Muse - Black Holes & Revelations (2006)

Ik moet zeggen dat ik dit toch wel weer een heel vet album vind. Nou kan Muse in mijn ogen toch niet veel fout doen, ben gewoon een mega fan. Dit wat experimentelere album bevalt me wel. Ik denk dat we Muse ook de vrijheid moeten geven om muzikaal een beetje om zich heen te kijken, van andere bands wordt dat ook gepikt. Wat mij betreft is dit een lekker, fris en goed album. Ik sluit mij helemaal aan bij Swevie Tonder. Maar jah zoals ik al zei ik ben niet helemaal objectief:p

Oh ja het is wel wat aan de korte kant

Zie je ben ik niet de enige die vind dat het wat aan de korte kant is , dat was ook wat ik bedoelde in m'n bericht

Je zou na alle berichten en publicaties bijna gaan vrezen, maar Black Holes and Revelations blijkt gewoon een Muse plaat te zijn. Met die vernieuwing valt het nogal mee/tegen heb ik het gevoel. De vleugjes dance, hip-hop (!?) en Franz Ferdinand die er op zouden staan ben ik alweer vergeten als ik de tracklist bekijk: 'Supermassive Black Hole', 'Map of the Problematique', 'City of Delusion'; Muse is het haar typerende grote gebaar nog niet verleerd.

De plaat begint naar mijn mening erg sterk, de eerste 3 songs zijn zonder uitzondering lekker en het genoemde 'Map of the Problematique' is nu al een klassieker; een mooie opening en het minirefreintje Loneliness Be Over klinkt prachtig smachtend.

Helaas is de pret dan wat over. Soldier's Poem is een typisch tussendoortje maar gevolgd door het saaie Invincible is de spanning compleet gebroken. Pas bij het slottrio gaan de oren weer wijder open; 'City of Delusion' is haast het archetype van een (sterke) Muse song, 'Hoodoo' is prachtig opgebouwd en 'Knights of Cydonia' is een energieke afsluiter.

Jammer van het middenstuk, en van het feit dat er weinig echte uitschieters opstaan. Wederom een voldoende voor Muse, maar dit album vind ik voorlopig wel de minste. 3*.

http://www.youtube.com/watch?v=YygyHCRrKho
Wat een heerlijke videoclip van Knights of Cydonia !

nice grappige clip

K vind elke clip van muse wel iets artistieks en excentrieks hebben... ze blijven mij iig altijd bij.

Jaah, wel degelijk een goede plaat. Het is tegenwoordig gewoon moeilijk om als rockband wereldwijd gewaardeerd te worden. Muse heeft al 3, 4 goede albums uitgebracht en mag zonder enige twijfel als een van de beste rockbands ter wereld beschouwd worden. Knap!
Ik ben een geweldige fan.

wat een fantastische clip en een geweldig gedurfde single-keuze

wat retro, zeg! leuk! of(?) na 5 x heb ik het wel gehoord...
kweenog nie, maar "die gele" vonnik tot nog toe de leuxte!

super fijne cd, lekker muse-achtig en toch weer wat vernieuwend. ik ben vooral zeer fan van het nummer star light, lekker hard met een lekker deuntje. super.

Ja, klopt. En Britney Spears valt in dezelfde categorie als Bach, Beethoven en Brahms.

Project blackholes and revelations

bunker, juli 2006

Ik dook weer in mijn bunker en liet me zelf omgeven door complete duisternis. Ik heb een spreuk hangen tegen de muur die me eraan herinnerde om elke plaat op een volkomen eerlijke manier op zich te beoordelen. Zoals het een deftige jongen betaamt…en mezelf. Snel een injectie om de vorige platen kortstondig naar de vergetelheid te verstoten. Voor even maar, het serum werkt snel maar de gedachten komen gelukkig altijd terug. Het is conditionering voor een arme ziel die de muziek een kans wil geven en niet gaat vergelijken en afwegen. Niet dat daar op zich iets mis mee is. Het is een streven dat ik bij de eerste luisterbeurt aanwend. De titels leken op wilde speelpartijen waarbij ik terugdacht aan mijn kindertijd en mijn oude boomhut terwijl we met flitsende sabels en stoere woorden het jonge vrouwvolk probeerden te imponeren. Ik was elf jaar. In mijn gedachten was ik de schrik van de speelplaats van de lagere school die zijn middagpauze vulde met het eten van boterhammetjes en nadien kattenkwaad uit te halen. Ik had voldoende aan mijn boomhut die nu in mijn herinnering ligt te blinken als een ansichtkaart met spelende kinderen. De heren van Muse daarentegen spelen ‘star wars’ op een uitgestrekt veld in een met sterren omgeven nacht. Hoe gaat deze muzikale reis klinken? Ik zie een vallende ster en doe spontaan een wens. Ik dook deze keer in mijn cerebrale speeltuin om het uit te vissen.

