The Rolling Stones - It's Only Rock 'N Roll (1974)

Is dit nog een plaat met mick taylor?

Yep. Staat in het midden achter Jagger.

Ok thanks!

Dit is echt zo'n album wat onder gewaardeerd is gebleven al die jaren, jammer. Het bevat vele goede songs waarbij Time waits by no one, en fingerprint file er wel bovenuit steken, ook is dit het laatste album waarom de heer Taylor meespeelt.
Hij was in mijn ogen een beter gitarist dan Keith.
Dat had Keith zelf ook wel door, en daarom moest ie het veld ruimen voor Ron,

Mick Taylor is uit eigen beweging uit The Stones gestapt . Of het Keith goed uitkwam is een ander verhaal .
Keith en Taylor waren in ieder geval geen maatjes , zoals het met Ron Wood wel het geval zou zijn .

Drie nummers onderweg en ik vind het toch wel een erg fijne plaat. Heerlijke sound hebben ze toch.

Toch wel typisch, toen ik de hoes van Goats Head Soup zag liggen, dacht ik ook echt de LP van Goats Head Soup eruit te halen thuis. Alleen het was de LP van It's Only Rock N Roll. Het risico van de rommelmarkt.

Beetje onderschat album van de Stones, met ook enkele prachtige ballads erop. Mick Taylor is bovendien een fantastische gitarist.

Toen deze uitkwam was ik aanvankelijk erg onder de indruk....De composities zijn zondermeer goed. Maar ik vind het allemaal wat gladjes, afstandelijk. Mick Taylor is inderdaad fantastisch, maar dat hoor je vooral op Exile.....

"Time Waits For No One" was over laatste op de radio.
De sfeer in de auto veranderd dan toch helemaal

Redelijke Stones cd, met voldoende kwaliteit. Een klasse minder dan Goats Head Soup, maar een stuk constanter dan de wisselvallige opvolger Black & Blue (al vind ik de uitblinkers op dat album beter).

Toch vind ik dat dit album de aftakeling van The Stones in gang zette. Ze zouden zich nooit meer herpakken met albums op het niveau van bijvoorbeeld Aftermath of Sticky Fingers.

Laatste Stones plaat met Mick Taylor aan boord. Een jongen die bij zijn aantreden in de gelederen van Jagger, Richards en co. als een onthoudende vegetariër binnen kwam en 5 jaar later als heroïne verslaafde de band verliet. Dit in combinatie met aantal streken van eerder genoemd duo lieten doen besluiten om The Stones de rug toe te keren. Bekendste voorval is natuurlijk de credits voor Time Waits For No One, ontegenzeggelijk het beste nummer van deze plaat. Maar ook de balans in de gitaarpartijen bij het titelnummer zijn niet echt chique te noemen. De A-kant luistert prima weg. De B-kant kent wel een aantal draakjes maar de afsluiter is dan weer lekker.

Behoorlijk Stones-album zonder echte missers maar relatief weinig uitschieters. It's Only Rock 'N Roll (But I Like It) is een geslaagde knipoog naar de glamrock en meer bepaald T.Rex maar het hoogtepunt is het prachtige Time Waits for No One mede vanwege de Santana-achtige gitaar van Mick Taylor dat goed bij de song past.

Nou, LucM, ik vind er wel wat méér topsongs op te melden hoor... De afsluiter Fingerprint File vind ik een lekkere funky song, beetje voorganger van Hot Stuff, erg... euh Sexy vooral.
En de ballads hier zijn, behalve dat schitterende, door jou al opgenoemde Time Waits For No One.... fomidabel; Till The Next Goodbye en If You Really Want To be My Friend vind ik overheerlijke ballads.
De titelsong heb ik ook altijd erg T-Rex stijl gevonden, maar verder zeer ok.
Dance Little Sister is wat hoekig, maar trekt en sleurt dat het een lust is.
Ik vind dat dit album hier altijd redelijk.... lage scores meekrijgt, ik vind dit niet veel onderdoen voor Let it Bleed of Exile On Main Street hoor, echt niet!

Helemaal, mee eens Father.

Ik wil wel nog even de gelegenheid te baat nemen om Luxury in het zonnetje te zetten. Een heerlijk nummer waarvan ik meteen goede zin krijg. Prijsnummer is de afsluiter Fingerprint File al geef ik hier de voorkeur aan de live versie op Love You Live.

