Dr. Dre - Compton (2015)

Zijn geluid zoals ik dat gewend was is wel redelijk weg.. Toch vind ik het lang niet slecht, moet even landen.

Talk About It vind ik wel een slecht begin... maar goed, even lekker verder luisteren.

T/m Track 11 geluisterd en toen heb ik N.W.A. eerste en tweede album opgezet. Toch iets betere kwaliteit haha. Nee is allemaal veel te vroeg om te beoordelen. Vond het t/m track 5 wel aardig klinken. Terwijl ik fan ben van Xzibit en Ice Cube vond ik de beats op de tracks 6 t/m 10 niet echt te doen. De track met The Game is dan wel weer lekker hard, maar die is slechts 2 min.

Ik hoor alleen weinig inspiratie die hij van de film kreeg. Want ik hoor helemaal geen throwback naar de 80's sound van de film. Ik snap dat hij up-to-date wil blijven, maar mag er gvd niet een track met piepende G-funk geluiden en echte harde gangsta teksten zijn a-la One Less Bitch of Gangsta Gangsta. De raps van Dre lijken ook echt af en toe Jay-z imitaties.

Wat ik vooral mis op eerste gehoor is SWAG. Snoop Dogg, Dr. Dre, Ice Cube blonken eind jaren 80 en begin 90 uit, omdat ze zo aso veel swag hadden. Nou klinken ze echt zielloos.

Wat ik dan ook denk: Ze noemen Dr. Dre de hardstwerkende producer...Maar Kanye West maakt op een zondagmiddag waarschijnlijk nog indrukwekkendere beats.

???? ....en dat wilde ik zo graag een nieuw anthem.....

Talk About It is juist een heerlijk harde binnenkomer. Gewoon even lekker hersenloos trappen, moet kunnen.

Forgot About Dre vind ik slechtste track van dat album

Maar goed, volgens mij hebben we het hier over een Dr. Dre album en Compton. Persoonlijk vind ik trapmuzik #swag niet echt gepast, maar dat vind ik.

Is helemaal waar en toch is mijn eerste indruk niet verkeerd. De afsluiter is echt Dre, nix mis mee.

Na twee volledige luisterbeurten en sommige nummers vaker denk ik dat er groeipotentieel is. Ik hoor toch weer verstopte melodielijntjes, beats die toch (meestal subtieler dan froegah) blijven hangen.

De meningen zijn divers, maar is is wel nuance, ook opvallend

Ik vind het gewoon een heel sterk album. De beats zijn stuk voor stuk hard, zoals we van Dre gewend zijn/waren. Qua sound lijkt het niet op zijn eerder werk, maar ik vind het ook onnodig om Compton naast The Chronic en 2001 te leggen. Tussen die twee album zat al een wereld van verschil, laat staan het verschil met een album dat 15 jaar later uitgebracht is.

De aanpak is wel identiek gebleven: een paar grote namen, een paar minder bekende namen. Daarbij duiken artiesten als Kendrick Lamar, King Mez (?) en Anderson .Paak (?) erg vaak op, zoals Snoop, RBX en Daz dat deden op The Chronic en Hittman's naam bij vrijwel elke track stond op 2001. Gelukkig blijken ook de onbekende namen uitstekend mee te kunnen, dus zij zijn wel van toegevoegde waarde. Daarbij maken Jon Connor, Eminem, The Game en ook Snoop Dogg een goede indruk. Veteranen Xzibit en Ice Cube vind ik daarentegen niet opvallend.

Compton heeft weinig tot geen nummers met echte hitpotentie en lijkt in die zin wel wat op To Pimp A Butterfly (al vind ik een echte vergelijking wel heel ver gaan). Er staan echter wel een paar dikke uitschieters op zoals Darkside/Gone, Loose Cannons, Deep Water, Just Another Day, Talking to My Diary en het geweldige One Shot One Kill. Een aantal luisterbeurten meer zal uitwijzen of dit album zich qua niveau kan meten aan haar voorgangers, maar de eerste indruk is erg goed!

