David Bowie - ★ (2016)

Hebben mensen wel enig benul hoe opnames maken in een studio, het componeren van liedjes, songs, tracks, nummers gaan? Bowie bepaalt maar met zulke topmuzikanten ben je wel gek als je ze niet de ruimte gunt zelf met ideeën voor loopjes, riffs of geluiden te komen.
Maar de naam van Bowie prijkt op het album. Natuurlijk.

'Sommigen' wel

buiten lazerus geen hoogvlieger imo

Verder dit album vandaag 3 maal beluisterd en dit kunststukje blijft groeien, wat heeft Bowie toch een onuitwisbare indruk gemaakt met deze laatste krachttoer. Vandaag beviel de tegendraadsheid van Sue me immers enorm. De laatste schakel - zo u wil.

Persoonlijke aanval en wat gezeur over grammatica verwijderd.

Omdat ik te veel dierbaren heb zien sterven, lukt het mij niet om van dit album te genieten vanwege ongewenste associaties, ondanks de kwaliteit van het merendeel der composities. Dat belooft weinig goeds voor de draaibaarheid en ik leg het album daarom definitief opzij zonder rating.

Dat klinkt heel plausibel - en toch zou ik het dan wel in gedachten houden. Langzamerhand nemen ook degenen die je ontvallen zijn een plek in je ROM in en kan je soms wel eens gniffelen wanneer je je iets typisch van hen voor de geest haalt, of het nota bene zelf doet (een bepaalde uitroep bijv). The song doesn't remain the same, al wil LedZep ons dat wel laten geloven

En misschien moet je door die ongewenste associaties heen, qua verwerkingsproces en zou het kunnen zijn dat ze uiteindelijk niet eens zo ongewenst waren (beetje tricky aanname, maar goed bedoeld)

Bowie als therapie, moet kunnen

Maar ik kan het me wel goed voorstellen, het openingsnummer start ik vaak om hem met een nu-even-niet gevoel af te zetten.

Er wordt hier onder vrienden soms nog getreurd maar ook heel wat af gelachen over dode dierbaren. Daar ligt het niet aan. Ik ervaar het album simpelweg als loodzwaar, zonder licht of troost. En ondanks het feit dat ik een liefhebber ben van Bowie, vind ik het thema te persoonsgebonden vorm gegeven en raakt het album me niet op een manier die me bevalt. Ik zal daarom, denkend aan de/zijn dood, eerder grijpen naar bijvoorbeeld het requiem van Fauré, furieuze jazz of vroeger werk van Bowie zelf.

Oh, ik draai het ook niet vaak - meestal 's avonds laat. Maar misschien moet ik het eens overdag draaien, met een flink volume.

Ik vind het een uiterst actuele plaat - rijk qua gevoelens, maar ook qua muzikale invloeden. Het doet me af en toe wat P3 (Portishead) me ook doet - maar ik merk dat nogal wat mensen daarbij afhaken.

Ik heb weinig met Nico Dijkshoorn, maar hij heeft toch een aantal heel terechte punten in zijn column over Bowie en over Blackstar:

Ach dat vind ik dan weer goedkoop scoren van nico dijkshoorn, want hij weet zelf ook dat hij ermee op tv komt, en dan komt het bij mij zo over van: kijk eens wat ik allemaal durf te zeggen. Ik houd wel van de humor van nico, maar van sommige dingen moet hij gewoon afblijven!!

David Bowie is/was gewoon een icoon die enorm vernieuwend is geweest voor de moderne popmuziek. Nog nooit heeft de dood van een artiest mij zo geintigreerd als Bowie gedaan heeft. Je moet met de naderende dood in aantocht, maar durven en vooral kunnen om met zo,n kunstwerk te komen.

Nico dijkshoorn mag alleen maar hopen dat hij zo groots en met stijl afscheid mag nemen!!!

Laten we zo zeggen: de dag dat de Nederlandse cinema zodanige symboliek durft te gebruiken, ben ik weer geïnteresseerd in Nederlandse films. Eens wat anders dan het "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg denken" waar zo veel Nederlandse kunst onder lijkt te lijden.

