Adele - 25 (2015)

=

West is het noorden kwijt. Go FRIPI

Vanmorgen dit album een derde luisterbeurt gegeven, het zal de laatste geweest zijn.

Sowieso nooit een grote Adele fan geweest maar ik kon het wel hebben. Hier is ze me echter volledig kwijt. Ik eis van een artiest niet dat ze het warme water opnieuw uitvinden maar een klein beetje inventiviteit mag toch wel, nee? Een memorabele melodie, een knap stukje tekst, ... ik zeg maar wat. Niets van dat alles op dit gedrocht.

Op bashen zal je me niet snel betrappen maar ik moet me inhouden om het bij dit album fatsoenlijk te houden. De albums die ik persoonlijk niet zo fantastisch vind maar waarvan ik objectief kan zeggen dat ze knap in elkaar zitten zijn talrijk. Adele’s laatste worp voldoet hier jammer genoeg niet aan. Inderdaad, dat vind ik jammer. Niet omdat ik het kind een warm hart toedraag maar omdat alle hoop om aan dit kattengejank te ontsnappen reeds ligt te composteren onder de teweeggebrachte massahysterie. De collectieve ontroering heeft een nieuwe patroonheilige, wiens uitwasemingen beter niet ter discussie gesteld worden of je wordt beticht van vooringenomenheid en andere termen waarvan de pathos-inquisitie uiteraard geheel gevrijwaard blijft.

Het zal me benieuwen of er in de toekomst nog een noemenswaardige remonte komt, tot dan hoop ik zo weinig mogelijk geconfronteerd te worden met deze naar verluidt übergetalenteerde rasartieste. Dat sommige mensen dit ‘soul’ durven noemen betekent nog niet dat Adele een ziel heeft.

Ik luister dit niet, behalve als ik het op de radio voorbij hoor komen, niet echt mijn muzieksoort. Skyfall vond ik wel een mooi nummer voor een Bond film. Maar de hype in Nederland op tv hoe geweldig deze zangeres wel niet is. Aandacht voor andere muzieksoorten is er niet, het moet netjes binnen de lijntjes, 3 a 4 minuten duren en op de radio passen want anders besteden de Matthijs van Nieuwkerken en Humberto Tans er geen aandacht aan. En als je dan hier leest dan de echte Adele fans dit niet echt goed vinden....tsja dan mag het echt wel ietsjes minder.

Na één dag in de verkoop is het album in Engeland al 313.000 keer verkocht

ettio
De wereld draait door besteedt met enige regelmaat aandacht aan klassiek, jazz. Ik begrijp je commentaar niet zo.

Wat zegt dat nou? Lemmingen tuimelen ook met honderdduizenden van een klip af. De benaming daarvoor is kuddegedrag en kwanteit impliceert niet per se kwaliteit.

[promopiet alert]Goed, mijn bevinding, na driemaal draaien: het valt niet mee, to say the least; het doet me denken aan een vrouw die om de twee minuten zegt: "ik wil dat je naar me luistert" of een leraar die constant tegen de klas zegt: "jullie moeten stil zijn". Dit album zit zo vol effectbejag dat het op mij geen effect meer heeft. Overdaad schaadt! Het heeft zijn goede momenten, wanneer iets klein begint (stem en piano solo vaak), maar o wee. Mijn oren krijgen geen rust; het album vraagt continue om aandacht: Hello, hier ben ik weer, hello luister je wel. Ik zou wel eens willen zien hoe ouderwetse VU-meters reageren wanneer dit album wordt afgespeeld - te veel pieken vrees ik.

't is al eerder gezegd: pathos, overdreven stemgebruik, toonladderfietserij. Mijn lief vergeleek dit met het overdreven gedoe van Anastacia. Ik had echt alle keren moeite om dit album uit te zetten. Toen ik een album (uit 2015) van een andere Britse zangeres opzette, Andreya Triana - Giants (2015) voelde dat als een welkome verademing.

