Adele - 25 (2015)

Omdat het een geldige weerlegging was van jouw stelling

Het enige wat jouw uitspraak poogt te weerleggen is dat enkel slecht onderbouwde filosofische argumenten te weerleggen zouden zijn. Maar dat was niet mijn stellling, Franck Maudit.

Ik raad u toch eens een cursus Logica aan, kan bij deze kwestie reeds wonderen doen.

Verder eindigt de discussie hier.

Dat is zo. Zoals mogelijk ook het Vliegend Spaghetti Monster. Belangrijke vraag is dus wat we precies bedoelen met 'bestaan'.

Franck Maudit, een cursus mag maar gewoon wat beter lezen zou jou al kunnen helpen.

Dit was wat ik schreef: Ik moet het eerste goed filosofisch onderbouwde argument voor het bestaan van zielen nog horen.

Het nieuwe album van Adele de afgelopen dagen regelmatig beluisterd; genoeg om er nu een eigen mening over te vormen, los van de 'media-blitz' die sinds de release van dit album over ons is uitgebarsten. De power-ballad "Hello" is de perfecte opener voor dit album; vintage Adele, en de perfecte keuze als eerste single. "Send My Love," met z'n pop-invloeden (een vleugje Taylor Swift) en "River Lea," met z'n soul-invloeden, behoren tot mijn andere favorieten, net als de ballads "All I Ask" en "Million Years Ago"
Daarentegen was "I Miss You" voor mij een van de echte missers, die wat mij betreft weggelaten had mogen worden van dit album. "Remedy" vond ik ook niet echt geweldig.
Over het algemeen een (vrij) goed album, maar of dit een waardige opvolger van "21" is? Time will tell, natuurlijk. Naar mijn mening is ze er niet helemaal in geslaagd, al lijkt het mij sowieso al schier onmogelijk om een dergelijk niveau te evenaren. "25" bevat in ieder geval niet de instant classics van haar vorige album; alleen "Hello" en in iets mindere mate "All I Ask" voldoen voor mij aan die kwalificatie.
En dan de bonus tracks: "Can't Let Go" vond ik een subliem nummer; deze piano-ballad laat goed het "less is more" principe zien; juist door het ingetogen te houden. "Lay Me Down" begon goed (weer dat soul-sausje dat over dit nummer ligt) maar duurde naar mijn smaak net iets te lang om helemaal effectief te zijn. "Why Do You Love Me" vond ik ook leuk, had echt zo'n '60s girl group-vibe.

Grappig, ik kijk bijna omgekeerd naar de songs van dit album als jij DCS.

Nou ja, het zal wel.

Indien je op een glasheldere manier enige duiding kan brengen hoef je je zeker niet in te houden.

Dat is het leuke aan muziek(smaken), west: "one person's heaven, can be another person's hell."
Wat vond je trouwens van de bonus tracks? Heb even een edit van mijn recensie gemaakt.

Can't Let Go is zeer zeker een mooie aanvulling op het album. Piano en Adele... ze laat horen dat ook dit prima kan (maar dat wisten we al).
Lay Me Down is fijne gospel/soul en Why Do You Love Me is een vrolijk uptempo nummer met wederom een gospel-achtig koortje maar het eindigt wat te abrupt en gemakkelijk.

Ergens snap ik wel dat de nummers het album niet gehaald hebben maar ik zou het geen slechte aanvulling gevonden hebben.

Ik heb de bonustracks pas net gedownload. Morgen meer.

Nja, het was die kwinkslag die me het bos in stuurde. Ik snap je volkomen als je zegt dat je dit album zielloos vindt, ook al ben ik het niet met je eens. Maar dat maakt Adele zelf nog niet zielloos (of even zielloos als iedereen voor mijn part, als je als filosofisch uitgangspunt neemt dat niemand over een ziel beschikt). Hoe dan ook, je punt is me wel helder, ik had alleen wat moeite met je verwoording.

