Adele - 25 (2015)

Dat Adele inmiddels een zeer grote dame is mogen we een understatement noemen. Ze was het al na 19.
Maar om 21 kon niemand meer heen en mede door het succes van dat album zijn de messen voorafgaand aan het verschijnen van 25 enorm scherp geslepen wat al blijkt uit 0,5* stemmen vlak na lekken van het album, of het niet in z'n geheel willen luisteren maar wel willen oordelen.

Je moet wat van Adele vinden blijkbaar, het lijkt haast niet meer te gaan of je er van houdt of niet. Je ontkomt er ook niet aan en dat ergert velen. Zelf heb ik daar niet zo'n last van omdat ik nooit naar de radio luister en daarbij al bij verschijnen van 19 liefhebber werd.
Naar 21 keek ik enorm uit en dat album pakte me gelijk en vind ik nog steeds krachtig (voordeel van er niet mee doodgegooid te zijn maar zelf kunnen doseren). Het raakte me.

Bij dit album was 'het uitkijken naar' minder smachtend, meer gezonde interesse. Kan ze dat enorme succes nog wel evenaren laat staan overtreffen? Niet heel belangrijk wellicht, maar het kan enorm meespelen bij het maken van zo'n album. Alle ogen waren op haar gericht. En ze is nu gelukkig met haar gezinnetje, gaat dat van invloed zijn?

In al deze punten zit wel iets. Adele levert met 25 een album af wat je kunt verwachten en ze gaat er geheid mee scoren. 21 overtreffen? Geen idee. Misschien een beetje het Michael Jackson effect na Thriller. Bad scoorde ook enorm maar heeft het Thriller succes nooit geëvenaard, was ook haast onmogelijk maar het werd wel een mega-klapper.
Hartzeer klinkt nog steeds door op 25, en hoe oprecht dat is kun je je afvragen. Ik heb me ook niet erg in de teksten verdiept dus op dat vlak durf ik daar (nog) geen oordeel over te geven.
Ze probeert soms enigszins een nieuw sausje toe te voegen wat er bij mij voor zorgt dat er iets van de emotie is afgesleten die 21 bij mij kon veroorzaken. Ik heb dat nu minder. Geforceerd is het niet maar het komt iets afstandelijker op me over.
Uiteraard kan het ook dat de 'nieuwigheid' er wat vanaf begint te raken, ik heb dat met zo ongelooflijk veel artiesten dus dat is niks geks.

En verder? Ik vind het een lekker popalbum met een scheut soul geworden. Het is een prima afleiding op de weltschmerz waar ik normaliter naar luister, dus met betraande oogjes naar Nick Drake luisteren gebeurt ook nog steeds en van The Smiths en Pixies zal ik altijd enorm fan blijven. Af en toe een ander menu kiezen is soms zo heerlijk. Adele serveert de volgende gang.

En heerlijk is de nieuwe Adele gewoon weer hoor, zeker met een nummer als Sweetest Devotion. Zeiken doen we graag dus het zal (nog) vaak gebeuren. Adele zal er niet wakker van liggen (haar kassa rinkelt toch wel weer) en de liefhebbers idem. Ik ben liefhebber dus dan weet u dat ook weer.

Het is alweer 3 jaar na het fraaie Skyfall, het toenmalige James Bond thema. De nieuwe Bond draait inmiddels in de bioscopen en het is bijna 5 jaar na het sterke en succesvolle album 21. Kom maar eens met een vervolg op het meest verkochte album van deze eeuw tot nu toe (meer dan 30 miljoen exemplaren), wat veel geroemd werd en ook overladen met prijzen, zoals veel Grammy's.

De eerste single Hello viel mij wat tegen. Een beetje slappe ballad voor Adele, met teveel uithalen en ook de teksten waren niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig openen ze 25 ermee, kan je zo naar track 2: Send My Love (To Your New Lover). Een net wat te happy popliedje, maar toch best aardig. En dan toch, jawel, gaat Adele met haar oh zo mooie stem ook mooie songs zingen.

Op de sterke ballad I Miss You horen we een lekkere trommel en daar overheen die fraaie zang. Op het nostalgische wat treurige When We Were Young zingt Adele erg mooi. Adele en alleen een piano: het klinkt prachtig op Remedy. Beide songs horen tot de mooiste nummers van het album.

