menu

The Rolling Stones - It's Only Rock N Roll (1974)

mijn stem
3,64 (280)
280 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rolling Stones

  1. If You Can't Rock Me (3:46)
  2. Ain't Too Proud to Beg (3:30)
  3. It's Only Rock 'N Roll (But I Like It) (5:07)
  4. Till the Next Goodbye (4:37)
  5. Time Waits for No One (6:37)
  6. Luxury (5:00)
  7. Dance Little Sister (4:11)
  8. If You Really Want to Be My Friend (6:16)
  9. Short and Curlies (2:43)
  10. Fingerprint File (6:33)
totale tijdsduur: 48:20
zoeken in:
avatar van Snakeskin
3,0
Ik heb dat ook wel eens met een band dat ik een ander album beter vindt dan wat algemeen als beste wordt aangeschreven. It's only rock and roll (was het maar zo) is hoorbaar minder dan Exile on main street waarin alles doorklinkt wat deze node mist, op een enkele uitzondering na ( ik denk daarbij vooral aan het titelnummer, wat ik heerlijk vuig vindt) Het is in die mate controversieel dat ik benieuwd ben welk Stones plaat dan jou favoriet is en waar Exile zich in het geheel van Stones releases bevindt.

avatar van LucM
3,5
Exile on Main Street is toch meer rechttoe-rechtaan, eigenlijk klinken the Stones daar het puurst. The Rolling Stones waren in ieder geval de eerste blanke band die blues met rock vermengden en hebben toch ook heel wat invloed gehad. Denk maar aan bands als Animals, Pretty Things, Them alsook de glamrock en nadien bands als Aerosmith en Black Crowes. Maar vanaf ong. 1973 werden ze meer trendvolgers dan trendzetters.

avatar van bikkel2
3,5
It's Only Rock And Roll vind ik niet echt een recht toe recht aan album . Net zo als op Exile , pakken de Stones hier ook diverse stijlen aan . Ok .rock is de basis , maar ik hoor wel degelijk een band die zich verdiept in andere stromingen . Zoals ik al aangaf . Funk , Soul , Glam en zelfs wat lichte voorzichtige reggea ( Luxury)

Maar misschien bedoel je het anders hoor .

avatar van LucM
3,5
Eigenlijk hebben Rolling Stones op elk album diverse stijlen vermengd. In hun beginperiode vermengden zij blues met rock'n roll en pop, nadien pikten ze nog meer stijlen op (country, soul, funk, reggae ...).

avatar van kaztor
3,5
Stijn_Slayer schreef:

Een eigen geluid hadden de Stones wel (en wat voor één!), maar wat was er vernieuwend aan de blues/rock die zij bijv. in 1968 brachten? Niets hoor.


Keith Richards die de open-G tuning ontdekt waarna velen hem volgden?

bikkel2 schreef:

Maar de unieke sfeer en de toch wat spooky sounds op platen als Sticky en Exile is er niet meer . Het heeft plaats gemaakt voor een gepoleister en gladder geproduceerd geheel .


Mij benieuwen waar je de lijn trekt. Goats Head Soup is op Exile na misschien het meest onheilspellend klinkende album en heeft een vergelijkbare productie als een plaat als Sticky Fingers. Als je alle Stones-platen op een rij legt lijkt dit de eerste plaat te zijn dat puur op reputatie rust. Goats Head Soup klinkt nog een stuk eerlijker.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
kaztor schreef:

Keith Richards die de open-G tuning ontdekt waarna velen hem volgden?


Die stemming werd in de bluesmuziek al lang gebruikt. Wel is het zo dat Keith deze gepopulariseerd heeft, maar hij heeft deze stemming niet uitgevonden/ontdekt.

avatar van bikkel2
3,5
Kaztor ; Ik ben het wel met je eens dat Goats Head Soup een wat rauwer geluid heeft dan deze .
En het heeft inderdaad het soort van onheilspellende produktie als zijn 2 voorgangers .
Maar ik vind 'm minder constant in kwaliteit . Minder overtuigend vooral .
Waar op de vorige albums The Stones ruig en lekker bluessy klonken is op Goats een ietwat geforceerder en krampachtigere band te horen . Maar ik ga 'm toch weer eens in de herkansing gooien . Ik moet toegeven dat ik 'm lang niet meer gehoord heb .
Ik weet wel dat Ik It's Only Rock 'n Roll een tikkie beter vind . Iets meer hoogtepunten .

avatar van bikkel2
3,5
Bij deze ook maar eens uitgebreider onder de loep genomen :

1. If You Can't Rock Me : Een prima opener die de aandacht vasthoud . jaren erna nog een livekraker . Komt live wat beter tot zijn recht . Net als Star Star van de vorige plaat .

