David Bowie - ★ (2016)

Elbsegler Dan heb ik je bericht verkeerd geïnterpreteerd. Je zei overigens wel degelijk meer dan dat. Namelijk: "Iemand die daar wat kinderlijke columnistische opmerkingen over meent te moeten maken heeft geen enkel gevoel voor de realiteit." Kun je dit nader toelichten?

Voor zover de schedel naar de dood verwijst is er m.i. sprake van symboliek. "Exacte weergave van de situatie" lijkt mij in ieder geval wat overtrokken.

Je verwart narcisme met (trekken van) de theatrale persoonlijkheidsstoornis waar veel grote artiesten aan 'lijden' (bekend mee zijn). Sommige 'stoornissen' passen goed bij bepaalde beroepen.

Het album luister ik amper, maar het topic lezen wordt ook steeds zwaarder

Waarom heeft ie nooit wat met Merzbow gedaan? Merzbowie. Lag misschien te voor de hand.

No, I don't en de reden die ik daarvoor heb is dat Bowie al vanaf kind af aan zich anders en buitengesloten voelde en dat past beter bij een narcistische stoornis. Nog steeds amateurpsychologie, toegegeven en ik ben het ook met je eens dat die theatrale pers. stoornis vaak van toepassing is. Ze liggen ook niet al te ver uit elkaar overigens; het is een spectrum, niemand is 100% narcist

“My greatest pain in life is that I will never be able to see myself perform live” Aldus Kanye West

Nou vooruit, maken we voor K. West een uitzondering, hij wel

Was er niet ook nog een jaren 60 brilmans die zich populairder dan Jezus achtte.

Misterfool daar wist Kanye ook wel raad mee
Kanye of lennon

En zolang wij niet off topic gaan

Vooropgesteld: na dit bericht ga ik ook niet verder door op 'stoornissen', te gek voor woorden om daar na de dood van Bowie over (hem) te kakelen.
Ik noem de kans op trekken van de theatrale persoonlijkheidsstoornis. Jij hebt het over narcisme. Zo koud, empathieloos, leeg, harteloos en vol waan over de eigen grootsheid: dat wil ik niet zeggen over Bowie.
Een kind dat zich buitengesloten voelt of 'anders' is helemaal niet vooral passend bij een later te ontwikkelen narcisme. Een 'spectrum'? zoals bij stoornissen in het autistisch spectrum? Of bedoel je een cluster (B)?
Bah wat een koudegrondpsychologie. Beetje respectloos naar Bowie.
De man heeft gewoon een bijzondere jeugd en life events gehad, we moeten ophouden over 'stoornissen'.
'k ga vanmiddag Heroes maar eens draaien.

Oskuld, ursäkta mig, perdona me, mes excuses, entschüldige - maar in de diagnoses van de twee amateurpseudologen hierboven kan ik niets anders zien dan een evidente demonstratie van de zgn biographical fallacy.

Beide diagnoses voegen niets toe aan de appreciatie/ontcijfering van het autonome artefact, Blackstar.

Terwijl die clips an sich best mooi zijn. Uiteindelijk is de mythe van Bowie natuurlijk vooral versplinterd door het overlijden zélf. Zoals Graf al met een kwinkslag aangaf: 'ik dacht dat ie onsterfelijk was'. Niet dus. Maar het oeuvre blijft staan en de laatste toevoeging daaraan is een essentiële. He went out with a bang.

Potverdrie, gemiste kans.

Net als Scott en Sunn, een topzwaar album met een laatste nummer dat gelijk een doorfikkende satelliet wegknettert in de eeuwigheid. Völlig losgelöst von der Erde, het had zo mooi kunnen zijn.

Wil helemaal niets 'demonstreren', reageer gewoon op iemand die opeens met een stoornis te berde komt, over Bowie. Maar wil er daarom verder ook niet over door gaan. o.a. inderdaad omdat het niets verklaard over het kunstwerk.

Niet ' opeens', zoals ik al zei is het eerder ter sprake gekomen. Ik nuanceer mijn eigen 'diagnose' bovendien ook al en zo schokkend vind ik het ook niet.

Van de doden niets dan goeds, daar heb ik niks mee. Het staat een gezonde discussie in de weg.

Je zit er wat deze amateurpseudochonder volledig naast, mijn diepgravende, genuanceerde en volledig wetenschappelijk onderbouwde diagnose is niet obv zijn muziek.