Hoge scores hoor Father en rollingbeatle . It's Only Rock 'N Roll is voor mij in ieder geval een aardige middenmoter in het hoofdstuk Stonesalbums .
Helemaal niet beroerd maar geen echte hoogvlieger . Luc M noemt Time Waits For No One en dat is inderdaad de parel van deze plaat .
Alles bij elkaar genomen ; een degelijke plaat met 1 echte misser ( Dance Little Sister .... zo eentonig ) en 2 echte uitschieters Fingerprint File en het eerder genoemde Time Waits For No One .
De rest is ok . maar niet schokkend .
De vergelijking met Let It Bleed en Exile ? Sorry Father met alle respect , maar deze moet het toch sterk afleggen tegen die 2 .
Maar goed , ieder zijn keuze .

Fingerprint File vind ik op de 2 eerder genoemde nummers na het beste nummer op dit album. Voor de rest staan er redelijke tot sterke songs maar ze zijn toch niet zo beklijvend als die op Exile en de 3 albums voordien.

Vandaag voor het eerst de Virgin-versie beluisterd en nu weet ik weer precies wat ik mis met dit album en waarom ik Goats Head Soup toch iets beter vind: Een identiteit. Bovendien vind ik -en dat vind ik een zeldzaamheid bij The Stones- het album te lang duren. Fingerprint File is een hoogtepunt en Time Waits For No One een klassieker van formaat, maar de andere nummers hangen er wat tussen zonder duidelijke lijn. If You Really Want To Be My Friend vind ik daarbij een enorm misplaatste poging Angie te overtreffen en 'Till The Next Goodbye vind ik wat minder. Duidelijk Mick die daarmee z'n zin krijgt. Het titelnummer en Ain't Too Proud To Beg zijn verder leuke singles, maar zeker niet van een Brown Sugar, Tumbling Dice of Jumpin' Jack Flash-niveau, If You Can't Rock Me een gepatendeerde rocker, Luxury, Dance Little Sister en Shorts And Curlies aardige vullertjes (al duurt de eerste te lang) en daarmee is de kous af. Het album maakt een wat haastig inelkaar gestoken indruk. De sfeer in en rondom de band was dan ook verre van optimaal: Jagger en Richards produceerden de plaat zelf omdat Jimmy Miller de motivatie mistte en daarnaast drugsproblemen had (klinkt bekend), Keith zat in de slappe was en bezocht de ene na de andere rechtszaal en Mick Taylor raakte gefrustreerd vanwege z'n rol in de band. Precies zoals Bikkel2 al aangeeft: Een aardige middenmoter.

Voor mij toch een stuk hoger ingeschat dan een "middenmoter", kaztor...

3,5 Vanwege Fingerprint File: geweldig!

Enige plaat van de Rolling Stones in de collectie van mijn vader die een die-hard beatles fan is
Zo meteen, na Chuck Berry, deze eens opleggen. Ik ben benieuwd.

In vervolg op drie keer draaien vandaag, een heel punt er bij.

Want verreweg het merendeel van dit album is van prima Rolling Stones niveau, lekker stevig ook, er is helemaal niets van kritiek te bedenken. Hulde!

Vooral ook een track als Dance little sister......heerlijk.
En ik zou in de positieve beoordeling ook Time waits for no one niet willen vergeten. Fingerprint file.

Ik vraag mij eigenlijk af wat er mis was met It's only rock and roll om met Black and blue een andere richting in te willen slaan....

Dance Little Sister vind ik zelf behoorlijk ondermaats . Het dendert maar door en wordt op een gegeven moment ronduit vervelend door het maar blijven herhalen van het refein . Wat mij betreft de zwakke broeder van dit album .
Veel geroemd en bij velen ook de favorieren : Time Waits For No One en Fingerprint File . Deze 2 songs maken echt het verschil op dit album .
Natuurlijk is Time Waits een Mick Taylor bedenksel en heeft Keith er amper wat aan bijgedragen . Geweldig Santana- achtig gitaarspel met een ritmisch sterk verloop . Fingerprint File is een uitermate spannende funker . Jagger hijgend en geil en die heerlijke riff .
Ik vind verder de titelsong geslaagd en de Temptations klassieker Ain't No Proud To beg is helemaal niet verkeerd .
Het restand , onderhoudend, degelijk maar zelden hoogtepunten in het Stonesverhaal .