2. Temptationscover , maar The Stones maken het lekker "eigen " . Een degelijke uitvoering die goed overeind blijft omdat de groep dicht bij zichzelf blijft , maar toch enigzins soulvol klinkt .

3. Titeltrack : Feitelijk ingespeeld door leden van de The Faces ( met Ron Wood dus)
Het is een herkenbaar stuk , al met al wel een Stonesclassic , maar deze studioversie vind ik wat vlakjes . Op goede avonden , live een stuk krachtiger .

4. Till The Next Goodbye : Voortbordurend op Angie . Aardige ballad , mooi gitaarwerk .

5. Time Waits For No One : Misschien wel het mooiste Stonesnummer ooit . Zeer verzorgd en perfect in elkaar geweven . Mick Taylor nog 1x op zijn best . Heeft door het exotische muzikale verloop wat Santana trekjes . Het slotstuk is hemels . Ironisch is wel dat Keef niet meedoet op deze track .

6. Luxury : De eerst reggeatrekjes in een nummer verwerkt . De band nam Goats head Soup voornamelijk op in Jamaica . Vooral Keith werd gelijk verliefd op Jamaica en de muziekstijl .
Het is wel een lekker nummer , maar dreutelt iets te veel door . Had korter en bondiger gemogen .

7. Dance Little Sister : Te eentonig niets aan de hand rockertje . Refein komt wel erg veel terug en is ontdaan van alle franje en spanning .

8. If You Really Want To Be My Friend : Opgenomen met de Soulformatie Blue Magic .
Aardige soulballad . Jagger aardig op dreef . Niet echt mijn favoriet , maar maakt eens te meer duidelijk dat The Stones andere invalshoeken uitstekend beheersen .

9. Short & Curlies : Lekker bluessy rockertje . Ongewongen en basic . Geen echte memorabele song , maar feitelijk niet veel mis mee .

10 . Fingerprint File : Spannende funk en Jagger pakt de hoofdrol hier in 1 van zijn betere voordrachten .( Spannend , sexy , geheim telefoongesprek ) Sterk uitgedachte song . De funk kwam later weer terug in Hot Stuff (1976 ) op Black & Blue .

Toch wel een degelijke Stonesplaat met enkele mindere stukken . Het eerste gedeelte is vrij sterk . Halverwege zakt het wat in , het einde is weer prima .
Hier is een wat gepoleister geluid te waarnemen , waardoor typerende Stonesrockers net wat minder smerig en vuig de speakers uitknallen . Time Waits For No One en Fingerprint File zijn Stonesklassiekers van de eerste orde .

avatar van Davidus
3,5
Fingerprint File is geweldig, maar de rest...?

Kan toch niet eens tippen aan bijv Stray Cat Blues op Get Y Y out

avatar van kaztor
3,5
Ummm... Time Waits For No One?

avatar van Davidus
3,5
Is een goed nummer, zeker. Maar het lijkt wel alsof er na Exile ,1972 , een totaal andere band is ontstaan.

Hoogtepunt is imo nog steeds Get Yer Yer Y Out; energie, adrenaline, dierlijk, goddelijke (duivelse) inspiratie, perfect het tijdsbeeld weergegeven., of nee, eigenlijk Bepalend.
Het supertrio; Under my thumb, I'm Free, Satisfaction, en dan het hemelse Sympathy for the devil.

avatar van bikkel2
3,5
Mick Taylor verdween kort na de release van dit album en het liep eigenlijk niet echt goed met 'm af . Jaren na zijn vertrek en na vruchteloze pogingen om weer wat succes te krijgen , belandde de gitarist in een diep dal . De hevig in geldnood geraakte gitarist probeerde wanhopig via rechtzaken nog wat credits te verkrijgen voor bepaalde Stonessongs . Time Waits For No One was daar 1 van .
Mick Jagger reageerde in 1995 koeltjes dat Taylor maar enkele flarden had bedacht en dat vooral hijzelf al met een zo goed als kant en klare song de studio inkwam .