Let's move on

Een opmerking nog: het is het leggen van de directe, als enig relevante, koppeling tussen biografie én muziek dat wordt aangeduid als biographical fallacy. Aanhangers daarvan hebben ook moeite met afwijkende (fictionele) details.

Het is een geweldig kunstwerk.
Alles zit er in.
Ik heb hierbij het zelfde gevoel als bij Queen's Inuendo waarbij Freddy ook nog alles geeft voor het einde.
Voor mij is David Bowie de beste artiest ooid.
Beter dan Mozart, Elvis Presley, Bach, Lem, Robert Smith en Beethoven.

Black Star, a cheave althere tony robberfripski. eno, - lanois.

De ene heeft TPS, dan wel APS, de ander lijdt weer aan ASPS of PAP, enfin, wij leven in één grote open inrichting. Het geeft verder ook niet.

Ik ga mee in Mozart, Elvis,Bach,Lem(?) en Beethoven. Verder is hij groots en ooid! Ik heb de plaat slechts éénmaal helemaal beluisterd omdat ik het nog iets te confronterend vind dat één van mijn muzikale goden is overleden en een requiem heeft nagelaten, maar inderdaad een geweldige plaat. Dat kan ik al gelijk stellen. Ik hoor zelfs een gitaarlijn die volgens mij persoonlijk is ingespeeld door RS, een artiest waar Bowie veel verwantschap mee voelde, en terecht.

Alleen vandaag 10 euro bij Bol.com.

Draai hem iedere dag -vanaf 9 januari 2016- wel een keer. Blijft fascineren. Wat grappig is, dat de cd goede reviews kreeg vlak vóór zijn dood, dus die had er geen invloed op. Echter met zijn dood in het achterhoofd, ga je er hoe dan ook anders naar luisteren hetgeen toch leidt tot een ander oordeel: namelijk dat hij met die gedachte in het achterhoofd eigenlijk alleen maar beter geworden is.

Overigens ook grappig dat wanneer iemand in één recensie ooid met een d schrijft én Innuendo -met dubbel n- als vergelijkingsmateriaal gebruikt, ik de neiging heb de waardering van de cd weer omlaag te doen. Maar goed, dat ligt puur aan mijzelf..mijn gebrek

En zo nemen we dus afscheid: geheel in stijl, namelijk in muzikale grenzen ontdekken zoals Bowie dat altijd al deed. Wat een respect. Is het goed album? Jazeker, gelukkig had ik het album al beluisterd voordat de held dood ging, maar nu met die wetenschap heeft het nog meer lading.
Als superster continu maar met nieuwe muzikale wegen komen: durf het maar aan. Een Prince of Michael Jackson hebben dat maar een korte periode gedaan, The Beatles komen dichtbij.
Zucht, waren er nog maar meer zulke helden. Wat een fijn afscheid, hoe bijzonder om juist zo afscheid te nemen van je fans. Standbeeld please.

waarschijnlijk is het al een keer hier vermeld maar we staan nu bij pagina 54 dus ik heb al behoorlijk wat gemist. ik had de station plaat eigenlijk lang niet gedraaid,waarom is mij een raadsel. In eerste instantie deed hij me niet veel de eerste keer dat ik hem speelde dus is die wat blijven liggen. En nu is hij toch de laatste 2 weken op mijn draaitafel thuis terecht gekomen, in mijn auto cd-speler en in de cd speler op de steiger verslavend werkt die zeg. Zo veel diepgang.
Omdat het album op sommige momenten zo'n gevoelige lading had was ik er een beetje over aan het surfen op het net.
Nou kwam ik gisteren wat te lezen over de songteksten (hou vol, de blackstar link komt) en ook ik weet, dat veel van de 60's 70's artiesten (led zep, de stones, the beatles etc) wel wat spirituelen zaken tussen de teksten door gooide. Een mens heeft immers meer diepgang als "ik hou van jou je ogen zijn blauw" , maar ik ben er eigen nooit zo van bewust geweest dat Bowie zo.. occult bezig was. In ieder geval, zo diep erin.
Ja oke , het bekende stukje uit quicksand en nog wat Crowley verwijzingen worden aangewezen, maar dat maakte in mijn ogen niet zo'n heftig punt.
Maar het hele verhaal rondom station to station vond ik echt vrij bizar (opgesloten in kamers vol cirkels en symbolen op de muren, schimmen langs de ramen) .
Ik weet niet wat er waar is en overdreven . Zo zou Bowie niks van de opnames weten zijnde het ibnn 1 drug trip te zijn opgenomen. Dit vind ik dan weer moeilijk te rijmen met een videoclip van het album . Maar goed, de link. In de clip van Lazarus zien we Bowie in de kledij van Station. De periode die naar hij zegt zijn meest zware was, een cocaine trip op hol geslagen vol angst en depressie.