Een prettige versnelling en lekkere drums zitten er in popliedje Water Under the Bridge. Daarna wordt het meer soulful in River Lea, één van de beste liedjes van het album. De piano en Adele's stem zijn weer mooi op Love in the Dark. Alleen de hier aanwezige strijkers, zijn (bijna) te veel (ze hadden weggelaten kunnen worden).

Hoe het wel moet laten ze gelijk horen op Million Years Ago. Alleen een gitaar en Adele die zingt: wat een mooi nummer zeg! Met piano lijkt ze rustig verder te gaan op All I Ask. Eerst geslaagd, maar helaas is het refrein iets over the top. Slotnummer Sweetest Devotion is wat apart: het klinkt wat speels, wat poppy, maar wel weer met een lichte gospel inslag. Niet het beste nummer van de plaat.

Adele kan met haar prachtige stem en technieken erg mooi zingen en dat doet ze ook op 25. Na een wat matig begin worden de songs beter en zingt ze het ene (best) mooie tot het andere hele fraaie nummer vol. Haar stem zit ook vol soul en dat geeft nog eens extra diepgang aan haar muziek. 25 is vaak een erg mooie plaat, maar niet altijd.

Wat kijkt ze glazig op die hoesfoto.

Het varieert voor mezelf van 'best aardig' tot een enkel 'vier sterretjes'-nummer (en vergeleken met de gemiddelde Top 40-muziek van tegenwoordig flink boven de meute uit stekend), maar het voelt over het algemeen wat minder authentiek dan '19'. Ik voel de druk van de platenmaatschappij die er zeven jaar en vele successen later achter zit.

Ook de beste nummers van dit album zullen hier niet zo vaak opstaan als haar eerste singles.

0,5-sterretjes-waarderingen vind ik btw meer iets voor dingen van het kaliber Crazy Frog. Zelfs al houd je niet van Adele, dan verdient het nog steeds íets meer dan dat. Op z'n minst omdat er hoorbaar moeite is gedaan voor deze muziek.

Het vorige album van Adele heb ik echt vaak geluisterd en vond ik voor pop-maatstaven daadwerkelijk goed. Daarom was ik al vroeg benieuwd naar dit nieuwe album. 21 was natuurlijk een verdrietig 'break-up' album, en tegenwoordig heeft Adele weer een vaste relatie en heeft ze een kind, dus lag een vrolijker album in de lijn der verwachting.
Dat vind ik altijd lastig, want hebben gelukkige mensen nog echt iets te melden, of gaan ze dan à la Frans Duijts heel boos en verwijtend over een 'jij'-persoon zingen terwijl ze thuis een vrouw hebben zitten waar ze het prima mee naar hun zin hebben?
Ik ken weinig goede, 'gelukkige' nummers. Ik wilde Adele het voordeel van de twijfel geven.

Single 'Hello' vond ik behoorlijk inhoudsloos. Als het nou echt een 'antwoord' op Lionel Richie had geweest had het nog interessant geweest, maar zonder die invalshoek zakt het behoorlijk ineen.
Als volgende lied hoorde ik 'When We Were Young'. Het gebruik van minder standaard woorden zoals 'movie' moedig ik aan maar de vergelijking "you look like a movie/you sound like a song" vind ik hier zwak uitgevoerd. Ook op 'Send My Love' vind ik de herhalende zin "We both know we ain't kids no more" niet echt sterk.
Dat is wat me over het algemeen heel erg tegenstaat op dit album in vergelijking met haar vorige. De potentie is in sommige nummers aanwezig om op een diepere manier over deze thema's te zingen, maar ze blijft heel erg op de oppervlakte waardoor dit album niets anders te bieden heeft dan vrolijk of verdrietig klinkende popliedjes.
Als we dat nou als uitgangspunt nemen, dient wel gezegd dat die liedjes wat betreft opbouw en productie goed gelaagd zijn. Een echte hit hoor ik hier echter niet uit vandaan komen.

