The Rolling Stones - It's Only Rock 'N Roll (1974)

Aan bikkel2: Mijn gevoel zegt me dat er behoorlijk aan de nummers is geschaafd. Vooral het materiaal uit de eerste helft van de zeventiger jaren want zoals je zelf zegt, Tattoo You klinkt zo fris. Dat kun je van GHS niet zeggen. En omdat Little T&A zelfs opgenomen is als 'Bulldog' zou het me niks verbazen dat ze die opnieuw hebben opgenomen.

Aan De buurman: ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik nog nooit van de Musicland Studios in Munchen had gehoord. Weet je misschien dan ook welke studio MRU in Rotterdam is?

'n wat middelmatig Stones-album, maar wel met 'n paar fantastische nummers: Time waits for no One en Fingerprint File.

Dat wil ik ook nog eens gaan doen. Welke nummers heb je er op gezet en in welke volgorde?

Ik kom er snel ff op terug Faalhaas. Ik kan 'm zo snel even niet vinden. Stond niet in het rekje van mijn cd's. Ik ga morgen ff op zoek. Ik weet zeker dat ik 'm heb.

ok

Afgelopen week deze nog'es kritisch beluisterd, vind toch in vergelijking met Voorloper bv.Goat's Head Soup ('73) en opvolger Black and Blue ('76) dat ik hem jaren terug te enthousiast beoordeeld heb
Dat komt door 2 tracks Short and Curlies en If You Really Want To Be My Friend dat ik nu denk totaalplaatje moet er een halve* af ,anders klopt er iets niet in mijn Stonesbeoordelingen (volgens mijn mening dan)
Blijft een beter Stonesalbum uiteraard,staan sowieso Stonesfavorieten op If You Can't Rock Me / de Titeltrack(lekker vet en ongepolijst) /Fingerprint File / en het hele mooie Time Waits For No One

Het eerste door de Glimmer Twins zelf geproduceerde album. Net als voorloper 'Goats head soup' en opvolger 'Black and Blue' geen klassieke Stones plaat maar bevat toch de nodige goede nummers. De titelsong 'It's only Rock 'n Roll' en mijn favorieten van dit album 'Time waits for no one' met lekker gitaarspel van Mick Taylor en de heerlijke finale 'Fingerprint file'.

Tel daarbij op een coke-verslaving waarbij z'n neusschotje vervangen moest worden.
Dezelfde reden waardoor de band niet meer met Jimmy Miller werkte sinds 1973.
Die zat in Jamaica hakenkruisen in de studioconsole te kerfen. M.a.w. het ging er allemaal lekker aan toe.

Nou inderdaad. Heftige tijden.
Naast de artistieke onvrede was het drugsgebruik van Taylor absoluut ook een reden om te stoppen met The Stones.

Ik moet deze mening van 10 jaar geleden enigszins herzien. Het kwartje bij de opener is inmiddels toch gevallen en dan blijkt dit een bijzonder aardige rocker. Ook de ballad If You Really Want to be My Friend is eigenlijk toch best lekker. Shorts and Curlies is niet het beste wat ze ooit op plaat hebben gezet, maar is ook best wel aardig.

Blijft in negatieve zin alleen Dance Little Sister staan waar ik echt geen chocolade van kan maken. Veels te simpel en daardoor duurt zelfs die ruime 4 minuten veel te lang.

Het blijft een prima overzicht uit de tijdsgeest, ik heb er het afgelopen uur nog weer eens van genoten.

Ik denk dat het album alleen enthousiasme zou oproepen, zou het in 2018 worden uitgebracht.
Alleen maar Stones rock, geen vreemde uitstapjes naar reggae, disco en wat er nog meer aan vreselijkheid door de Stones op dat vlak kan worden bedacht.

Maar ze weten wel dat het (inmiddels) 1974 is en innovaties uit die tijd voorzichtig kunnen worden meegenomen.
Het gevaar schuilt hem daarin, dat je een trendvolger wordt in plaats van een trendsetter.
Toen hun autoriteit op dat vlak dan ook ter discussie werd gesteld, toen de punk opkwam een paar jaar later en de "oudjes" hadden afgedaan, wisten ze met het juiste antwoord te komen.

Maar die discussie hoefden ze in 1974 nog niet te voeren: ze waren nog steeds trendsetter.