Niks mis met dit album Million Years Ago, Water Under the Bridge, Send My Love (To Your New Lover) zullen nog wel singles worden, Ook mijn favorieten

Toch niet helemaal. Een halfje d'r bij en waarschijnlijk daarna weer een halfje d'r bij voor de verslavingsfactor. Tjongejonge, val ik er toch weer voor. Al is deze echt wel minder dan 21, dit is wel weer een stuk sterker dan het allegaartje 19.

Nummer 3 t/m 7 vind ik toch wel heerlijk genieten hoor, die scheur gaat open en ik ben gegrepen. Water Under The Bridge, wat een epische powerballad! Begin en eind van de plaat vind ik een stuk minder sterk.

Het probleem met grote releases zoals dit dat er zoveel ballast meekomt: opinies, reviews, overdreven aandacht, enz enz... Ik heb soms moeite om het dan neutraal te beoordelen. Mijn averechts karakter werkt dan wat tegen (vergelijkbaar met een film waar iedereen over in de wolken is, als dat wat teveel de wow-hype-niet-te-missen-show is, dan durf ik die wel eens gewoon te laten passeren).

25 heeft daar dus ook wel last van, maar toch een poging gedaan om het neutraal te beoordelen, en dan vind ik het album toch wat teleurstellend. Niet teleurstellend omdat het slecht is, gewoon omdat het zo middelmatig is. Een artiest moet niet de hele tijd vernieuwen (leve The Ramones, 1-2-3-4 voor eeuwig en altijd), maar bij dit album heb ik echt heel snel het gevoel van veel hetzelfde.

Het is Adele, ze kan zingen, maar het kleurt allemaal zo heel netjes binnen haar eigen lijntjes. Wat op zich nog OK zou zijn, maar echt beter kleuren dan voorheen doet ze ook niet. Zet willekeuring eender welke 5-6 songs van dit album op één van haar vorige, en het gaan altijd op die albums ook gewoon middelmatige liedjes blijven tov echte uitschieters.

Tja, braaf middelmatig veilig, dus een middelmatige score, en het idee dat dit album snel zal wegdeemsteren voor mij.

Zelden een recensie gelezen bij 2.5* die zo genuanceerd en onderbouwd was.

Sir Noodle dwingt respect af.

Ik denk niet dat ik het album zelf ga beluisteren.
Omdat ik zeer stellig in de drie-album regel geloof.

Het album van de doorbraak, de absolute klassieker
en het meer-van-dat-maar-toch-een-pak-minder-album.

Ik heb 21 in huis de de singles van 19 en (straks ook) 25 staan op diverse hitparade compilaties.

Of Adele een echte blijver is, zullen we pas weten bij wat er hierna zal volgen.
Alleen de echt groten zijn in staat om een tweede levensadem te vinden.

Bedankt voor het compliment
De puntige versie van mijn betoog is eigenlijk je drie-album regel: 'een meer-van-dat-maar-toch-een-pak-minder album'.

Eens kijken als ik die logica op andere groepen kan toepassen... eerste die zo bij me opvalt is A-ha, en daar klopt het wel. Hunting high & low doorbraak, Scoundrel days de klassieker, Stay on these roads de mindere derde. Daarna zijn ze wat verder blijven hobbelen met hier en daar wat uitschieters.

Duran Duran dan om het poppy te houden... 'duran duran' doorbraak, Rio als klassieker, Seven & Ragged Tiger als mindere derde... klopt als een bus. Dan serius verder gehobbeld, maar wel nog een echte klassieker afgeleverd met All You Need Is Now.