En zover de occulte verwijzingen in zijn albums (Station word in alle recensies in 1 adem met occulte teksten genoemd, terwijl er -naar mijn weten dan - maar 1 verwijzing in staat naar Crowley in het openingsnummer) altijd, minimaal of subtiel zijn geweest ( ik vind de zin in quicksand nou ook weer niet bepaald zo heel occult, meer een van de verwijzingen in een opsomming van rariteiten als je de rest van het nummer leest).
In de clip van Blackstar gaat Bowie wel voluit, persoonlijk vind ik dat niet zo bij hem passen. Meer bij hedendaagse Lady Gaga achtige clips.
Dus ik vroeg mij af waarom hij in Blackstar weer voor The Thin White Duke heeft gekozen?
In al zijn interviews is dat de periode waar hij zelf niet met vreugde op terug kijkt.
I am the great I am, niet meer zo subtiel.. (ook een blackstar is een gnostische verwijzing)

excuses voor de lap tekst btw

Los van dat ik niet begrijp wat je over de connectie tussen Bowie en het occulte wil zeggen snap ik ook niet waarom je denkt dat Bowie zich in de videoclip van Blackstar als de Thin White Duke kleedt. Het zijn immers twee totaal verschillende pakken.

Een vervreemdende, macabere, duistere en eigenzinnige plaat was het al voor het sterven van Bowie en zijn dood heeft alleen maar meer cachet aan dit album gegeven. Die gaat de geschiedenisboekjes niet in, daar staat 'ie al in.
Muzikaal vooral een hele unieke plaat, ik vind het moeilijk met iets te vergelijken, ondanks het feit dat ik ook heus wel het gitaarlloopje à la The Cure herken ik 'Lazarus'. Vanaf de eerste fluittonen in de opener 'Blackstar' is het een beurtelings huiveringwekkende en dynamische luistertrip. Wat een geweldige zwanenzang van Bowie.

Het duistere aspect zit 'm dan vooral in de 1e helft van het album.
Met name de 2 slotsongs zijn muzikaal lichtvoetiger en met name melodieuzer.
Maar die verliezen zeker geen lading.

I Can't Give Everything is nu veel uitdrukkelijker een echt afscheid.
Die mondharmonica er bij.... steeds weer kippevel.
Er kan nog veel gebeuren dit jaar, maar dit is natuurlijk nu al een album die hoog zal eindigen in de jaarlijstjes.
Wat mij betreft ook als Bowie ons niet was ontvallen.
Dit blijkt gewoon zijn sterkste album sinds tijden.

Wat mij betreft niet. Ik mis toch wel de puntigheid en de verfrissende herordening van de elementen van de geijkte songstructuur van eerder werk. Met uitzondering van Lazarus, inderdaad. Een ontluisterend album.

Als je de relatieve stilte hier sinds een week ofzo in ogenschouw neemt, dan kun je niet anders stellen dan dat het 'rouwproces' voor de meesten wel een beetje klaar is. Of iig dat er niet meer zoveel behoefte is om erover te communiceren.

Ik begin steeds meer een haat/liefde verhouding met Blackstar te krijgen. Soms kan ik van individuele nummers genieten, andere keren zet ik een nummer op om 'm direct (met bijna aversie) weer af te zetten. Zelden, eigenlijk niet, draait ik het in z'n geheel.

Wat gebleven is, is het grasduinen door zijn ouvre, het beter leren kennen van m.n. 1. Outside en Heathen, maar ook Eartling. Het nostalgisch genieten van Ziggy, StS, Low & Heroes, het herwaarderen van bijvoorbeeld Young Americans, waar ik veel meer dan vroeger van geniet, don't ask me why.

Het blijft een verlies, maar man, man, man, wat heeft hij allemaal niet achtergelaten.