Ik heb dezelfde gedachte ricardo.
Beetje makkelijk achteraf.
Stel dat Bowie niet ziek was of had gestorven en Bowie had het ook zo gedaan........had ie dan ook zo gereageerd ?
Tijdens het maken van de clip Blackstar ( in September) beelde Bowie ook al het verbonden hoofd uit en toen werd hij naar mijn weten nog behandeld.
Hij geeft het een beladen vervolg in de clip van Lazerus en toen wist hij dat hjj terminaal was.

En dan dat gezeur over het Bowiemuseum.....is toch prachtig dat het er is.
Nooit een fan geweest van Dijkshoorn
Zelfs in Voetbal International op tv was ie er bij.
Natuurlijk vaak een hoop slap gelul, maar hij zat er maar een beetje onhandig en trachtend om met bijdehand geneuzel nog enigzins serieus te worden genomen.
Beetje zielige man.

Sommige mensen hebben gewoon geen echte baan maar moeten wel brood op de plank hebben. Dat zijn van die ouwe zuurpruimen die op tv met een gedicht altijd het laatste woord moeten hebben! Soms moet ik wel lachen om nico zijn humor, maar zijn goedkope manier van scoren bij dwdd vind ik meer ' niveautje nederlandse speelfim' dan het waardige afscheid wat bowie van het leven en de popmuziek genomen heeft.

Ik had user slowgaze ook wel iets hoger ingeschat, of het moet puur provoceren geweest zijn van hem!

Herman heeft dat allemaal voorkomen, die sprong gewoon, liet zich niet uitlachen door burgerlullen omdat ie ziek dood zou lopen te gaan in een ziekenhuisbed. (zie je dat krijg je er nou van als je zo leeft, lekker voor je) Die liet ze nogmaals een poepie ruiken, wat een held!

Wat ik bedoel, iedereen heeft het recht zijn eigen sterven vorm te geven.

Voor mij had Bowie dat niet hoeven doen met een laatste statement album, ik had liever eerder geweten dat het niet goed met hem ging, en nog wat goede interviews met hem gezien op tv over zijn leven en albums.

Maar goed hij wilde niet de slachtoffer rol en en als zielig bestempeld worden.

Volgens mij is Dijkshoorn de laatste om de grootsheid van Bowie te ontkennen. Bovendien heeft hij ergens wel een punt met zijn kritiek. De symboliek van het doodshoofd en het ziekbed zijn in zekere zin makkelijk gevonden, maar voor mij toont het de klasse van Bowie dat het nergens goedkoop of kitscherig aandoet. Je hoeft het niet eens te zijn met Dijkshoorn, maar de kritiek op zijn persoonlijk column hier doet wat kleinzerig aan.

Dijkshoorn zal idd gerust een Bowieliefhebber zijn, maar doet nu juist kleinzerig.
Het Bowiemuseum deugt ineens niet, terwijl dit (vooral) nu een prachtige erfenis is aan de Bowie herinnering is.
Het wordt dan kennelijk te groot, en gaat Nico lopen zeuren, want het is zijn Bowie niet meer.
Hallo ! wordt ff wakker zeg. Afzetten noemen wij dat. Weet hij de status van Bowie eigenlijk wel ?

En nogmaals, met het verschijnen van de clips Blackstar en Lazerus hadden wij geen idee wat er met Bowie aan de hand was, - ook Dijkshoorn niet.
Ben heel benieuwd hoe hij het het had verpakt bij release, toen hoorden wij hem niet.
Tuurlijk mag hij zijn mening geven, maar ik vind het mosterd na de maaltijd.

zit er een plastic dop in mijn maaaaaaa ha haaaaars?

het is zo een lachwekkende wereld joh, radio dj s (de mislukte muzikanten van deze wereld die zooooo graag popsterretje waren geweest), die zeggen dan b.v. Bowie is zooooo fantastisch om dan een week later te zeggen, maar dat nieuwe album dat valt wel tegen hoor. (eerst staan ze ver onder hem want hij is fantastisch, de week erop stellen ze zichzelf ver boven hem door een nieuw album maar matig vinden ha ha ha, lachwekkend joh, zo hypocriet die mensen.)

al die meningen van die nobodies, lekker laten lullen.

gewoon je eigen mening vormen!

Sorry dat ik zo gestoord tekeer ga, thats me.

Oh ja, ik vind het helemaal prima dat Bowie museum in Groningen, fantastisch zelfs, wat een eerbetoon!