Dat Adele Adkins, beter bekend als kortweg Adele, een nieuw album uit heeft zal zo ongeveer niemand verbazen. Deze nieuwe plaat is zijn reputatie al vooruit gesneld en daar zorgt ook het megasucces van de eerste single Hello voor. Voor- en tegenstanders buitelen over elkaar heen om hun mening te geven over de nieuwste creatie van deze Britse zangeres. Daar doe ik natuurlijk leuk aan mee met deze recensie. De inmiddels 27-jarige zangeres heeft met 19 en 21 mijn welverdiende aandacht wel gehad. Allebei platen die mij over het algemeen heel goed bevielen. Ik vond daarbij het debuut beter dan haar opvolger. Verder vind ik Adele ook een bijzonder dame blijven. Ze blijft in haar optreden en haar manier van communiceren iets echts en oprechts te behouden. Iets wat ik te prijzen vind na dergelijk successen.
Mijn recensie zal als het ware live zijn. Terwijl ik naar de plaat luister benoem ik de punten die mij opvallen aan de nummers. Dit is mijn mening over Adele’s nieuwe hitalbum (want dat is het al) 25.

De hitsingle Hello opent hierbij het bal. Een nummer dat ik nu al enkele keren heb gehoord. Ik moet zeggen dat vooral het begin van het nummer mij bevalt. Door de minimale begeleiding krijgt de prachtige stem van Adele vrij baan. Zo hoor je hoe breekbaar dit kan zijn, zonder in kracht in te boeten. Helaas wordt het daarna allemaal wat opgeblazen en voelt het toch als iets dat we wel vaker van deze zangeres hebben gehoord. Een beetje een gevoel van gesneden koek blijft uiteindelijk wel achter, terwijl die meer kleine gedeeltes zo mooi zijn.
Send My Love(to Your New Lover) heeft best een lekker loopje, maar eigenlijk blijft het daar wel een beetje bij. Voer voor de hitlijsten is die bouncy popnummer zeker, maar hét grote talent van Adele wordt hier toch wat misbruikt. Ik heb het natuurlijk over haar stem die hier in een dwangbuis van een té aanwezige productie wordt gestopt. Aanstekelijk is het allemaal wel, maar dit zijn niet het soort nummers waar ik warm van word.
Bij I Miss You komt de bombast je bij de eerste tonen als tegemoet. Een lekker ritme en vocaal absoluut van topniveau. Wat kan deze dame zingen zeg. Ook die wat meer donkere, duistere sfeer past er goed bij. Op dit nummer kan ze vocaal volledig haar gang gaan en dat doet ze dan ook. Moeiteloos switcht ze tussen kop- en borststem. Dit is gewoon een prachtige ballad met veel kracht en uitdaging.
Ook When We Were Young was al eerder te horen. En dit nummer mag er ook zijn. Een warm nummer met veel soul. De instrumentatie heeft iets nostalgisch en ook herkenbaars. Dit voelt vertrouwd en het nummer voelt daardoor als een warm bad, als een warme deken die je over heen slaat om lekker van de genieten. Vocaal divers, muzikaal prima kleiner gehouden om ruimte te geven aan de vocalen. Een sterk nummer.
Die kwaliteit zet ze moeiteloos voort in de prachtballad Remedy. Zo zouden meer nummers van Adele moeten zijn. Of eigenlijk gezegd zijn meer nummers van Adele zo. Dit is meteen herkenbaar als een Adele-nummer. Stem, piano en niks meer. Krachtig en prachtig gezongen. Wat heeft deze dame toch een strot zeg! Een ballad om van te genieten, om bij te huilen, om bij weg te dromen. Prachtig nummer.
Water Under the Bridge is dan gewoon een popliedje. De productie klinkt redelijk modern, maar is zeker al eens eerder gedaan. Adele krijgt hier ook vocaal wat minder ruimte binnen de productie. Ik houd dan toch meer van de kale omlijsting zodat ze volledig vocaal kan excelleren. Een tophit kan dit nummer zondemeer worden omdat het refrein erg aanstekelijk is. Maar voor mij behoort dit nummer niet tot de top van het album.
Dat mag ik dan zonder twijfel wel zeggen over River Lea. Dit is mijn absolute favoriet van deze plaat. Wellicht niet al te toegankelijk in vergelijking met andere Adele songs, maar het klopt wel gewoon van alle kanten. Prachtig en tegen het geniale aan hoe hier blues, gospel en soul samen worden gevoegd in een topproductie waar de stem van Adele ook nog eens naadloos bij past. Adele hebben we nog nooit eerder zo zwoel, intiem en sexy gehoord als op dit absolute topnummer. Is dit even een potje genieten jo!
Met Love in the Dark genieten we rustig verder. Het recept van piano en stem wordt ook op dit nummer weer bereidt. Smaakvol als altijd als Adele dit soort nummers zingt, met misschien een kleine misstap door de violen met de ietwat onnodige opsmuk. Laat het lekker zo kaal, dit heeft die bombast niet nodig.
Klein en kaal, daar houden we (ik in ieder geval) van bij de muziek van Adele. En dat krijgen we dan ook met het prachtige Millions Years Ago. Dit keer geen piano en stem, maar gitaar en stem. Het werkt net zo goed, misschien wel beter, als die bekende combi. Adele weet op dit nummer toch wel te raken. De urgentie lijkt zo aanwezig in dit nummer. Krachtig, maar ook breekbaar gezongen zoals weinigen dat kunnen. Werkelijk waar een prachtig nummer dat samen met River Lea mag strijden om de titel van het beste nummer van dit album.
Is het zo mooi met het ene nummer, is het zo’n stuk minder bij het volgende. All I Ask is eigenlijk gewoon een misser. In niks vind ik dit nummer bij Adele passen. Meer een song voor de inwisselbare popzangeresje van tegenwoordig. Iets waar ik Adele niet toereken. Een slap nummer in alles en totaal overbodig met de pracht die wel op deze plaat te horen is.
Sweetest Devotion is dan dan de afsluiter van Adele’s derde album. Een popballad met wat gitaren. Country en gospel hoor ik hier ook wel in. Eigenlijk een prima afsluiter, zonder dat het volledig overtuigd. Zonder dat het je volledig inpakt. Dit geen slecht nummer, zeker niet, maar de echte top die we ook terughoren op deze plaat is dit ook niet.