Het was bunkertijd dus. Wanneer de eerste tonen me verwelkomen denk ik spontaan aan the Simple Minds, zou ik dan toch terug in de jaren 80 zitten? Het leek wel een riddergezelschap dat zich uit haar harnas hijste en zich vrijelijk rond bewoog en tussen die sterren danste als een stel harlekijnen. Er is een gevoel van vrijheid op deze plaat dat tussen de regels door een verhaal vertelt dat de heren van Muse veel plezier beleefden aan het maken van deze plaat. De songs worden aangebracht door een aanstormende windvlaag die je omver stoot en voor je het weet zit je in het kadertje van een ander werk en zie je hoe de kleuren ook hier weer buiten de lijntjes lopen. Felrood en blauw meneer of ik moet me een kleurenblindheid aangemeten hebben. Heeft Matthew Bellamy een neefje op Mars dat op visite komt voor een kop koffie? Denk ik spontaan. Wanneer mijn serum begint uit te werken sluipen de herinneringen aan het oude werk terug binnen en kijk ik met een aangemeten blik van ‘ja, map of the problematique had toch zo op origin of symmetry kunnen staan.’ Ook zij houden van jeugdherinneringen grijns ik, al speelden die zich in tegenstelling niet af in een boomhut maar in een hypermoderne metropolis waar vliegende auto’s en onderwatertreinen de mensen naar hun werk brachten. A soldier’s poem is een rustpunt, een koffiepauze dan toch? Opeens duiken wuivende palmbomen op en ik waan me op een zondagse doortocht langs de kusten van Hawaï. ‘Zijn we aangespoeld?’ Vraag ik een van mijn alter-ego’s wanneer invincible aan de horizon verschijnt. Nog steeds die onbezorgde frisse noten die een zacht briesje blazen over het strand. Invincible heet het nummer dus. Al lijkt het dat ze toch niet zo onverslaanbaar klinken, plots komt er een wending, alsof boze harpijen het gezelschap ontdekt hebben en laagcirkelend over het strand vliegen. Nu wordt er wel geroepen en getierd met overtuiging. Misschien is het nog niet te laat. Assasin leek met het tweede deel van een luik waarin de aanval van de gierende harpijen werd uitgebeeld. Getuige de stormachtige intrede, maar dat een tijdje later in het zand lijkt te bijten. Exopolitics steunt dan weer met wankele stelten op een rifje, ik voel het speelplezier niet meer, ik wil naar huis. Zit de speeltijd erop of wordt er voor het belgeluid nog een reeks fratsen uitgehaald. City of Delusion belooft al direct veel goeds, ze zijn weer terug en iemand heeft aan de knoppen in de opnamestudio zitten prutsen lijkt het wel. Daar heb je die kwajongensstreken weer. Ik kon weer lachen.
Ik keek halsreikend uit naar Knights of Cidonia waarover ik een stel kunstminnende muziekliefhebbers hoorde pochen terwijl ze hun muzikale kennis etaleerden als ware het hun eigen ontdekkingen. Hoodoo zat nog te wringen tussen City of Delusion en Knights of Cydonia. Het leek me eerder een opgelopen blauwe plek na de wilde capriolen op City of Delusion.
Maar daar komen de ruiters, ze palmen het veldje in en blazen de loftrompet. Omgeven door toeschouwers die in feestgejoel uitbarsten wordt een feestje gebouwd tussen de assen van de gesneuvelde tegenstander. Terwijl de muziek ontspoort barst het feest echt los.

You and I..We need to fight to survive! Een waarheid als een koe. Ik open mijn ogen, veeg het zand van mijn kleren en wandel terug naar de werkelijkheid. Weeral een ervaring rijker.

Prachtige post!

idd. al vind ik het gewaagd om te zeggen dat Brahms daar ook toe behoort. Zijn stijl is toch nog net iets anders. Maar Britney Spears is zeker wel een goeie componist. Haar crescendo's en decrescendo's met violen zijn geniaal..

Maar haar cantates zijn slordiger afgewerkt.

Een heel goed album. Het is wel een aanpassing na hun twee vorige platen [Origin of Symmetry] en [Absolution]. De single [Supermassive Black Hole] heeft eerder iets weg van pop dan van de rock die we van Muse gewoon zijn, maar voor de rest staan er uitstekende nummers op als Map of the Problematique, Invincible, Assassin en Knights of Cydonia. Ik geef het album toch 4 sterren.

Tja je kan er wel aanstoot aan nemen maar heb je de nummers objectief beluistert?

