Dr. Dre - Compton (2015)

Dit album mist gewoon Shizzle en neemt zich zelf veel te serieus. Pretentieus heet dat geloof ik.

Geen over-the-top teksten over sexuele prestaties etc, geen gekke skits en geen Nate Dogg.....

http://i1249.photobucket.com/albums/hh504/Gods-son/dafuq-did-i-just-read_o_251028_zps825ec6c1.jpg

Na een paar keer beluisteren vind ik hem toch wel beter klinken. Ik had wel een paar clipjes gewild op dit album.

Ik snap eerlijk gezegd de negatieve comments niet.
Dit is gewoon het beste album dat de laatste 16 jaar is uitgebracht.
De productie en beats zijn van een ongekend hoog niveau.
De gastbijdrages zijn super, vooral die van Kendrick Lamar en Game.
Ok Dre is en zal nooit de meest revolutionaire rapper zijn, maar zijn lyrics en flow zijn beter dan ooit op dit album.

Kortom dit album is gewoon een must have voor iedere serieuze hip-hop fan.

Bij Dre hoef ik - en ik denk vele met mij - geen revolutionaire teksten. En ik hoop dat je zelf ook hoort dat de verses van Dre voornamelijk knip- en plakwerk zijn. Mij stoort dat verder eigenlijk niet zoveel, zolang het maar goed klinkt. Maar om te zeggen dat zijn flow beter is dan ooit is dan natuurlijk klinkklare onzin...

Dit is gewoon pertinent onjuist. Lachwekkend zo'n opmerking.

Dit is voor hem pertinent juist.

Doe je daarboven even de groeten terwijl je met een intelligent glimlachje naar The Doors luistert? Wat een kulopmerking.

Intelligentie en The Doors? Want daar luistert alleen het elitaire gedeelte van de samenleving naar? Het wordt gezien als één van de beste albums aller tijden, niet eens van de laatste 16 jaar.

Terug naar de opmerking van pulze^ultra. Zelf luister ik met enige regelmaat naar hiphop en schoot letterlijk in de lach toen ik dit las. Het lijkt wel of iedere nieuwe release van een grootheid uit dit wereldje direct de klassiekers-status toegewezen krijgt. Zo ook dit Compton, en niet alleen door de schrijvende pers, maar ook op Musicmeter. Wil overigens niet zeggen dat het slecht klinkt. Je merkt alleen wel dat de bak met gastartiesten weer paraat staat en we om de oren geslagen worden met thema's en ideeën. Nee, dit is niet het beste album van de afgelopen 16 jaar. Misschien het beste album van Dre?

Wat een kulopmerking.


Dat zou best wel eens kunnen, ja. Maar ik wacht nog even af.

Alsnog, voor hem kan het nog steeds het beste album van de afgelopen 16 jaar zijn toch? Wat mij betreft uit de hele muziekgeschiedenis. Jij vind The Doors het best album en toch staat dat album maar nummer 17 in de toplijst. Dan moet je toch Radiohead op 1 zetten, want dat is het beste album aller tijden (volgens MuMe).

Ik ga ook maar eens luisteren, denk ik. Om te horen waar zo veel verhitte discussies over gevoerd worden. En terwijl ik luister, zal ik proberen heel intelligent te glimlachen. Als de muziek het toelaat tenminste...

Eindelijk een nieuwe plaat van Dr Dre!!

De laatste producties die ik van Dre hoorde waren op Eminems album Relapse, en ik dacht ook een track op Raekwon's OBFQL part 2.. Ik vond Dre daar niet zo sterk. Dus ik vroeg me af wat een nieuw album zou brengen..

Wow Wow Wow!! Wat een album!!!
Ik vroeg me af of Dre iets zou doen met de Trap-sound van de laatste jaren, dat doet hij dus zeker, en toch heeft hij ook zn eigen geluid weten te behouden vind ik. Het klinkt nog steeds als Dr Dre.
Wat me verder opvalt is dat dit album op een aantal tracks heel dynamisch, met plotselinge wisselingen van beat en melodie, en leuke creatieve variaties etc. Daarnaast vind ik dat Dre zelf een sterke delivery heeft, hij klinkt zowaar hongerig op zn 50 ste.
Misschien waardeert niet iedere fan alle vernieuwingen in zn geluid, maar ik vind het een geweldig album!

Hé thanx, die had ik gemist, regulate ben ik nog steeds niet zat fijne EP, Nate Dogg flowt zo lekker.