Doet Adele het weer? Op die vraag moet ik toch wel een bevestigend antwoord geven. Twee nummers (Send My Love en All I Ask) hadden van mij niet op dit album hoeven staan, maar voor de rest zijn het louter goede, sterke tot hele sterk songs. Soms is het werkelijk ademloos genieten van de vocale capaciteiten van deze dame. Vooral als de muzikale omlijsting wat kleiner gehouden wordt. Of juist als het muzikaal een verrassende twist heeft. Maar dit is natuurlijk als een hitalbum, een status die het qua kwaliteit ook zeker verdient.

(bron: Opus de Soul)

Er staan een aantal mooie nummers op dit album, maar ook een paar enorme missers (Send My Love & I Miss You). Verder valt het me op hoeveel herhaling sommige nummers bevatten. Dat vind ik jammer. Adele kan beter. Ik vind deze plaat (momenteel) zeker een stuk zwakker dan 21. Helaas!

Favorieten na 2 luisterbeurten: Remedy, River Lea, Walking Under The Bridge.

Een ding moet je toegeven, wat een stem! Elk nummer weer knalt de klasse er vanaf. Ik heb het hele album met veel plezier geluisterd. Ik vond één nummer wel echt tenenkrommend en dat was ''Send My Love (To Your New Lover)''. Is het een album vol power en ''echte Adele'' liedjes. Uitschieters zijn wel de singles ''Hello'' en ''When We Were Young'', maar naast deze twee nummers springen ''Remedy'' en ''All I Ask'' (mede geschreven door Bruno Mars) er ook echt bovenuit. Ik kan hier zeker van genieten, na trackie twee word alles beter.

En nogmaals...
WAT EEN STEM!

Goed album, of er nu veel reclame of populariteit rond hangt of niet. Je bent fan van haar stem of niet. Naast Hello vond ik bij een eerste keer spelen Remedy en Love In the Dark wel prima.

PS:Verder hecht ik geen belang aan de beoordeling van individuen die vooringenomen slechte beoordeling geven omwille van populariteit (?) en verder niet lijken te weten wat krijsen is.

