Adele - 25 (2015)

Ik vind dit een prima album. Moet zelf wel bekennen dat 21 denk ik beter was. Maar dat was gewoon een album vol met hits. Dit zijn niet allemaal hits, maar wel prima nummers. Ik let zeker wel op techniek, ben zelf bijvoorbeeld geen fan van Bruce Springsteen, maar ik hoor wel dat hij een top stem heeft. Adele heeft een stem die je overal herkent, niet zo'n audiotune-achtig geluid zoals een Katy Perry.

Heb je nou zelf wel in de gaten hoe ongeloofwaardig je bent als je dit album 5* geeft en - denk je - 21 beter vindt? Alsof trouwens een herkenbare stem altijd goed en/of is; hoor Henk Westbroek maar eens hard praten in een kroeg - heel herkenbaar, maar verder ...

Het vliegende spaghetti monster is verzonnen. Het woord ziel probeert iets te vangen dat mensen ervaren. Dat is wat anders. Dat is zeer zeker geen bewijs voor het bestaan van zielen, maar het geloof in in zielen gelijkschakelen met het verzonnen monster is raar.

de stem is uitstekend zoals op al haar cdtjes..maar de muziek is mij eigenlijk te braaf...juist en daarom verkoopt adele zo gigantisch..de jeugd vind het mooi,maar de ouders ook en zelfs de grootouders...ja dan verkoop je als een tornado!!

Creationisme, intelligent design, god(en) enz., zijn net als ziel verzinsels die pogen iets te vangen wat mensen menen te ervaren. En dat is het Vliegend Spaghettimonster, de god van het pastafarianisme, ook. Al is het vooral een parodie op het geloof in eerder genoemde zaken natuurlijk. En dus is het helemaal niet raar om ook het Vliegend Spaghettimonster te noemen als het gaat over het geloof in zielen. Jouw reactie is wel raar.

Je begrijpt mij niet. Ik zie een boom. In jouw woorden 'meen' ik die te ervaren. Ooit hebben we daar het woord boom voor verzonnen. Ik geloof persoonlijk in het bestaan van bomen. Zo hebben mensen voor het ongrijpbare deel van het wezen mens (gedachten, emoties, etc.) het woord ziel bedacht. Sommige mensen 'menen' die te ervaren. Een aantal denkt dat hij net als de boom bestaat. Als je ooit iemand hebt zien sterven begrijp je ook hoe men hier op komt. Dan is het woord ontzielt ineens heel toepasselijk.
Creationisme, ID en pastageloof staan hier volkomen buiten. Die lijken meer op een verhandeling van Johan Cruijff die poogt een opinie te formulieren. Je weet dat het onzin is, maar hij vertelt het met zoveel overtuiging dat er toch volgelingen zijn. Aanhangers die heel erg zeker van hun zaak zijn.
Het woord ziel duidt simpelweg iets aan. Net als kopje of cd-speler. Net als het woord god in zekere zin. Ik kan net zo min het bestaan van een kopje bewijzen als het bestaan van god. Dat iemand het 'meent' te ervaren was ook volgens jou al niet doorslaggevend.

Overigens vind ik dat hier onnodig negatief over Adèle wordt gedaan. Het mens maakt heel aardige muziek.

Ik vind het behoorlijk knap dat een artiest waar ik weinig tot niks mee heb mij weet teleur te stellen. Adele klinkt altijd bijzonder volwassen voor haar leeftijd, maar hier lijkt ze een stap terug te doen. 25 is een vlak, nietszeggend album geworden. Ik ben absoluut geen Adele-fan, maar op haar vorige album(s) stonden in ieder geval krachtige nummers, waarvan ik begreep dat zoveel mensen helemaal gek van haar zijn. Het feit dat Hello één van de betere nummers is, is dan ook veelzeggend...

Jij begrijpt mij niet, want in mijn woorden zie je een boom. Je kan de boom ook voelen, ruiken... kortom zintuiglijk waarnemen. De ziel is iets anders. Dat is een verzinsel wat zintuiglijk niet waar te nemen is. Je meent het pas te ervaren als je erin gelooft. Als je er niet in gelooft leef je net zo goed. Behalve als je dood bent. Dan is het lichaam levenloos. Alleen voor de gelovers in zielen is het dan ook nog ontzield.


Het woord Vliegend Spaghettimonster duidt ook simpelweg iets aan. Het bestaat volgens dezelfde condities als jouw verzonnen god-in-zekere-zin.