Ben een paar dagen weggeweest en de mogelijkheid gehad rustig Compton te luisteren.
Die 4 blijft staan, maar krap, als ik eerlijk ben krijgt hij een halve Dre-bonus punt.

One Shot One Kill blijf ik een erg bijzondere track vinden (ik was fietsen in de Alpen en ik reed er erg makkelijk op naar boven). Kendrick vind ik hier zeker zo goed als op zijn eigen albums, maar daar struggle ik eerlijk gezegd nog mee. De rest is goed, maar zeker niet klassiek (mijn mening dus, hè)

Halfje omhoog. Er staat toch echt teveel goeds op dit album.
Beter dan 2001.

Aangezien iedereen recht heeft op een eigen mening....hier komt de mijne:

Na de eerste luisterbeurt was ik compleet teleurgesteld, waar 2001 m.i. een van de meest invloedrijke albums ooit is geweest voor Hiphop/rap, is Compton niet meer dan een schim van wat het had kunnen zijn.
De daaropvolgende luisterbeurten hebben mijn mening iets milder gekregen, maar meer helaas niet. Waar Dr. Dre garant stond voor vermaak en spectaculaire beats, lijkt het nu alsof ik naar een Kendrick LP zit te luisteren met zijn stem over de beats. De inhoud van zijn teksten zijn beperkter dan ooit, erg oppervlakkig en kom mij over als een gedateerde rapper die koste wat het kost relevant wil zijn door hedendaagse stijlen aan te nemen. Uitzondering is m.i One Shot one Kill met een vlammende Snoop Dogg, maar meer echt niet.

Waar hij enkele jaren geleden verbaasde met twee singles: Kush & I need a doctor, stelt Dr. Dre me erg teleur. Ik zet lekker 2001 weer op en hou me voor dat dat zijn laatste album was....

Toch ook wel mee eens, veel evenwichtiger dan 2001. Dat dan wel weer een aantal legendarische tracks bevat, die hier lijken te ontbreken.

Te veel nummers teleurstellen hier. Te glad, te commercieel. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen, vandaar net een voldoende.

Hip hop benader ik tegenwoordig niet te moeilijk. Als ik zin heb in old school hip hop, dan pak ik de klassiekers uit de jaren tachtig en negentig erbij. Als ik zin heb in intelligente teksten, dan zoek ik een album daarop uit. En als het me gaat om een moderne, zeer goed geproduceerde plaat met goede flow, ook al heeft deze verder niet te veel inhoud, dan weet ik eigenlijk weinig betere kandidaten dan Compton.
Luister even door de autotune e.d. heen, en je hoort: deze plaat is subliem geproduceerd. Rijk aan instrumenten, die overigens allemaal een passende plaats hebben gekregen, ritmes en melodieën die de MC's die eroverheen rappen als gegoten passen en bovendien veel afwisseling. Eigenlijk luister ik het album zonder probleem in één keer uit, en dat heb ik lang niet altijd in dit genre.
Los van dit alles denk ik dat het een goede stap is van Dr. Dre om zich te richten op wat hip hop nu is/in de toekomst gaat zijn, in plaats van op het recept van The Chronic of 2001. De toekomst zal uitwijzen of Compton daadwerkelijk een klassieker gaat worden, maar met tracks als All On Me, One Shot One Kill en Talking to my Diary geef ik het goede kans.

Compleet mee eens! ^^

Misschien is het in mijn voordeel uitgevallen dat ik überhaupt geen torenhoge verwachtingen van dit album had, maar ik vind het goed klinken op eerste luisterbeurt; stiekem toch wel iets beter dan verwacht. Klinkt allemaal erg fijn.

Vind het overigens ook een enorm slimme zet van Dre in combinatie met de cancellatie van Detox; op deze manier verzadigt hij de vraag van zijn fans naar een nieuw album, maar zonder de ultieme, nooit-te-bevredigen hype die heerste over Detox.

de wereld op zijn kop voor mij... Ik vond Kush en I Need a Doctor net klinken als Dre die even een iets nieuwere 2001 sound wilde neerzetten om wat platen te verkopen. Plat, niet vernieuwend en enkel gericht op commercieel succes. Met deze plaat slaat hij een heel nieuwe weg in dat vind ik net velen malen sterker dan gewoon een 2001 plus 16 te maken... Of het je dan ligt, is iets anders maar pleiten voor een 2001 revisited, vind ik bijzonder vreemd...