Deze Adele grijpt je bij de strot - om 'em vervolgens dicht te knijpen; je bent blij als het album afgelopen is. Dit is mijn perzoonlijke indruk en hier wil ik het graag bij houden
[/promopiet alert]

Ik dacht dat dit de nieuwe Dusty Springfield was :/

Het lijkt me al knap dat je het drie keer hebt volgehouden. De eerste single Hello stemde mij positief noch negatief. Zonet in de winkel zag ik het album liggen. Ik ga dat zeker niet kopen maar wilde toch eens even wat fragmenten beluisteren. Hello ken ik dus meteen verder naar Send My Love. En daar al ben ik meteen weer afgehaakt. Dit soort muziek wil ik echt niet horen!

+ =

De wereld bestaat niet alleen uit de wereld draait door en klassiek en jazz. En aandacht besteden aan iets wat goed is, daar kan ik mee leven al is het mijn smaak niet. Maar iemand op een voetstuk plaatsen terwijl er volgens degene die wel van deze muziek houden een middelmatig album wordt afgeleverd......nee daar kan ik slecht tegen.

Dat Adele Adkins, beter bekend als kortweg Adele, een nieuw album uit heeft zal zo ongeveer niemand verbazen. Deze nieuwe plaat is zijn reputatie al vooruit gesneld en daar zorgt ook het megasucces van de eerste single Hello voor. Voor- en tegenstanders buitelen over elkaar heen om hun mening te geven over de nieuwste creatie van deze Britse zangeres. Daar doe ik natuurlijk leuk aan mee met deze recensie. De inmiddels 27-jarige zangeres heeft met 19 en 21 mijn welverdiende aandacht wel gehad. Allebei platen die mij over het algemeen heel goed bevielen. Ik vond daarbij het debuut beter dan haar opvolger. Verder vind ik Adele ook een bijzonder dame blijven. Ze blijft in haar optreden en haar manier van communiceren iets echts en oprechts te behouden. Iets wat ik te prijzen vind na dergelijk successen.
Mijn recensie zal als het ware live zijn. Terwijl ik naar de plaat luister benoem ik de punten die mij opvallen aan de nummers. Dit is mijn mening over Adele’s nieuwe hitalbum (want dat is het al) 25.