En wat betreft Adele: ik zou er toch naar luisteren. Om je drie-album regel wat te vervolledigen: het derde is vaak wat vakkundiger gemaakt / beter geproduceerd (groter budget), en vaakt valt er dan nog wel 1-2 echte pareltjes uit de bus. Bij Adele - 25 zelf nog niet gevonden, maar het kan nog altijd

Die hoes symboliseert het wel goed ja, alle ruimte wordt ingenomen door dat grote hoofd van die Adele. Geen ruimte voor ook nog anderen / iets anders. En erg stevig is het niet, zo'n hoofd dat niet op een nek/hals zit.
Nog nooit een album van Adele gehoord, wel eens een liedje op de radio, maar/en over dit album is zoveel te doen dat ik het ook maar eens beluisterd heb: 2x.
Ook op youtube live-optredens of studioperformances gezien. Had ik beter niet kunnen doen.
Wat een verschrikkelijk zangmens. Net als op de hoes kijkt ze je niet aan, het publiek niet aan maar staart wat glazig in het oneindige of is in gedachten in haar eigen hoofd. Niet echt contact. En dan wel zulke liedjes zingen. Niet congruent. I Miss You hoort alleen door de tekst hartverscheurend en echt uit het hart gezongen te worden, Adele maakt er een draak van een nummer van.
Ergste vind ik nog die verschrikkelijke maniertjes van 'r als ze zingt/performt: constant die hand(en) te zweven voor haar borst/gezicht. Hallo, het is geen zangles, je bent aan het performen Adele!
Haar zang is het centrum van de wereld, zo komt ze over. Alle aandacht gaat naar die stem en ... en..
laat maar, tis gewoon een ergerlijk mens dat niet geloofwaardig zingt. Onbegrijpelijk die hype.
Sowieso is het al totaal m'n smaak niet, er rock nooit eens voorzichtig een electrisch gitaartje (solo) bijvoorbeeld, terwijl dit een nummer als When We Were Young best goed zou kunnen doen. Je zult maar muzikant zijn in de begeleidingsband van haar: je verveelt je rot.
Geef mij maar Amy Whinehouse en zelfs Alicia Keys, die zingen geloofwaardiger en komen nog over als een mens van vleesch en bloed.
Best fijn om ook eens een album (of meer: een zangeres) af te kraken. Geen *en-waardering.

Wat een sof. Zo populair, zo gehypt. Je kan geen internetpagina bezoeken of Adele wordt over je heen gestort. Ik heb meer Adele gezien//gehoord zonder het ooit te hebben opgezet.
Het gaat je dan zo enorm tegenstaan, dat je er al een hekel aan hebt, vooraleer je het hebt gehoord.

Van wat ik ken, (een paar oudere songs), vind ik er maar weinig aan. Niet zo bijzonder in elk geval, dat deze artiest als een soort messias op handen wordt gedragen door iedereen.
Doe mij dan maar liever Kate Boy of Chvrches. Ook al zal die zang niet zo hoogstaand zijn, de songs pakken mij meer..

Wel rot voor haar, dat ze zo door de strot van iedereen wordt geramd. Ze verliest er alle geloofwaardigheid door. Knap werk van XL recordings, want zelfs in de rimboe van Centraal Afrika, weten ze wie Adele is.

Voor de liefhebbers van deze brulboei hier, 1 en 3 juni is ze in Nederland. Kaartjes vanaf "slechts" 229 euro!

Correctie 59 euro

Handel. Die tickets. Maar dit terzijde.
Heb m'n best gedaan objectief naar haar te luisteren, Mjuman. Ik hoopte zelfs vooraf dat ik het album goed zou (gaan) vinden, want ik sabel liever (onterechte) kritiekgevers neer dan een album af te kraken. Maar ik vind die Adele helaas verschrikkelijk. Lees over waar ik over val, die 'maniertjes' en dat alles om de zang draait.
Kate Bush vind ik geweldig (goede zangeres toch?) maar Adele verschrikkelijk.
Zal best dat ze technisch goed is, dat is ze ook, maar het raakt me totaal niet.
Elke afgestuurde conservatoriumzangeres kan ook vast toonladderriedeltjes, maar moet ik daar van onder de indruk raken als het niet lukt een prachtige song te componeren en een mooie performance neer te zetten?
Geef mij maar de rock 'n roll, Adele laat ik over aan de toonladderfietsfetisjisten.