Taylor verklaarde in 1975 dat hij al eerder met de gedachte rondliep om te stoppen . Hij maakt daarin geen melding dat Jagger en Richards vooral zelf met de eer streken betreft gecomponeerde liedjes . Het ging hem vooral om een nieuwe artistieke uitdaging en dat hij een geweldige tijd had gehad met The Stones .

Moonlight Mile , Winter , wellicht enkele stukken op Exile , Till The Next Goodbye en Time Waits For No One . Duidelijk songs waar Taylor vermoedelijk toch aan bijgedragen moet hebben .
Taylor had rond deze periode de rol van Keith min of meer overgenomen . Samen met Jagger was hij veel in de studio .

Bewezen worden kan het niet , maar iets zegt mij dat Mick Taylor aardig benadeeld is door zijn collega's . De timide verlegen gitarist had kennelijk geen weerwoord op het moment dat alles plaatsvond . Hij stond er bij en keek erna (zoiets)
Zeker is het wel dat dit te maken heeft gehad met zijn vertrek .

avatar van Davidus
3,5
Maar wat wordt gesuggereerd; dat Keith achter het vertrek van Mick Taylor zit?

In ieder geval vind ik de Ron Woods periode funest voor de creativiteit van de Stones.
Alhoewel dit ook te maken kan hebben met de verslavingspetikelen van Keith en het feit dat Mick Jagger het meer voor het zeggen kreeg

avatar van bikkel2
3,5
Nee , Taylor is er zelf uitgestapt . Keith was er helemaal niet blij mee . Maar met Ronnie Wood had hij al snel een betere klik . Taylor was nogal op zichzelf en erg introvert . Wood manifisteerde zich al snel tot een publieksfavoriet . Een ongeleid projectiel die ook de nodige verslavingen doorstond , of waarschijnlijk nog doorstaat ( vaste klant bij de AA.)
En Keith's maatje .

Taylor was het type Bill Wyman , en Ronnie zou het jongere broertje van Keith kunnen zijn .
Dat het na Taylor's vertrek minder werd is duidelijk . De beste albums zijn met hem gemaakt .
En dan doel ik vooral op Let It Bleed , Sticky Fingers en Exile On Mainstreet .

avatar van musician
4,5
Davidus schreef:
Is een goed nummer, zeker. Maar het lijkt wel alsof er na Exile ,1972 , een totaal andere band is ontstaan.
Hoogtepunt is imo nog steeds Get Yer Yer Y Out; energie, adrenaline, dierlijk, goddelijke (duivelse) inspiratie, perfect het tijdsbeeld weergegeven., of nee, eigenlijk Bepalend.
Het supertrio; Under my thumb, I'm Free, Satisfaction, en dan het hemelse Sympathy for the devil.

Je kunt van Get yer ya ya's out zeggen, ook gezien het tijdstip, dat ook voor de Rolling stones er sprake is van het afsluiten van een periode, de jaren '60.

Een prima album idd, daarnaast heb ik de driedubbele verzamelaar The London Years wel eens "waarschijnlijk de beste compilatie ooit" genoemd.

Maar ook voor de Rolling stones braken de jaren '70 aan en die begonnen uiteraard geweldig. Voor mij over Sticky fingers geen discussie, Exile wat minder. Goats head soup had Angie en It's only rock and roll vind ik dan weer alleszins acceptabel.

Hoe de Rolling stones vervolgens de jaren '70 verder zijn doorgekomen (ik vind Some girls dan nog een hoogtepunt) en aan de jaren '80 beginnen, daar is dan toch wel enige magie verdwenen.

Ik weet niet of het (deels) aan het vertrek van Mick Taylor lag. Ik ben het eens met Bikkel, hij heeft toch wel wat moois laten horen en net als op dit album ook Time waits for no one.... Misschien gaf hij de band net even dat extra zetje dat het allemaal zo boeiend maakte.

avatar van Davidus
3,5
Maar toch ook nog een vleugje Brian Jones: Beggars Banquet

avatar van bikkel2
3,5
Davidus schreef:
Maar toch ook nog een vleugje Brian Jones: Beggars Banquet


Dat zou je denken . De waarheid is dat Brian er niet veel aan bijgedragen heeft .
Ook weer zo'n triest verhaal ( ik kan wel janken en dat op Zaterdagavond.... BAH!)

Nee , maar zonder dollen , Brian was er gewoonweg meestal niet en als hij op kwam dagen viel er niet veel met hem aan te vangen .
Op wat percussie en misschien een beetje gitaar en piano na , is Brian zijn rol niet groot hier .
Exit Brian Jones .

avatar van bikkel2
3,5
Ik lees het nu beter ; je zegt een vleugje Brian Jones . Ja dat klopt dus !

avatar van Davidus
3,5
Ja, en dan te weten dat hij het hoogtepunt van "zijn" Stones heeft moeten missen.