Alles na exile on main street valt tegen. Dat is op zich geen diskwalificatie, maar de door die plaat gezette norm is door de stenen nooit meer gehaald. Het is misschien niet fair om het daar aan af te meten, maar onbewust vindt dat proces toch plaats.

Je zou inderdaad kunnen stellen dat The Stones met Exile hun plafond bereikt hadden . Toch valt het me op dat veel Stonesliefhebbers ook deze periode nog op handen dragen .
Het is ook nog heel goed te doen , maar ook The Stones moesten verder en pikten maar al te graag een graantje mee van diverse nieuwe hypes ( glamrock , funk , phylly soul ) die er heerste .
Dat komt niet altijd even goed uit de verf , maar gelukkig zijn er genoeg lichtpuntjes te ontdekken waar een plaat als deze zeker een ruime voldoende haalt .
Maar de unieke sfeer en de toch wat spooky sounds op platen als Sticky en Exile is er niet meer . Het heeft plaats gemaakt voor een gepoleister en gladder geproduceerd geheel . En daarbij een verzameling songs die op een aantal uitzonderingen na minder goed zijn .

helemaal mee eens, bikkel. Trendsetters zijn The Stones nooit geweest maar na Exile on main street is men toch zeer nadrukkelijk trendvolgers geworden.

De jaren 1968-1972 vind ik de topperiode van Rolling Stones, toen waren ze zichzelf en waren creatief en compositorisch buitengewoon, toen waren ze wel trendzetters. Hun daaropvolgende albums in de jaren '70 (waaronder deze It's Only Rock N Roll) vind ik ook sterk maar er staan enkele missers op. Rolling Stones probeerden (door toedoen van Mick Jagger) zich aan te sluiten bij de trends van de dag en dat pakte niet altijd goed uit.

Daar ga ik ook grotendeels in mee. maar The Stones trendsetters?

The Stones werden vooral uniek door hun eigen sound , maar hielden het tijdsbeeld altijd goed in de gaten . Ze werden beinvloedt door Bo Didley en Chuck Berry , dat was in het begin de basis . Eind 60er jaren deden de heren net zo makkelijk mee met pschydelia . En toen Keith goed bevriend raakte met Gram Parsons , slopen er wat Countryinvloeden in .
En Luc M heeft gelijk dat vooral Jagger de aanjager was voor het volgen van de heersende trends rond 1973/74 . Een periode dat Keith Richards artistiek nauwelijks iets bijdroeg . Die was op dat moment puur bezig met overleven .( heroine)
Maar vergeet niet dat The Stones feitelijk al veteranen waren in deze periode . En als je dan kiest om vooral een mega act te blijven is deze stap niet helemaal onlogisch .
Maar nogmaals er is heus wel wat heilig vuur te ontdekken , maar het klinkt hier en daar wat te geforceerd . Op Black & Blue hoor je weer een wat gedrevendere band . Vooral wat rauwer en gepassioneerder .

Nou ja, dat kun je toch wel zeggen. Menige band heeft het kunstje toch, al dan niet gedeeltelijk, afgekeken van The Beatles of de Rolling stones. Toch in ieder geval de eerste 10 jaar van het bestaan van de band.

Maar om de waarheid te zeggen, ik heb liever een rechtoe rechtaan rockalbum als It's only rock and roll dan Exile on main street. Dat is weliswaar geen meerderheidsstandpunt maar dat vind ik ook niet belangrijk.

Zoals ik al eerder aangaf, It's only rock and roll (toepasselijke titel bij nader inzien) is een eerlijk Rolling stones album met veel lekkere rock. Liever dat dan een album waar ze een heel batterij aan stijlen tevoorschijn toveren waarvan ik dan de helft maar zo zo vind.

Ik ben het eens met wat bikkel2 schrijft, waardoor ik tot de conclusie kom dat de Stones er telkens als de kippen bij waren om mee te gaan in nieuwe trends.

LucM ziet dat anders, maar de onderbouwing daarvoor mis ik nog.

Trendsetter is een lastig woord, aangezien daar ook iets als 'voorloper' in zit. Als de Stones iets oppikten namen anderen dat van hun over. De Stones hebben echter elke keer, bijna als kameleons, de ontwikkelingen van anderen overgenomen, die i.m.o. de echte trendsetters zijn.

Een eigen geluid hadden de Stones wel (en wat voor één!), maar wat was er vernieuwend aan de blues/rock die zij bijv. in 1968 brachten? Niets hoor.