Ik zie net dat ik zelf ook niet al te congruent ben. Je best doen om objectief te luisteren kan natuurlijk niet samengaan met vooraf hopen het goed te vinden.. Maar ik bedoel los van alle overige recensies (vaak negatief) zelf luisteren en het een kans geven. Maar vind er gewoon echt geen bal aan en ze stoort me, een performance die helemaal niet aanspreekt.
Schrijf dan niets zou je zeggen. Meestal houd ik me daar ook aan. Maar niet bij Adele.

Volgens mij schreef ik alleen, wat het effect is van agressief reclame maken.
Hoge bomen vangen veel wind. Neem eens een kijkje bij de platen van Bieber, Kate Perry, K3, Jan Smit. Duizenden reacties en afkrakerijen zul je daar aantreffen. Waarom? Omdat iedereen het luistert? Nee, omdat het bekend is, en derhalve kunnen weinigen het laten, om er niet iets neer te pennen.

Ik was niet van plan Adele af te kraken, want ik leef volgens de filosofie dat alles goed is. Maar omdat je ergens mee wordt doodgegooid, gaat iets je tegenstaan. Ik ken Rolling in the Deep, en dat nummer deed me altijd erg denken aan Crazy van een bandje waarvan ik de naam niet ken (met C-Lo Green op zang geloof ik). Een lekker popdeuntje, maar niet bijzonder.

Dit is nog echt best wel erg leuk ook.
Ben schijnbaar niet de enige die de link direct legde.

Adele - Rolling in the Deep Mashup w/ Gnarls Barkley - Crazy (Adryon, Octavius, & Toe Knee) - YouTube

Belachelijk lage score voor zo'n geweldig album! Adele is een diva en heeft weer een paar geweldige nummers geschreven met nieuwe songwriters en oude bekenden. Wat mij betreft zijn de beste songs de nummers waar ze zingt en we op de achtergrond een piano horen. Heerlijk!! Dit is Adele, inderdaad niet vernieuwend maar gewoon 100% Adele. Hier wachtte ik op, op een dijk van een stem die alles zo geloofwaardig weet over te brengen, niet alleen op CD maar ook live. Ik ben er bij als ze naar Nederland komt.

Beste songs zijn toch echt wel 'Remedy' en 'All I Ask'. Maar ook 'River Lea' en 'Love in the Dark' zijn heerlijk. De enige minpuntjes vind ik Send My Love (To Your New Lover) en Million Years Ago, waarvan ik die laatste nog geeneens zo slecht vind. Kortom, een geweldig album wat gewoon de volle 5* verdient. De mensen die hier 1* voor geven neem ik nog geeneens serieus. Iedereen kan horen dat die vrouw een dijk van een stem heeft die je uit duizenden kan herkennen. Top!

Meh, mij maakt het niet uit of je me serieus neemt. Ik stem na een aandachtige luisterbeurt. Qua stemgebruik zal het vast en zeker, technisch gezien, perfect in elkaar zitten, maar dat aspect interesseert mij eigenlijk niet zo. Voorbeeldje: de zanger van Neutral Milk Hotel zingt zo vals als een kraai, maar zijn zang weet mij wel te raken. Adele zingt hier als een diva, maar het laat me compleet koud! Verschillende mensen verschillende smaken, niet waar?

Bovendien is het songmateriaal hier op zijn minst een stuk slechter dan bij de voorgaande twee albums. Zelfs als liefhebber van adele zou je dat toch enigszins moeten merken, verwacht ik zo.

Paar theekransjes weggehaald. En kunnen we discussies over waarom je wel of niet een lage stem mag geven hier tot het minimum beperken? Bij voorbaat dank.

En die koffieleuters laten staan, mevr Dobbelsteen, waardoor het lijkt alsof ze hun kopje blijven bijvullen.