Get Y Y Out , remastered, cd 2; is toch echt wel de hemel (of de hel....)

avatar van bikkel2
3,5
Ja, helemaal omdat dit de eerste grote tournee voor The Stones was .

avatar van kaztor
3,5
musician schreef:

Maar ook voor de Rolling stones braken de jaren '70 aan en die begonnen uiteraard geweldig.


Voor de fans misschien wel. Voor de band zelf was het anders.
Door hun jachtige leventje zaten ze diep in de rode cijfers en toen ze manager Allen Klein aanklaagden nadat de band hem verdacht van onfrisse praktijken won deze het en kreeg vrijwel alle rechten van de Stones-songs tot dan toe, waarna om het hoofd boven water te houden de bandleden Engeland moesten verlaten, in Frankrijk neerstreken en vervolgens hun ultieme meesterwerk maakten. (Langste zin ooit?)

avatar van Davidus
3,5
Ik begin nu ook steeds beter te begrijpen waarom van, pak m beet 1974/75 de Stones in een enorm gat zijn gevallen; Keith richtte zich alleen op zijn afkick programma, en Mick probeerde te redden wat er te redden viel (financieel). De creatieve bron was de chemie tussen Keith en Mick, en die was dus opgedroogd, of iig afwezig.
Feitelijk is Keith to blame dat er na Exile (of iig It's Only R&R) er niet meer die geniale Stones platen zijn gemaakt als eind 60 begin 70. Die fucking drugs !
Maar ja, waarschijnlijk waren die ook wel weer de inspiratiebron voor zijn genialiteit....

avatar van bikkel2
3,5
Ik weet niet of het zo makkelijk ligt . Keith is natuurlijk op componeer gebied een belangrijke schakel in het Stonesverhaal . Maar na Exile was de man zo goed als opgebrand . Als ie had gestorven , dan had het toen gebeurt .
Jagger pakte het goed op en wist toch ( met hulp van Mick taylor waarschijnlijk ) nog enkele redelijke albums te fabriceren , waar in ieder geval werd gezocht naar andere invalshoeken .
Toen Keith clean terugkwam en aanbood om Jagger weer te helpen met componeren , ging het feitelijk mis tussen het duo . Jagger was gewend om alle beslissingen te nemen en nu ging dat ineens weer anders .

Maar platen als Goats , deze , Black & Blue en Some Girls , zijn redelijk tot goede albums .

avatar van Davidus
3,5
Klopt, maar de magie is wel verdwenen....

avatar van kaztor
3,5
Tja, wat is magie? Als ik platen als Some Girls of Tattoo You hoor denk ik toch weer 'Dit flikken alleen The Stones'. Ik denk dat op zekere punt in de jaren '80 op studio-platen het heilige vuur er toch nog wel in zat. Daarna vonkt het voornamelijk nog op live-gebied (Stripped!).

avatar van Davidus
3,5
Berijp me goed; Black&Blue en Some Girls zijn zeker goed en Steel Wheels toch ook wel, maar de echte Stones-magie ontbreekt. Deze is m.n. te horen op Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers, Exile ,

maar nog meer op de live opnames: Get Y Y out, Rock n Roll Circus, Hyde Park concert en de (niet officiele) Brussels Affair

avatar van Hans Brouwer
kaztor schreef:
Ummm... Time Waits For No One?
Inderdaad Kaztor: geen beter Stones nummer dan "Time Waits For No One"!!

avatar van Davidus
3,5
Van deze plaat dan: Finger Print File ?

avatar van bikkel2
3,5
Fingerprint File is zeker een hoogtepunt . Maar Time Waits For No One is zonder twijfel het prijsnummer . Over magie gesproken . Een prachtige song en Mick Taylor die zijn meest fraaie gitaarsolo speelt in zijn Stonestijd .

avatar van Fairy Feller
4,0
bikkel2 schreef:
Maar Time Waits For No One is zonder twijfel het prijsnummer . Over magie gesproken . Een prachtige song en Mick Taylor die zijn meest fraaie gitaarsolo speelt in zijn Stonestijd .


..zo is t

Gast
geplaatst: vandaag om 11:51 uur

geplaatst: vandaag om 11:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.