Na nog wat luisterbeurten ga ik (nog) niet naar 4.5 maar die 4 blijft zeker staan. Deels hoor ik hier de sound terug die hij introduceerde bij Kendrick, die hij dan ook maar gewoon meteen uitnodigt. Anderzijds hoor ik ook wat trap, een paar signature dre beats (die wel degelijk meer bij 2001 en the chronic aanleunen) en ook wat futuristische producties. Het mooie is dat het album ondanks de variatie toch weer heel coherent klinkt en dat de gastartiesten erg precies zijn gekozen. De old school gasten genre Ice Cube en Xzibit krijgen wat klassiekere producties voorgeschoteld, Kendrick krijgt de beats die bij zijn stijl aansluit en Eminem, Snoop en Game zweven daar wat tussenin.

^^ Helemaal mee eens.

Kush of I Need A Doctor waren typische voorbeelden van ongeïnspireerde, platte pop-hip hop. Ik heb deze nieuwe plaat nog maar eenmaal helemaal beluisterd, maar het beviel mij al een stuk beter. Niet het "wow"-gevoel van Chronic of 2001 (wat deels ook wel aan nostalgie te wijten zal zijn), maar voor mij was het duidelijk dat Dre ditmaal toch wel wat beter geïnspireerd te werk is gegaan.

Ik vind die Anderson .Paak trouwens enorm fijn op dit album!

Word.

echt he! Wie is dat in godsnaam? Ik had er nog nooit van gehoord maar hij steelt hier vies de show. De spelling van zijn mc naam (Anderson .Paak) vind ik wel raar.

Wegens vakantie helaas ff moeten wachten met checken, maar ik vind dat het weer een heerlijk album is geworden. Dr. Dre lijkt weer een nieuw tijdperk in de hip-hop muziek te introduceren, net zoals hij met zijn vorige albums natuurlijk al heeft gedaan. Voor sommige oude knarren is dat dan net iets te modern, en valt het niet in de goede aarde. De beats zijn weer tot in de puntjes uitgewerkt en ook de gastartiesten doen het goed. Enkel sommige oude legendes (Dre zelf niet) die nog één keer agressief willen doen vind ik soms wat lachwekkend overkomen. Favorieten voor mij zijn It's All On Me, Darkside/Gone en Talking To My Diary.

Heeft niets met oude knarren te maken. Ik hou ook van Shabazz Palaces en vind dat kwa muziek een stuk vernieuwender dan wat Dre hier doet. De beats zijn voor mij niet eens de grootste stoor factor maar gewoon zijn rapstijl/autotune/distortion op vocalen.

Ik ben zo'n oude knar maar de link die jij legt tussen modern en gelikt is de grootste fout die jonge lui maken. Het gaat niet om modern zijn maar hoe gelikt/cheezy het klinkt wat hier dus duidelijk het geval is. Dat was overigens op 2001 ook al zo maar daar rapte Dre nog met zijn zwoele stem geluid. Op deze plaat lijkt het net of hij mee wil gaan met de jeugd maar het niet bij kan benen en dan maar alle technische trucjes te voorschijn halen om er wat van te maken.

Ben het eens met thgryda. Ik had erg lage verwachtingen van dit album en ben positief tot zeer positief verrast. Fripi vindt geloof ik het album wat minder sterk, maar 0,5 ster voor dit werk begrijp ik echt niet.

Denk dat leeftijd weinig te maken heeft met hoe je dit album waardeert, meer een starheid van geest. Sommige mensen hebben gewoon moeite met de evolutie die elke artiest doormaakt en zullen het oude werk altijd beter vinden. Soms is dit, zeker bij hip-hop, ook wel terecht omdat de eerste 2 albums van een hip-hop artiest vaak meer bewijsdrang en honger laten horen, wat ten goede komt aan deze muziekstijl, terwijl latere albums vaak wat blasé worden. Daar was ik hier dus ook bang voor, maar Dre heeft mijns inziens hier juist een fris en inspirerend album afgeleverd met enige vernieuwing, maar ook veel oude elementen. Gewoon een goed hedendaags album dat op zichzelf kan staan en niet steeds vergeleken hoeft te worden met 15-20 jaar terug toen Dre nog zo'n "zwoele stem" had (en de meesten van ons nog een piepstemmetje)

Talk about it vind ik best lekker