Ik vind het trouwens best een vette hit, en verwacht dat is best wel eens op nummer 1 kan komen in NL. Hij word nu al grijsgedraaid op TMF, zoals ik al zei in Italie werd ie ook al continue gedraaid op de radio. - Eindelijk weer eens wat kwaliteit op die zender

Ik ben er zeker van dat de tweede single, Starlight, een hit wordt. Nogal poppy, nogal catchy.. en steengoed natuurlijk!

Stem verhoogd naar 4,5!!! Ik blijf dit album draaien!

intro van Map of Problematique

Ik heb verder alleen wat losse mp3'tjes, maar nu wil ik alles van deze fantastische band hebben en wel in deze volgorde:

Origin of Symmetry
Absolution
Black Holes and Revelations
Showbizz

over 0,5 jaar staat bij elke een stem

Supermassive black hole, 2 kampen, nog n mening toevoegen: ik vind t een supernummer, hoorde laatst een mooie remix op Studio Brussel. Het klinkt me Beck-achtig in de oren (peaches and cream!), vleugje Depeche Mode heeft het ook. Lekker sexy. Muse-fans check dit nummer van Ed Harcourt ook eens uit: Whirlwind In D Minor van The Beautiful Lie.

Ja wat moet ik met deze plaat? Dit is het toch niet voor mij
Ik geef ze een 3.0, ik vond Absolution nog een 3.5. Daarvoor alles, simpelweg geweldig
Maar ik ga wel wat vaker luisteren dan komt het vast allemaal goed. Als ik dan maar niet stiekum tussen door Showbiz aanzet, of Hullabaloo of OOG.
We'll see

Net Knights of Cydonia gehoord, en nu weet ik zeker dat ik deze plaat ga kopen. Wat een goed nummer net als Supermassive Black Hole

Eerste paar kerel dat ik dit album beluisterde, vond ik niks. Totaal niet Muse. Maar na verloop van tijd (na ongeveer 7 keer album beluisterd te hebben) is het veel en veel beter dan ik dacht dat het was. Elk nummer heeft wel iets, alleen jammer van Invincible. De rest is allemaal prettig om aan te horen.

Origin of symmetry is toch een stukje beter dan deze, maar Black holes and revelations mag er zijn!!

4,5*

Nog steeds blijf ik dit album maar luisteren en luisteren. Het is denk ik de variatie die dit album zo aantrekkelijk maakt. De nummers blijven verrassen.

Het openingsnummer Take a bow brengt direct al iets van een bepaalde climax, een soort ouverture, waarna het album lekker verder gaat. Nummer 2 en 3 nemen je dan langzaam mee naar "Map of the problematique", een nummer met een aanstekelijk begin!
A Soldiers Poem en Invincible doen je even bijkomen en daarna gaat het album lekker zijn eigen gang.

Ik vind "Knights of cydonia" ook een zeer lekker nummer (klein stukje Queen-Bohemian Rapshody gehalte in het midden).

Ik heb een album versie met een bonustrack (Glorious) die het album, wat mij betreft, afmaakt!

Een album die ik zeker toe ga voegen aan mijn lijstje Nog Te Kopen!

Zeer goed album van Muse, dat eindelijk weer de aansluiting maakt met Showbiz en Origin of Symmetry. Na lang twijfelen toch aangeschaft (Absolution vind ik namelijk een gedrocht zonder weerga), en uitstekend bevonden. 4*

Ik vind het een goede plaat maar dat Knights of Cydonia vat ik geloof ik niet helemaal. Ik moet steeds lachen als ik het hoor, zo over the top symfonisch is het: een soort James Last meets Monty Python. Halverwege wordt het dan een halve minuut beter, met een soort Queenkoortje vervolgd met een status quo-riff maar dan zakt het weer ineen in bombastisch gedoe.

Mijn persoonlijke mening is dat ik t niet egt zo'n geweldig album vind... het is niet mijn soort muziek... laten we het zo brengen:) dus een 2 of een 3, want een 1 zou lullig zijn:) dan verpest ik de totale score:( en dat is neit mijn bedoeling:O

een goed album al heeft het duidelijk invloed genomen van o.a. Queen harmonies, ELO en U2 ... gelukkig zijn het dan ook de positieve invloeden van die 3 bands. MUSE zullen met deze album nog groter worden over de wereld maar hoe ze dat dan gaan verwerken blijft voorlopig een grote vraag?!

Het is de bedoeling dat je je eigen stem geeft denk ik, en niet je stem aanpast aan de rest.

Knights of Cydonia is briljant, maar de rest vind ik niet echt op niveau met de rest van het materiaal van Muse. Take a Bow laat wel een nieuw geluid horen, maar de rest vind ik vooral variatie op een (niet al te nieuw) thema, lopend van saai tot vervelend saai. Gemiste kans, want KoC laat horen dat ze het wel kunnen. Een magere 2 sterren voor een album dat ik niet snel meer in zijn volledigheid zal luisteren.