Het zijn onontzettelijk The Stones, geen discussie daarover, maar trendsetters hoor ik hier niet meer.
De glamrock is ook opgepikt en die stroming komt natuurlijk niet van The Stones af.
De heren hebben wel bewezen diverse genres goed aan te kunnen.
Country, blues, ballads, soul, gospel, funk....name it.
Gegoten in hun eigen sound werkte dat vaak best goed.

Een goede degelijke Stones plaat, dat zeker.
Maar trendsetters?
Ik weet niet of de Stones überhaupt ooit trendsetters zijn geweest. Wel bijzonder populair en een voorbeeld voor vele om ook muziek te gaan maken.
Maar dat is volgens mij iets heel anders.

Trendsetters vind ik ook tricky. De groep heeft zijn invloeden voornamelijk uit de blues en heeft dat heel goed uitgebouwd naar meer uit Amerika afkomstige stijlen.
In "67" liepen ze ook braafjes achter de psychedelia aan, maar kort er na volgde wel hun beste periode.
The Stones hebben iets typerends eigen en dat heeft ze ook zo groot gemaakt uiteindelijk.

Ook eens.. trendsetters zijn het nooit geweest... ze hebben de blues wel naar een breder publiek getrokken, dus zou ze eerder promotors willen noemen. Voor de rest voeren ze mee op alles wat er al was....

Mick Jagger had sowieso een ingebouwde antenne voor wat trendy was, dus lifte de band daar goed op mee.
Ik denk dat Keef Jagger wel moest indammen op bepaalde momenten. Die heeft sowieso schijt aan
trends.
In deze periode was hij te ver heen om zich daar om te bekommeren.
Dit is net als Goats Head Soup een Jagger/ Taylor aangelegenheid.
En misschien had Taylor wat langer bij de band gezeten als hij ook de composorische credits had gehad.

Heuj... Gaat het er weer wat sneller en feller aan toe (mondjesmaat dan), kan ik me weer gaan ergeren aan de simpele en ook wel een beetje de infantiele sfeer van de plaat. It's Only Rock n Roll (but I Like It)... bweurk. Ik vraag me af of er echt niemand in de studio is geweest die Jagger/Richards ervan heeft kunnen overtuigen dat Dance Little Sister ronduit saai is en Short And Curlies en Fingerprint FIles gewoon slecht zijn.

In de jaren waarin zoveel moois uitkomt, loopt The Rolling Stones echt heel hard achter de feiten aan. De meeste songs zijn degelijkheid troef. Enkel Time Waits For No One vind ik een mooi nummer. Het enige wat het vermelden waard is, is dat meneer de automatische piloot al een flinke tijd onderdeel uitmaakt van de band.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. It's Only Rock n Roll
13. Let It Bleed

Vriendelijk album dat niet teveel opvalt, maar ook niet hinderlijk wegluistert. Ik heb It's Only Rock 'n' Roll (But I Like It) altijd een beetje net wel/net niet gevonden, maar vandaag bevalt het me toch net wel. Over het algemeen geniet ik ook wel van de wat meer funky inslag van de ritmesectie en is het soleerwerk nog steeds ijzersterk als het voor mag komen. Helemaal op Time Waits For No One is het genieten. Alsnog vind ik het als geheel net iets te voortkabbelend om echt bijzonder te zijn, maar het is zeker geen straf om het album uit te moeten zitten. Wel extra benieuwd hoe de band nu zonder Taylor gaat klinken, want deze man kan duidelijk beter soleren dan Keith Richards.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Aftermath
8. Exile On Main St.
9. Between The Buttons
10. 12x5
11. Out Of Our Heads
12. The Rolling Stones No. 2
13. The Rolling Stones

Aan dit album hou ik een beetje een dubbel gevoel over. Aan de ene kant vind ik It's Only Rock 'N Roll beduidend beter dan Goats Head Soup, maar aan de andere kant vind ik het sentimentele gezang en gekreun van Jagger in enkele nummers vrij irritant. Op Goats Head Soup begon hij daar al wat mee, maar hier valt het me in negatieve zin op.