De hitsingle Hello opent hierbij het bal. Een nummer dat ik nu al enkele keren heb gehoord. Ik moet zeggen dat vooral het begin van het nummer mij bevalt. Door de minimale begeleiding krijgt de prachtige stem van Adele vrij baan. Zo hoor je hoe breekbaar dit kan zijn, zonder in kracht in te boeten. Helaas wordt het daarna allemaal wat opgeblazen en voelt het toch als iets dat we wel vaker van deze zangeres hebben gehoord. Een beetje een gevoel van gesneden koek blijft uiteindelijk wel achter, terwijl die meer kleine gedeeltes zo mooi zijn.
Send My Love(to Your New Lover) heeft best een lekker loopje, maar eigenlijk blijft het daar wel een beetje bij. Voer voor de hitlijsten is die bouncy popnummer zeker, maar hét grote talent van Adele wordt hier toch wat misbruikt. Ik heb het natuurlijk over haar stem die hier in een dwangbuis van een té aanwezige productie wordt gestopt. Aanstekelijk is het allemaal wel, maar dit zijn niet het soort nummers waar ik warm van word.
Bij I Miss You komt de bombast je bij de eerste tonen als tegemoet. Een lekker ritme en vocaal absoluut van topniveau. Wat kan deze dame zingen zeg. Ook die wat meer donkere, duistere sfeer past er goed bij. Op dit nummer kan ze vocaal volledig haar gang gaan en dat doet ze dan ook. Moeiteloos switcht ze tussen kop- en borststem. Dit is gewoon een prachtige ballad met veel kracht en uitdaging.
Ook When We Were Young was al eerder te horen. En dit nummer mag er ook zijn. Een warm nummer met veel soul. De instrumentatie heeft iets nostalgisch en ook herkenbaars. Dit voelt vertrouwd en het nummer voelt daardoor als een warm bad, als een warme deken die je over heen slaat om lekker van de genieten. Vocaal divers, muzikaal prima kleiner gehouden om ruimte te geven aan de vocalen. Een sterk nummer.
Die kwaliteit zet ze moeiteloos voort in de prachtballad Remedy. Zo zouden meer nummers van Adele moeten zijn. Of eigenlijk gezegd zijn meer nummers van Adele zo. Dit is meteen herkenbaar als een Adele-nummer. Stem, piano en niks meer. Krachtig en prachtig gezongen. Wat heeft deze dame toch een strot zeg! Een ballad om van te genieten, om bij te huilen, om bij weg te dromen. Prachtig nummer.
Water Under the Bridge is dan gewoon een popliedje. De productie klinkt redelijk modern, maar is zeker al eens eerder gedaan. Adele krijgt hier ook vocaal wat minder ruimte binnen de productie. Ik houd dan toch meer van de kale omlijsting zodat ze volledig vocaal kan excelleren. Een tophit kan dit nummer zondemeer worden omdat het refrein erg aanstekelijk is. Maar voor mij behoort dit nummer niet tot de top van het album.
Dat mag ik dan zonder twijfel wel zeggen over River Lea. Dit is mijn absolute favoriet van deze plaat. Wellicht niet al te toegankelijk in vergelijking met andere Adele songs, maar het klopt wel gewoon van alle kanten. Prachtig en tegen het geniale aan hoe hier blues, gospel en soul samen worden gevoegd in een topproductie waar de stem van Adele ook nog eens naadloos bij past. Adele hebben we nog nooit eerder zo zwoel, intiem en sexy gehoord als op dit absolute topnummer. Is dit even een potje genieten jo!
Met Love in the Dark genieten we rustig verder. Het recept van piano en stem wordt ook op dit nummer weer bereidt. Smaakvol als altijd als Adele dit soort nummers zingt, met misschien een kleine misstap door de violen met de ietwat onnodige opsmuk. Laat het lekker zo kaal, dit heeft die bombast niet nodig.
Klein en kaal, daar houden we (ik in ieder geval) van bij de muziek van Adele. En dat krijgen we dan ook met het prachtige Millions Years Ago. Dit keer geen piano en stem, maar gitaar en stem. Het werkt net zo goed, misschien wel beter, als die bekende combi. Adele weet op dit nummer toch wel te raken. De urgentie lijkt zo aanwezig in dit nummer. Krachtig, maar ook breekbaar gezongen zoals weinigen dat kunnen. Werkelijk waar een prachtig nummer dat samen met River Lea mag strijden om de titel van het beste nummer van dit album.
Is het zo mooi met het ene nummer, is het zo’n stuk minder bij het volgende. All I Ask is eigenlijk gewoon een misser. In niks vind ik dit nummer bij Adele passen. Meer een song voor de inwisselbare popzangeresje van tegenwoordig. Iets waar ik Adele niet toereken. Een slap nummer in alles en totaal overbodig met de pracht die wel op deze plaat te horen is.
Sweetest Devotion is dan dan de afsluiter van Adele’s derde album. Een popballad met wat gitaren. Country en gospel hoor ik hier ook wel in. Eigenlijk een prima afsluiter, zonder dat het volledig overtuigd. Zonder dat het je volledig inpakt. Dit geen slecht nummer, zeker niet, maar de echte top die we ook terughoren op deze plaat is dit ook niet.

Doet Adele het weer? Op die vraag moet ik toch wel een bevestigend antwoord geven. Twee nummers (Send My Love en All I Ask) hadden van mij niet op dit album hoeven staan, maar voor de rest zijn het louter goede, sterke tot hele sterk songs. Soms is het werkelijk ademloos genieten van de vocale capaciteiten van deze dame. Vooral als de muzikale omlijsting wat kleiner gehouden wordt. Of juist als het muzikaal een verrassende twist heeft. Maar dit is natuurlijk als een hitalbum, een status die het qua kwaliteit ook zeker verdient.