Een atoom bestaat in jouw redenering ook niet. Of een electron. Zwaartekracht. Het zijn allemaal ideeën, modellen of concepten. Ze zijn niet zintuigelijk waar te nemen. Je ziet soms het effect van het idee. En dat noemen we bewijs.
Maar goed, wetenschap is net als religie.

Volgens jouw redenering bestaat alles. Ook het Vliegende Spaghettimonster. Raar dus dat je het raar vindt dat ik dit gelijkschakel met de verzonnen ziel.

Natuurlijk is 'atoom' ook maar een woord, een concept. Maar het verwijst wel naar iets concreet in de zin dat het 'bestaan' ervan valt af te leiden uit mogelijke toepassingen, zoals bijvoorbeeld de atoomklok.

Met ziel is het een ander verhaal. Daarover gaan allerlei verhalen de ronde, naar wat men maar wil geloven. Zo zal hij volgens sommigen na het sterven van het lichaam met bekwame vleugelslag ten hemel fladderen, om aldaar tot in der eeuwigheid door God zelve aanschouwd te worden (als je braaf bent geweest tenminste). Of de ziel zal naar een ander lichaam verhuizen in een beter leven (als je braaf bent geweest tenminste).

Als je graag dit soort geloof aanhangt heb je natuurlijk een ziel nodig. Maar in principe is het een overbodig concept. Het poogt te fixeren wat niet te fixeren valt, leven. Als jij daar behoefte aan hebt en met je voor jou bestaande ziel rondsjouwt, mij niet gelaten.

Maar hier kunnen we het misschien beter houden bij de muziek van Adele.

Even met gestrekt been het debat in (boude stelling-alert!): de eerste twee albums van Adele waren kunst (commercieel succesvolle kunst, maar wel kunst). Met dit album is haar muziek een product geworden (een formule, meer van hetzelfde, met lekker veel pathos-saus want dat werkt commercieel zo heerlijk voorspelbaar).

Als dit album uitstekend verkocht wordt (en daar ziet het naar uit (geen probleem (ieder zijn ding))) dan vrees ik voor een herhaling van wat Coldplay geflikt heeft: twee frisse artistiekige albums, en daarna afglijden via muziek-als-product naar pure kitsch.

Zou het niet juister zijn te zeggen dat sommige 'meerwaardezoekers' zich hebben laten vangen door die eerste albums van Coldplay en Adele? Die waren namelijk ook al pure kitsch en allesbehalve fris artistiekerig.

Misschien heb je een beetje gelijk. De eerste albums van Adele en Coldplay waren wellicht niet Fishermen's friend-fris, maar wel Menthos-fris. Ze waren in ieder geval relatief fris en artistiekerig, zowel in vergelijking met hun latere album(s) als met de overige muziek die destijds in de top 40 belandde. Van hun latere albums (inclusief nummer 25 van Adele) kunnen we helaas-pindakaas niet meer zeggen dat ze artistiek gezien uitstijgen boven de rest van wat je in de supermarkt en in de top 40 hoort. Adele blert nu net zo luid als die andere zangeressen (Rihanna, Beyonce & consorten) met evenveel pathos-saus-uit-blik. Vroeger toen alles beter was, waren Adele en Coldplay welkome afwisselingen op de radio. Now, not so much. Hello klinkt voor mij als Goodbye.

Als Louise aan mij vraagt "dit klinkt lekker, wie zingt dit?" dan is dat net zo iets al dat mijn moeder vroeger voor dat ik ging stappen zij "wat zie je er leuk uit". Ik ging me dan gelijk omkleden.
25 is een echte middle of the road plaat.

Op mijn werk draaien we altijd Q-Music, die ook de iTunes top 30 uitzendt op vrijdag. Gisteren stonden 10/11 tracks van dit album in deze iTunes top 30, dus ik moest dit noodgedwongen aanhoren.

Toegegeven: 'A Million Years Ago' vind ik een erg mooi arrangement hebben. Dit nummer viel mij het meest op.

Gedurft en gevarrieerd album wat me toch niet zo kan bekoren.
Er staan te weinig echt goede nummers op en Adele schreeuwt ook wel erg veel op dit album.
En dat gaat op den duur toch snel vervelen.
Echt slecht is het ook niet maar het is zeker geen topper.