Ach, hij heeft een mening, da's al wat. Het is aan zijn lezers of het provocatief of origineel is. Ik krijg bij hem nooit het gevoel dat het hem er primair om gaat te scoren over de rug van een ander.
Minder sterk vind ik zijn argument dat Bowie z'n teksten (altijd) zo cryptisch en/of onbegrijpelijk waren. Sommige ja, maar er zijn ook legio songs die aan duidelijk niets te wensen over lieten.

De man is letterlijk doodziek, hij heeft nog enkele weken/maanden te leven. Achteraf naar het schijnt zelfs nog minder dan hij gehoopt had. In zo'n geval is een doodshoofd en een ziekbed helemaal geen symboliek meer maar gewoon een exacte weergave van de situatie waarin hij verkeerd.
Iemand die daar wat kinderlijke columnistische opmerkingen over meent te moeten maken heeft geen enkel gevoel voor de realiteit.

Ik vind jou ook lief, Ricardo. Puur provoceren? Neen. Er zat een deel provocatie in, geef ik toe, want het begint me wel een beetje te ergeren dat Bowie tegenwoordig boven elke vorm van kritiek verheven lijkt te zijn. Ik snap dat zijn overlijden gevoelens van bewondering voor hem alleen nog maar sterker maken, maar als je vervolgens kritiek op hem levert dan mag dat opeens niet. Ik vond die hysterische petitie om Kanye West geen Bowie-tributealbum te laten maken ook bizar; West heeft niet eens gezegd dat-ie dat wilde doen. Bowie-fans die vinden dat bepaalde artiesten niet mogen zeggen dat Bowie hun held was, ook zoiets. Op Facebook flipten mensen hem al behoorlijk over Dijkshoorns column. Ik dacht, even kijken hoe het stuk hier valt.


Hier ben ik het geheel mee eens. Ik ben het ook niet overal over eens met Dijkshoorn, zeker niet, maar ik vind zijn column wel een eerlijk ervaringsverslag waarvan ik er meer zou willen zien. Ik snap die moeilijkheid die hij met Bowies bewaardrang had zeker; ik heb er ambivalente gevoelens tegenover. Enerzijds zou je kunnen zeggen dat al die kleren netjes bewaren, vanwege het belang dat eraan toegekend wordt, een teken is dat Bowie zichzelf en zijn carrière als een soort groot Gesamtkunstwerk zag. Anderzijds kun je het ook een teken van narcisme noemen. Ik snap dat Dijkshoorn dat echt niet cool vindt van z’n held, en ik kan er goed wat bij voorstellen. Ik had eenzelfde gevoel toen ik las dat de Sex Pistols door hun manager bij elkaar waren gezocht. Dijkshoorns column vind ik, naast enige provocatie, daarom best een integer stuk eigenlijk.

Laatste dingetje: in Groningen is geen David Bowie-museum, maar een Bowie-expositie in het Groninger Museum. Dat is nogal een verschil.

Slowgaze, Ten dele kan ik meegaan in wat je zegt. Dit album en bijbehorende videoclips staan niet boven kritiek. Ik heb er ook geen problemen mee als artiesten als West het e.e.a coveren. Ik hoorde, nota bene, laatst nog een prachtige cover van Spinvis("geheim").

Dat gezegd hebbende, kritiek mag ook bekritiseerd worden. De toon van Dijkshoorn vind ik verre van integer: schoppen om het schoppen zelfs. Daarnaast vind ik dat hij hier de plank bijzonder hard misslaat, aangezien ik de symboliek in de videoclip van Lazarus juist wel erg sterk gekozen vind. Een artiest die zichtbaar moeite doet om een laatste afscheid aan zijn fans te geven. Ik was niet eens zo'n enorme bowie-fanaat, maar met dit album weet hij me ongenadig hard te raken. Zou maar zo eens uiteindelijk de volle mep van mij kunnen krijgen.

Gaat dat museum dan in Mei onder zijn eigen naam iets anders doen

Ik heb niets tegen David Bowie maar ik ben zeker ook geen fan, daarom ook dat ik nog geen enkel album van hem volledig heb beluisterd. Het feit dat dit album net uitkwam vóór zijn dood en de aandacht die hieraan geschonken werd, bracht me ertoe om dit album wel in zijn geheel te beluisteren. Ik moet zeggen dat ik alle lovende reacties hier absoluut niet begrijp. Ik ben niet het type dat alle teksten gaat analyseren, dus misschien zou het kunnen dat dit tekstueel hoogstaand is, maar puur op het gehoor schommelen deze nummers tussen onaangenaam, vreselijk en irritant.
Ik heb dit album 2 keer na elkaar beluisterd en ik denk dat een extra draaibeurt hier weinig aan gaat veranderen.. Ik kan hier niet meer dan een 3/10 aan geven.