(bron: Opus de Soul)

Er staan een aantal mooie nummers op dit album, maar ook een paar enorme missers (Send My Love & I Miss You). Verder valt het me op hoeveel herhaling sommige nummers bevatten. Dat vind ik jammer. Adele kan beter. Ik vind deze plaat (momenteel) zeker een stuk zwakker dan 21. Helaas!

Favorieten na 2 luisterbeurten: Remedy, River Lea, Walking Under The Bridge.

Een ding moet je toegeven, wat een stem! Elk nummer weer knalt de klasse er vanaf. Ik heb het hele album met veel plezier geluisterd. Ik vond één nummer wel echt tenenkrommend en dat was ''Send My Love (To Your New Lover)''. Is het een album vol power en ''echte Adele'' liedjes. Uitschieters zijn wel de singles ''Hello'' en ''When We Were Young'', maar naast deze twee nummers springen ''Remedy'' en ''All I Ask'' (mede geschreven door Bruno Mars) er ook echt bovenuit. Ik kan hier zeker van genieten, na trackie twee word alles beter.

En nogmaals...
WAT EEN STEM!

Adele at the BBC: When Adele wasn't Adele at all... but was Jenny! BBC

Ik kan je even niet volgen. Je stelt dat DWDD geen aandacht heeft voor muziek die iets complexer is dan gemiddeld. Dat is simpelweg niet waar. Dat doen ze namelijk wel. Dat jij Adele niet zo leuk vindt, is prima, maar daar kan Matijs niets aan doen.

De vorige twee albums van Adele kon ik wel redelijk waarderen. Het was popmuziek, maar ze had toch wel iets eigens. Een dame die wel haar persoonlijkheid wist uit te drukken in haar nummers, waardoor ik het geloofwaardige muziek vond. Nou ja, dat is hier dus helemaal weg. Onpersoonlijke, kitschy pulp. Kan er niets anders van maken. Echt brödelwerk, waarbij elk nummer werkelijk na een minuut al mijn strot uitkomt. BAh, wat een teleurstelling. Pijnlijke release. De slechtste die ik dit jaar gehoord heb. 1*

Inmiddels is Adele zielloos hier....

Geef nou gewoon toe dat je een miskoop hebt gedaan, west.

Ik heb 'm niet gekocht.

En dan toch al stemmen. Pfff.

Schandalig!

Eens!

Helaas... vrouwke Adele! Dit album wordt 'm dus niet! Ik vind de liedjes niet slecht, maar ik vind je stem niet mooi. Het klinkt zóóó geforceerd allemaal!

Ik denk niet dat Adele de Nederlandse taal machtig is, Alicia. Misschien even vertalen dus.

Kronos

Unfortunately, little woman ... Adele ! This album is ' m not ! I think the songs are not bad , but I like your voice is not pretty. It sounds sooo forced all!

Aldus Google!

Te geforceerd iets hoog willen houden. Kortom iemand die niet meer echt zichzelf is, getuige het centimers dikke make-up gezicht

Dat had ze altijd al. Net als die stem trouwens. En ze zegt ook vaak f#$@

Maar goed, we gaan nu muziek beoordelen op make-up.
En op het feit dat Adele geen ziel heeft.
En met het cliché dat het cliché klinkt.
Ik kan hier weinig samenhang in ontdekken.

Zou: overgeproduceerd, ongeloofwaardig, overdreven en kitschy, mischien betere labels zijn west

Kijk, dat zijn betere argumenten.
Alleen ongeloofwaardig vind ik wat ongeloofwaardig.

Niet de muziek maar Adele wordt daarmee beoordeeld op de muziek die ze gemaakt heeft.

Hij is mooi voor wat betreft de ziel. Alleen die make-up kan ik nog steeds niet volgen.

Mee eens.