Ik ben vooral blij dat er weer enkele lekkere rocknummers op deze plaat staan. Openingsduo If You Can't Rock Me/ Ain't Too Proud To Beg bevallen mij prima. Over het titelnummer ben ik toch iets minder te spreken. Enerzijds is het een soort van lijflied van de Stones geworden, maar echt goed kan ik het niet vinden. Live is het leuk om mee te zingen, maar in deze studioversie stoor ik me eigenlijk vooral aan het gehijg van Jagger. Till The Next Goodbye vind ik een opvallend mooie ballad. Tekstueel misschien wat sentimenteel, maar Jagger zingt het erg mooi. Time Waits For No One is een klassieker die nooit een klassieker werd (in die zin dat het nooit in één adem wordt genoemd met nummers als Brown Sugar en Satisfaction, terwijl dat wat mij betreft wel zou moeten). Een prachtig nummer waarin Mick Taylor de grote ster is. Hij speelt prachtige lyrische gitaarsolo's, die latinachtig aandoen. De vergelijking met Santana wordt wel eens gemaakt en die vind ik niet geheel onterecht.
Hierna keren we met Luxury en Dance Little Sister weer terug naar recht toe recht aan rock. Niks bijzonders, maar ook zeker niet slecht. If You Really Want To Be My Friend vind ik dan weer een vrij vervelende ballad. Wederom laat Jagger zich van z'n sentimenteelste kant horen en ik vind het maar niks.
Short and Curlies is een nietszeggend rock and roll nummers en dan komen we bij afsluiter Fingerprint File. Een heerlijk dreigend en funky nummer (lekkere gitaren en bas, zowaar bespeeld door Mick Taylor), dat door Jagger erg goed wordt gezongen, hoewel hij het gekreun aan het einde van het nummer wel achterwege had mogen laten.
Fingerprint File is een positief einde aan een verder wat wisselvallig album. Een enkel matig nummer en een enkel fantastisch nummer en verder veel nummers die daar tussenin hangen. Bovendien het enige Stones-album waar ik me enkele keren erger aan de zang van Jagger. Ondanks dat toch nog 3,5 ster.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
12. Goats Head Soup: 3*
13. The Rolling Stones No. 2: 3*
14. Between The Buttons: 2,5*
15. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Het nadeel van deze Rolling Stones plaat vind ik de productie. Die is soms overvol gestampt. Ik luister nu naar de overigens geweldige 2018 Abbey Road remaster en er zijn op heel wat nummers behoorlijk veel details/instrumenten tegelijk te horen. Wat meer uitgeklede versies had het album goed gedaan. Zo vind ik de live versie van titelsong It's Only Rock 'N Roll altijd een stuk sterker overkomen.

Daar tegenover staat - niet onbelangrijk - dat er weer heel wat (erg) goede songs op deze plaat staan. Time Waits For No One vind ik echt een prachtig mooi nummer, met een juweel van een gitaarsolo van Mick Taylor. Opener If You Can't Rock Me, cover Ain't too Proud to Beg, de bekende titelsong, het funkier Dance Little Sister & zeker ook het briljante slotnummer Fingerprint File zijn (erg) fijne nummers. Alleen Luxury & Till the Next Goodbye vind ik wat minder. En ook al is er soms wel heel veel te horen, dan nog levert al dit fraais alweer een goede plaat op van the Rolling Stones.

Vandaag wat oudere Stones beluisterd en deze kwam na lange tijd ook weer eens langs ( evenals Black And Blue).
Blijft toch een beetje belegen album.
Het vlamt niet echt en het is allemaal wat zakelijk hier en daar.
Time Waits For No One blijft onbetwist het prijsnummer. Wat een magistraal gitaarwerk van Mick Taylor.
Jagger was niet blij dat net na het verschijnen van dit album, Taylor, notabene op een feestje, hem meldde dat hij The Stones ging verlaten.
Vanaf Luxury hobbelt het wel lekker door. Dance Little Sister blijft een eentonig geval.
Echt bekijven doet de spannende funk Fingerprint File en dat wisten ze donders goed, want de volgende lp Black And Blue begint met Hot Stuff. Dat ligt The Stones goed.

Nee, eigenlijk geen nieuwe inzichten betreft dit album.
Het is niet slecht, maar ook niet top. Afgezien van de twee genoemde highlights.
Keith had overigens minder bemoeienissen dan voorheen. Hij kampte met een behoorlijke heroineverslaving.