Los van de mening van "sommigen" hiero (oké oké, ik hou ermee op), vind ik over het algemeen dat er best genuanceerd gediscussierd wordt. Ik heb al eerder wat gezegd over het narcisme van Bowie, imho lijdt elke grote artiest in een meer of mindere vorm aan narcisme, het is bijna een randvoorwaarde om het "te maken". Voor de duidelijkheid, ik heb het over de Jaggers van deze wereld, niet de Tom Waits'en. Bowie wilde al vanaf klein kind een ster worden en bij die overtuiging past natuurlijk het bewaren van in zijn ogen relevante accesoires (lees: vrijwel alles als ik het goed begrijp).

Doet het iets af aan zijn ouvre? Maakt het uit dat Kurt Cobain leed aan een bi-polaire stoornis? Als het dat al doet, dan is het qua uiteindelijk resultaat eerder positief (voor ons dan, qua eindresultaat)

Ik bewaar ook altijd alles! Je weet maar nooit!

Het is en blijft een vreemd, ondoorgrondelijk wereldje, de kunstwereld. Of wat wij daaronder verstaan. Het is wat een gek ervoor geeft of het is een heel klein groepje mensen, dat bepaalt wat waardevol is óf zal gaan worden en welke smaak je moet hebben om bij dat kleine groepje elitaire kunstliefhebbers te mogen horen.
Wat meneer Dijkshoorn betreft: het meest lachwekkende is dat de ene kunstenaar de andere kunstenaar verwijt een narcist te zijn en zelfs "omvalt" als het vermeende idool niet aan zijn ideaalbeeld blijkt te voldoen. Hulde voor dit intelligente schrijfwerk van Ome Nico!

Het gegeven dat iemand overlijdt maakt niet dat zijn kunst per definitie geslaagd of boven elke kritiek verheven is. Ter illustratie: Trent Reznor voelde zich vast oprecht ellendig ten tijde van The Downward Spiral, maar ik kan me goed voorstellen dat mensen de letterlijke tekst van 'Hurt' verschrikkelijk kitscherig vinden.



Dat kan zo zijn, maar die 'randvoorwaarde' kan niettemin een potsierlijk resultaat hebben (overigens vond ik de tentoonstelling redelijk geslaagd). Het is niet zozeer dat zijn (vermeende) narcisme hem tot een lul maakt en daarom zijn muziek niet goed is, maar als de zelfgenoegzame verzamelwoede een vervelende bijsmaak heeft voor mensen, kan ik me dat goed voorstellen.



Dat maakt het volgens mij juist een oprecht stuk. Nico is teleurgesteld in zijn held. Dat waren mensen ook toen Dylan elektrisch ging en de jongens van Metallica hun haar afknipten en rock gingen spelen. In het sommigen gevallen (het eerste) mistten ze de boot, in andere (het tweede) iets minder. Maar natuurlijk is het 'onzin' om popsterren af te meten aan een zelfgecreëerd ideaalbeeld.

Kern van de door Dijkshoorn geschreven tekst is voor mij het volgende: "Ik ben erg in de war. Ik had van Bowie een totaal onbegrijpelijk afscheid verwacht. Een mysterie". Dat vind ik een integer klinkende frase waar ik me wel in kan vinden, gezien de loopbaan van Bowie met zijn wisselende alter ego's en muzikale stijlvariaties. Een wandelend kunstwerk in optima forma: afstandelijk, provocerend, onvoorspelbaar, multi-interpretabel en mysterieus. Blijkt kunst plots toch sterfelijk te zijn. En nog te filmen ook. De indringend illustratieve clips bij het album versplinterden ook mijn mythologisering van Mr. Jones als artiest.

? En wat heeft dat met mijn tekst te maken? Ik bestrijd enkel dat er symboliek in de clip van Lazarus zit, of dan toch nauwelijks. Het is glasheldere beeldentaal, maar dat is nog geen symboliek. [/quote]