Het nieuwe album van Adele de afgelopen dagen regelmatig beluisterd; genoeg om er nu een eigen mening over te vormen, los van de 'media-blitz' die sinds de release van dit album over ons is uitgebarsten. De power-ballad "Hello" is de perfecte opener voor dit album; vintage Adele, en de perfecte keuze als eerste single. "Send My Love," met z'n pop-invloeden (een vleugje Taylor Swift) en "River Lea," met z'n soul-invloeden, behoren tot mijn andere favorieten, net als de ballads "All I Ask" en "Million Years Ago"
Daarentegen was "I Miss You" voor mij een van de echte missers, die wat mij betreft weggelaten had mogen worden van dit album. "Remedy" vond ik ook niet echt geweldig.
Over het algemeen een (vrij) goed album, maar of dit een waardige opvolger van "21" is? Time will tell, natuurlijk. Naar mijn mening is ze er niet helemaal in geslaagd, al lijkt het mij sowieso al schier onmogelijk om een dergelijk niveau te evenaren. "25" bevat in ieder geval niet de instant classics van haar vorige album; alleen "Hello" en in iets mindere mate "All I Ask" voldoen voor mij aan die kwalificatie.
En dan de bonus tracks: "Can't Let Go" vond ik een subliem nummer; deze piano-ballad laat goed het "less is more" principe zien; juist door het ingetogen te houden. "Lay Me Down" begon goed (weer dat soul-sausje dat over dit nummer ligt) maar duurde naar mijn smaak net iets te lang om helemaal effectief te zijn. "Why Do You Love Me" vond ik ook leuk, had echt zo'n '60s girl group-vibe.

Belachelijk lage score voor zo'n geweldig album! Adele is een diva en heeft weer een paar geweldige nummers geschreven met nieuwe songwriters en oude bekenden. Wat mij betreft zijn de beste songs de nummers waar ze zingt en we op de achtergrond een piano horen. Heerlijk!! Dit is Adele, inderdaad niet vernieuwend maar gewoon 100% Adele. Hier wachtte ik op, op een dijk van een stem die alles zo geloofwaardig weet over te brengen, niet alleen op CD maar ook live. Ik ben er bij als ze naar Nederland komt.

Beste songs zijn toch echt wel 'Remedy' en 'All I Ask'. Maar ook 'River Lea' en 'Love in the Dark' zijn heerlijk. De enige minpuntjes vind ik Send My Love (To Your New Lover) en Million Years Ago, waarvan ik die laatste nog geeneens zo slecht vind. Kortom, een geweldig album wat gewoon de volle 5* verdient. De mensen die hier 1* voor geven neem ik nog geeneens serieus. Iedereen kan horen dat die vrouw een dijk van een stem heeft die je uit duizenden kan herkennen. Top!

De nieuwe Adele.

Na een paar jaar afwezigheid is het logisch dat men hoge verwachtingen heeft voor dit nieuwe pareltje 25 (met name na 21). Zo had ik ook hele hoge verwachtingen bij deze nieuwe cd. Na de eerste single Hello gehoord te hebben was ik meteen al weer verkocht (mij had ze weer opnieuw). Soms komen artiesten met een single of album uit op een speciaal moment in je leven. Zo ook dus nu bij dit album 25. Het nummer When we were young is in mijn ogen een perfecte tweede single. Ik hoop zeer dat het nummer Water under the bridge ook uitgebracht zal worden als single, het is lekker up tempo in een heerlijke stijl met de mooie stem van Adele.

Favorieten:
Water under the bridge
Love in the dark
Million years ago
When we were young
Remedy

Zo is het nummer op de bonus cd 'Why do you love me' ook zeker het beluisteren waard!

Hoorde je bij het vorige album van Adele duidelijk de invloeden van Duffy en Amy Winehouse terug, nu heeft Adele ook duidelijk geluisterd naar de zangeressen die in de tussen liggende periode wisten te scoren.
Hello heeft bijna hetzelfde begin als Videogames van Lana Del Rey, en de rest van het nummer heeft een beat die weer terug te horen is in Del Reys Born to Die.
Send My Love (To Your New Lover) klinkt als een Lorde lied, wat meer up-tempo, maar wel erg mooi.
Natuurlijk hoor je het typische, bijna hese, verrookte stemgeluid van Adele duidelijk terug, kan ook niet anders.
De Soul invloeden zijn wat meer op de achtergrond, maar dat ze het absoluut wel kan bewijst ze in het Dusty Springfield achtige Million Years Ago.