud nog steeds kunnen bereiken. De latere releases worden meer (niet alleen maar) door de wat jongere garde gewaardeerd heb ik het idee als ik bij een concert om me heen kijk.

Bij the Red and The Black, het instumentele stuk, zat ik de bedankjes door te nemen in het boekje. Het was het ideale aftitelingsmuziekje haha. Ik word er dus niet warm noch koud van. In plaats daarvan wil ik u graag wijzen naar de drie geweldige opvolgende soloos in When the river runs deep of de aparte melodie lijn van Man of Sorrows. Maar die zullen het aantal stemmen van de eerstgenoemde nauwelijks gaan bedreigen.

The Red And The Black is wel een groeibriljantje. Het werd al eerder gesteld door diverse andere users. Ook ik ga daarin mee. De eerste luisterbeurten trekt die behoudens het ge-'whoohoohoo' ongemerkt aan je voorbij maar gaandeweg ontdek ik hele geinige details die het alsnog tot een uitermate boeiend stuk maken. Where The River Runs Deep vind ik wel nog altijd beduidend minder dan de rest.

En ik vraag me af of er echt geen link is met Man Of Sorrows van Accident Of Birth. Zo gek dat dit nummer bijna dezelfde titel heeft.

Ik ga hierin mee. Ik begin me eigenlijk steeds meer te storen aan dat rood en zwart nummer en vind het een van de mindere nummers. Akoestisch stukje dat ik er niet bij vind passen, dat irritante ge - o, het midden stuk dat aardig is maar nergens naar toe lijkt te gaan en plotseling weer dat ge-o. Nee geef mij maar the man of sorrows of een recht toe recht aan nummer als death and glory.

Man of Sorrow is een bijbels figuur, in beide songs dezelfde neem ik aan. Zongen ze vroeger over onheilspellende dieptes, nu kijken ze vooral naar boven haha.

Vroeger ook al hoor.

Inmiddels nog paar keer beluisterd en ik moet het nog steeds wat laten bezinken. Ruim anderhalf uur aan muziek is een behoorlijke kluif zoals ik al eerder zei.
Muzikaal gezien vind ik dit een van de interessantste releases van dit jaar die ik tot op heden gehoord heb. Het is episch, avontuurlijk, Dickinson's stemgeluid is nog behoorlijk goed te doen (al merk je wel dat er lichte slijtage op zit).
Een album dat zowel heerlijk old school als hedendaags klinkt. Wanneer in de laatste helft van "If Eternity Should Fail" die ronkende bas van Harris te horen krijgt, krijg je toch echt "het Iron Maiden geluid" te horen.
"Speed of Light" had ik al een aantal keren beluisterd toen ze die als single uitbrachten, maar ik vind hem nog steeds lekker klinken. Vocaal gezien misschien wel Dickinson's beste werk op dit album. Verder een heerlijk uptempo Heavy Metal nummer dat het live ook wel lekker zal doen (ik verwacht dan ook dat deze wel voorbij zal komen wanneer ze weer gaan touren).
"The Great Unknown" kan ik vooral waarderen voor het sfeervolle begin. Men probeert hier een soort opbouw in te brengen, een beetje net zoals wat ze met "Fear of the Dark" en het recentere "Dance of Death" ook deden. En het werkt wederom, want vooral die intro blijft plakken, al is de gitaarsolo halverwege de track (ik weet niet op wiens naam die staat) ook wel lekker.
"The Red and the Black" is het eerste epos dat boven de 10 minuten afklokt en we worden op een prachtige, epische reis meegenomen. Vocaal gezien wederom best sterk, verder is het vooral het baswerk en de gitaren, aangevuld met wat orkestratie(?) of een keyboard(?). Vooral dit laatste zorgt voor een episch geluid.
Ik wil best nog over de andere nummers door ratelen, maar dan ben ik over een half uur nog niet klaar met typen. De rest moet ik ook nog wat meer laten bezinken. Als laatste wil ik het nog wel even over de albumafsluiter hebben. De meningen schijnen nogal verdeeld te zijn over de toevoeging van de piano en strijkers in dit nummer. Persoonlijk vind ik het erg sfeervol en een beetje vernieuwend, omdat we dit niet zo heel vaak horen van Maiden. Ik las een x aantal berichten terug een vergelijking met Meat Loaf's "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)". Toevallig heb ik daar eerder vandaag ook nog naar geluisterd en ik hoor werkelijk nul raakvlakken, behalve dat men in beide nummers gebruik maakt van een piano.
Maar goed, Maiden heeft hier een behoorlijk sterk album afgeleverd die wel eens mijn eindlijstje zou kunnen halen. Als ik er dit jaar aan toe kom om er een te maken tenminste. Soms vind ik zoveel muziek zo goed dat ik het lastig vind om een "top ..." lijstje op te stellen.

Oke, het is een lekker plaatje waar het goed op fietsen is. Maar zijn er nog meer mensen die tijdens Empire of the Clouds ook de smaak van Conimex in hun mond krijgen?

Nu moet je me toch eens uitleggen hoe jij Conimex koppelt aan een nummer als Empire of the Clouds.