Als ik ergens bang voor was, was dat het Dre niet meer lukte om te innoveren, en in een nostalgische ingeving een soort oldschool combi tussen zijn eerste en tweede album gemaakt zou hebben. Gezien zijn futuristische Detox experiment mislukt was.

Dat zou kort door de bocht betekend hebben dat Dr.Dre 15 jaar lang onder een steen heeft geleefd en vervolgens een oud lullen album dropt. Alles volgens de regels doen die hij zelf ooit opstelde.

Niets is minder waard, Dr.Dre maakt een plaat van nu.

Ik vind het erg tof dat hij zijn oren open heeft gehouden en een stijl heeft ingezet die je niet van hem verwacht zou hebben. Een knipoog naar de nostalgie waarmee hij eeuwig mee in verband wordt gebracht. De geschiedenis eren met de kijk van nu en invloeden van hedendaagse Hip-Hop en R&B muziek naar zijn eigen hand zetten.

De plaat gaat alle kant op, moderne clubbangers tot oldschool invloeden, maar wordt nergens rommelig of chaotisch. Geweldige bruggen en opbouwen in de productie, verloop tussen tracks. De variatie binnen een gemiddeld nummer is groter dan we ooit bij dre gehoord hebben.

Ook erg knap, het album voelt aan als een geheel, als een groot lang nummer, maar de tracks staan opzichzelf ook als een huis.

Wat mij betreft: props naar Dr.Dre voor het niet maken van een herhalingsoefening van zijn nieuwe plaat (iets wat bijvoorbeeld gesteld kan worden van d'angelo's, black massiah). Een relevante plaat die niet onder doet voor het sterke hiphop aanbod van dit jaar. Deze gaat wel weer een aantal jaartjes mee. Mijn oortjes zeggen op dit moment dat ik een klassieker aan het luisteren ben.

Damn wat lekker

Heerlijke plaat

One Shot One Kill is fijn, Snoop bijna onherkenbaar, hij klinkt alsof hij een week niet geblowd heeft

Hoe dan ook, Doggystyle was uit mijn top 10 gevallen, deze faux pas is met dank aan de Dr. weer rechtgezet.

Ik was in de war, denk ik

Talking to my Diary-achtige tracks had ik graag meer gehoord!

Kelere, ik heb alleen Deep Water nog gehoord. Niet geweldig, maar wat komt die Kendrick weer hard zeg! Ben benieuwd naar de rest

Ik houd de spanning er nog in. Terwijl de wereld los gaat wacht ik er nog even mee. Ik zal nooit geld uitgeven voor mp3's. Ik wil dit op vinyl! Ik zal het dan maar eerst op YouTube beluisteren of dergelijke. Als de CD uitkomt, dan bestel ik die.

Trouwens, het nummer wat die gebruikte voor de Dr. Pepper reclame is:

T.I. - popped off (Ft. Dr. Dre).
Van een mixtape dacht ik.

Klopt, voor de HP reclame 5 jaar geleden gebruikte Dre echter wel Talking to my Diary.

Ik lees in de Amerikaanse kranten vooral terug dat de bijdrage van Eminem totaal uit de toon valt en zelfs een smet op het album is. Herkenbaar?

Mwaahh, uit de toon kan ik me iets bij voorstellen, een smet is overdreven imo.

Maar eigenlijk kan je stellen dat de laatste twee tracks een beetje "Chronic 2015" zijn en bijna los staan van de rest.

Zo, nachtje overgeslapen, geef 4 *, aan de onderkant nog, maar met 3,5 doe ik 'm voor m'n gevoel tekort

Ja ja hij begint op me te groeien! Gewoon die vreselijke nummer twee skippen en starten met Genocide.

Dre die hip probeert te rappen blijft wel een minnetje

Ben ik de enige die Dre soms nauwelijks herkend? Wat is er met zijn stem gebeurd?