Ik zie hier vooral veel mensen die vast denken dat ze een geweldige muzieksmaak hebben en daarom menen Adele te moeten bashen. Adele is immers gigantisch geworden (nee, aub geen flauwe grappen) en een wereldster. Dan schijn je opeens geen goede muziek meer te kunnen maken en geen goede stem meer te hebben. Jammer, al dat bevooroordeelde gebazel...Ik ben overigens niet echt een fan en zal dit album niet aanschaffen.

Jij gaat hier Henk Westbroek niet bij betrekken he. ?

Het is allemaal gigantisch geworden rond Adele. In de popmuziek al lang niet meer meegemaakt. Het is de stem en het personage Adele (performance, zie BBC show), die het tot mythische proporties weet op te drijven. En vergeet de duistere tijdsgeest niet. De hele business die hierachter zit doet de rest (cadeautjestijd!), dat gaat bijna vanzelf. Wie weet wat ons nog te wachten staat, maar dit album is consolidatie. Niks mis mee, zolang het ook geloofwaardigheid behoudt. Het is ook wel leuk dat mensen weer een album gaan kopen, een fysiek product was bijna afgeschreven, althans bij sommige volksstammen.

Het is een marketing product in optima forma inderdaad.

Het zal meehelpen dat deze muziek ook aanslaat bij de generatie die nog de charme van fysieke cd's in kan zien (door er simpelweg mee opgegroeid te zijn).

Wat een negatief gedoe hier op musicmeter zeg, de vrouw heeft een top stem en nog geven mensen mega slechte kritieken alsof de vrouw geen eigenheid heeft en een herkenbaar stemgeluid (wat nog mooi is ook). Jammer, gewoon jammer.

Meningen verschillen hè. Gisteren op NPO3 de BBC show gezien. Ik vind niet dat de dame bijzonder goed kan zingen en een mooie stem heeft ze in mijn oren zeker niet. Wat présence betreft treedt ze zo'n beetje in de voetsporen van Dusty Springfield, maar laat niet zo'n indruk na.

De nieuwe Adele.

Na een paar jaar afwezigheid is het logisch dat men hoge verwachtingen heeft voor dit nieuwe pareltje 25 (met name na 21). Zo had ik ook hele hoge verwachtingen bij deze nieuwe cd. Na de eerste single Hello gehoord te hebben was ik meteen al weer verkocht (mij had ze weer opnieuw). Soms komen artiesten met een single of album uit op een speciaal moment in je leven. Zo ook dus nu bij dit album 25. Het nummer When we were young is in mijn ogen een perfecte tweede single. Ik hoop zeer dat het nummer Water under the bridge ook uitgebracht zal worden als single, het is lekker up tempo in een heerlijke stijl met de mooie stem van Adele.

Favorieten:
Water under the bridge
Love in the dark
Million years ago
When we were young
Remedy

Zo is het nummer op de bonus cd 'Why do you love me' ook zeker het beluisteren waard!

Dat 'prachtige nummer' van de zo 'echt en oprechte' Adele is gewoon gejat van een kassuces.
Net zoals dat nummer (Hello) waar Ozric Spacefolk recent op attendeerde.
Kijk anders maar even op Muziek >> Algemeen >> Nummers die op elkaar lijken

Toonladderfietserij zegt niets over creativiteit, zo blijkt maar weer.

Waar zou Hello dan van gejat zijn?

Ozric gaf alleen aan dat Rolling in the Deep hem deed denken aan Crazy van Gnarls Barkley. Dat maakt het nog geen rip-off. Ik hoor ook wel een overeenkomst maar het zijn alsnog wel echt flink verschillende nummers. Hello heeft daar verder niks mee te maken.

Ach, de hele muziekindustrie wordt bij elkaar gejat. Dan nog komt het wel zo bij mij over, dat is dan ook precies wat ik in mijn recensie beschrijf.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat mijn score waarschijnlijk een halfje omlaag gaat omdat de nummers niet echt blijven beklijfen.

D'r zijn nou eenmaal van die muzikaal holisten die overal alles in horen. Die vergeten wel eens dat een toonladder maar 8 noten telt. En A Million Years Ago doet mij in eerste instantie denken aan een Frans chanson - Aznavour denk ik zelfs, voor wat het waard is

3 380 000 exemplaren verkocht in de US alleen. Ze kon eerder wat uitbrengen en het zou toch verkopen als zoete broodjes. Ik vind het persoonlijk geen super album, alleen 'Remedy' kan mij raken.