Het gitaargeluid van Time Waits for No One lijkt erg op die van Santana, ik heb vroeger altijd gedacht dat het van hem was. Inderdaad één van de beste Stones-nummers.
Door de heroineverslaving van Keith konden de Stones een tijd lang niet toeren en dat zat Mick Taylor dwars. Wellicht de reden voor zijn vertrek plus het feit dat hij te weinig credits kreeg.

Dat Santanageluid klopt zeker LucM. Zal daar misschien wat op gebaseerd zijn. Het is vrij exotisch voor de band's doen.
Ik ben nooit echt een liefhebber van Carlos Santana geweest. Een vakman hoor, maar ik hoor liever Taylor.
Melodisch en technisch één van de betere gitaristen.

Er stond een tour gepland in 1975. In "74" tourden ze niet en stond dus in het teken van het maken van deze plaat.
Taylor kondigde eind 1974 zijn vertrek aan, terwijl een tour in Amerika in het verschiet lag.
Ron Wood was inmiddels close met vooral Keith, dus het lag enigzins voor de hand dat hij als gitarist gevraagd werd. Nog zonder vast lidmaatschap overigens, want The Faces bestonden nog net. Ron wilde de groep niet in de steek laten.

Volgens Taylor zelf had zijn vertrek te maken met het ontdekken van nieuwe wegen ( hij ging een kort samenwerkingsverband aan met Jack Bruce.)
Hij was in 1e instantie ook totaal niet boos of teleurgesteld.
Maar later bleek dat de gitarist ook met een drugsverslaving kampte en binnen de gekte waar The Stones zich in bevonden, had hij er volgens eigen zeggen
aan onder door gegaan.
Weer veel later kwam pas de kwestie credits waar hij naar eigen zeggen recht op had.
Er was hem beloofd dat hij als componist genoemd zou worden betreft een x aantal songs ( Time Waits For No One oa.), maar tot zijn verbazing gebeurde dat niet.
Het is inderdaad heel goed mogelijk dat dit ook een reden was om het bijltje er bij neer te gooien.
Taylor was een introverte persoonlijkheid. Hij bleef in 1e instantie netjes naar buiten toe.

Vanmorgen deze uit de mid 70’s van de Stones beluisterd en hoewel het niet tot het beste werk van ze behoort mijns inziens , vind ik het een (ruime) voldoende. Die periode was roerig voor de Stones en komen toch tot een behoorlijk album.

Gedurende de jaren 70 gleden ze duidelijk af van het hoge niveau in het begin met voor mij als slechtste album Black ‘n Blue ( mager 6je) om het decennium nog verassend terug te slaan met Some Girls en de jaren 70 daarmee af te sluiten....

Gewoon een leuk album, geen hoogvlieger, maar met aardige nummers. Vandaag voor een habbekrats aangeschaft.!

Al gevonden?

Nope.

Gelukkig hebben we Spotify tegenwoordig!

Maar uh.. hoe ziet dat playlijstje er uit dan?

Een playlijstje gemaakt op spotify van The Stones met verzameld werk. Niet alleen maar van deze of Goats Head Soup.
Outtakje Scarlet van Goats is heel aardig trouwens.
Ik zou zeggen check beide albums en maak er wat leuks van.

Degelijke Stonesplaat maar niet een hoogvlieger zoals bijvoorbeeld Exile of Let It Bleed.
Het karakteristieke rauwe randje van de Stones komt direct al bij If You Can’t Rock Me naar voren.
Heerlijke opener.
Ander hoogtepunten zijn voor mij Time Waits For No One waarbij ik ook direct een gitaarconnectie met Santana legde.
Ook is If You Really Want To Be My Friend een geweldig nummer.
In tegenstelling tot diverse users doet afsluiter Fingerprint File mij niet zo heel veel.

Ja die krijgt ook zeker een plekje.

Dat lijkt me toch niet te kunnen kloppen. Taylor vertrok na It's Only Rock N Roll en Black and Blue werd dus opgenomen toen ze zonder tweede gitarist zaten. Ron Wood en anderen werden uitgeprobeerd voor dat album. Eigenlijk is het album een verzameling van die sessies. Zijn ook bootlegs van. Maar er zullen vast ideeën meegenomen zijn van het vorige album.