Staat eigenlijk los van dit album, maar waarom wordt MC Ren zo genegeerd overal?

Af en toe betrap ik ook een autotune op zijn stem.

Ik vind het trouwens wel een klein beetje schandalig dat Stat Quo geen plekje heeft gekregen op dit album. Hij heeft nooit de kans gekregen om zijn 'Statlanta' te droppen, maar is ondanks dat alles altijd trouw met Dre aan zijn 'Detox' dan wel andere projecten blijven werken.

Valt alles behalve tegen deze plaat!

Net de eerste luisterbeurt er op zitten. Het eerste dat ik me kan bedenken na deze luisterbeurt: Ik snap niet dat mensen nu al sterren kunnen geven, of een vergelijking met 2001 kunnen maken, of beide...

Mijn muzikale ontwikkeling begon als jonge tiener in de 90's met Dr. Dre en z'n vrinden. Albums die ik maanden, nee zelfs jaren lang grijs gedraaid heb, het zal je niet verbazen dat dat albums als 2001, The Marshall Mathers LP, The Slim Shady LP waren.

Als twintiger zijnde is m'n muzikale voorkeur van hip-hop meer naar rock, indie, alternative verschoven. Mede doordat ik hip-hop van de zero's minder kon waarderen. Waar ik in de 90's echt fan van Em en Dre was vond ik de albums van Em daarna niet veel meer. Om die reden heb ik het in de zero's een beetje links laten liggen.

Sinds afgelopen ja(a)r(en) is er een ontwikkeling gaande in hip-hop land dat me wel aan staat. Kendrik Lamar is een frisse verschijning, maar ook iemand als Joey Badass vind een fijne sound droppen. Ik ben het genre dus weer een beetje aan het oprapen. Dat er een album van een van m'n allereerste en grootste muzikale jeugdhelden, nu uit komt is dan ook een uitnodiging van een feestje op het juiste moment.

Ik geef toe, ook ik had het verlangen naar die sound van Dre op 2001. Gelukkig heeft hij dat niet gedaan. Als hij dat gedaan had was het namelijk een trieste hang naar nostalgie geworden van een oude man die de successen van vervlogen tijden probeert te herleven.

Na 1 luisterbeurt heeft hij en zn gasten mij al overtuigd dat we daar niet meer aan moeten beginnen. Ik ben blij dat hij ook met z'n tijd is meegegaan. Hij heeft altijd de sound van de toekomst bepaalt en dat doet hij ook met dit album.

Natuurlijk zijn de beats anders dan toen, maar zijn ze minder? Nee, zeker niet. Zijn ze beter? Dat durf ik nog niet met zekerheid te zeggen. De beats die ik nu hoor zijn in ieder geval subtieler, maar ook veel rijker geproduceerd. Er zitten op het eerste gehoor veel meer laagjes in dan op de albums uit die tijd. Daarnaast hebben een aantal gasten al direct indruk op me gemaakt met de verses die zij droppen, dit zijn natuurlijk Kendrick Lamar en Eminem die er met kop en schouders bovenuit steken. Ik ben benieuwd hoe dit album bij mij gaat groeien.

Vroeger fietste ik met mijn schijfjes op repeat in m'n discman naar school. Oneindig vaak heb ik die albums geluisterd. Ze zitten in m'n brein gegrift. Kan ik dan nu al een goede beoordeling van dit album geven, laat staan een vergelijking met 2001 maken? Nee, maar dat dit een heel goed album is dat is mij wel direct duidelijk. Hoe goed het daadwerkelijk is zal met de tijd gaan blijken. Ik ben in ieder geval enthousiast!

*zet het album direct weer op repeat*

Waarom praten mensen over het album '2001' als je 'The Chronic' hebt? Een album wat muzikaal beter in elkaar zit als Dark Side Of The Moon & OK Computer samen?

Bingo

Lol