David Bowie - ★ (2016)

De discussie hier doet me meer en meer denken aan het drukke gepraat bij de film Mulholland Dr.

Dat dwangmatige 'alles willen begrijpen'. Terwijl leven en dood toch een mysterie zijn om te beginnen.

We zullen wel nooit te weten komen of het allemaal zo gepland was: een album release op je verjaardag (8 januari), twee dagen later - voor de buitenwereld - totaal onverwacht overlijden en die al dan niet gemeende verwijzingen op het album en de videoclips naar die dood. Het feit dat het met Bowie allemaal tot de mogelijkheden behoort in combinatie met de toch voor hem weer vernieuwende (enigszins jazzy) sound maakt dit album voor mij een absolute (toekomstige) klassieker. Een album die met het verstrijken van tijd en daarmee vaker draaien steeds beter en mooier wordt: een ware klassieker.

Helemaal mee eens.
Heb het album in huis nu. En wat niet de bedoeling was (je kunt niet alles plannen) is gebeurd: heb zeker zes nummers ook al gehoord. Beschrijf ik nog wel in 'platenzaken'.
Wil me vooral concentreren en overgeven aan de muziek. En dat klonk vandaag erg goed! Over teksten en duiding is al zoveel gezegd en ach.. Maar wat heeft hij met de muziek aan ons willen zeggen, of wat wilde hij gewoon achterlaten. Ben zeer benieuwd. Ga het album vanavond al draaien en zie er niet meer als een berg tegenop maar heb er zin in!

De eerste draaibeurten hoorde ik dat niet. Ik hoorde een album met twee nummer die klassiekers genoemd mogen worden (dat is toch wat anders). Inmiddels denk ik zo over het hele album. Dit is een klassieker en gaat dat ongetwijfeld later blijken te zijn. Kan gewoon niet anders. Ik neig zelfs ook naar 5* maar weet niet of dat de emoties rondom dit album zijn dus wil het nog even de tijd gunnen op dat vlak.

Als je iets hoort kraken zal dat dus het vinyl zijn en niet je hersens. Veel plezier ermee.

Nonsens.
Er is niets zoiets als een 1e persing. Wat na die oplage wordt geperst is een duidelijk verschil met de 1e persing. Ik heb het niet over de geluidskwaliteit maar over de collectorsitemfactor.
En voorts: In dit geval is er sowieso wel degelijk verschil: de volgende oplage zal niet met die uitgecutte ster zijn noch uitklapbaar en ook niet met het 'gelamineerde' zwart aan de binnenkant.
Ik heb het over vinyl he.*
Dit weet ik van m'n vaste platenboer, wij spraken elkaar vandaag. En hij belt wekelijks met record company's.

En dat CD'tjes in de uitverkoopbakken belanden voor 2 euro dat klopt wel ja. Dat heb je met CD's.

* Vinyl: Je weet wel: die geluidsdrager met die fantastische kloeke kwaliteitspapieren albumcover, deze van Bowie is ook gewoon prachtig artwork! Het voelt fijn aan, het is fijn om te zien en je kunt de letters en tekens door de grootte goed lezen. Maar ik ben er heel voorzichtig mee, met alle vinyl. Wordt alleen vervoerd in de auto maar slingert er niet in rond, CD's wel.

Wow Kronos, hij is mooi. En je hebt een punt.

Ik Ben verslaafd aan girl loves me.. wat een beauty zeg..

Die heeft van mij ook een *, oeps: een vinkje. Fantastisch nummer.

Heel vaak zie je geen enkel, maar dan ook geen enkel verschil. Als je belang hecht aan de 'collectorsitemfactor' zal je dus heel vaak te veel betalen (zogezegd voor een 1ste persing).


Dat zou in dit geval best kunnen. Maar eerst zien en dan geloven. Het was geen limited edition en het materiaal om de 'die-cut star' in de hoes te maken is natuurlijk nog gewoon voorhanden. Nu de hoes gaan wijzigen kost misschien meer tijd en geld dan ze opnieuw precies hetzelfde maken.

Tja, niet-vinylfreak/collectors zien inderdaad geen enkel verschil, klopt.
En je betaalt te veel als je te laat bent. Of op de verkeerde plek. Dat is juist het leuke van gericht verzamelen. Weggetjes weten. Sneller kloppende hartjes.
Niks voor 2 euro in de uitverkoopbakken.

buizen heeft de vinyversie ook de teksten zo afgedrukt dat je ze bijna alleen kan lezen als je ze in het licht houdt (wat ik overigens erg mooi vind)?

Ook echte vinylfreaks/collectors weten het lang niet altijd hoor. Maar dit lijkt me meer een discussie voor in het vinyltopic.

Heel veel bollocks weer over lp's en persingen. Die gewoon blijk geeft van het mankelhafte inzicht in de productie van een lp. De productie van de plaat kent een aantal stappen: vader (negatief), moeder (positief dwz identiek aan lp, maar niet afspeelbaar) en zoon (negatief), persmatrijs.

De zoon wordt gebruikt om lp's mee te persen. In een nette wereld gaat zo'n zoon 5000 - 10.000 * mee (bij audiofiele labels minder) en wordt vervolgens vervangen door een nieuwe zoon. In NL, D, E werden zonen minder vaak gebruikt dan elders en dat is te horen als je een 'late' lp hebt.

De eerste persing wordt ook gekenmerkt door de zgn groove etchings van de 'master engineer' - een paar bekende: "the chicken stops here" of "here without you" JD en NO - of "a porky prime cut".

Het grappige is dat regelmatig 'zonen' opduiken op een zwarte markt en vervolgens worden gebruikt voor ...

Ik zou zelf never nieuwe persingen kopen op de grote platenbeurs van bijv Can, Zappa en - sorry guys - veel metal, long deleted items veelal.

Wat een fantastisch album! Ik geef toe; het moet groeien. In het begin denk je: "vreemd, wordt dit wel iets"? Maar dan ben je geïnjecteerd en wordt het alleen maar mooier. Uiteraard heeft zijn dood meer emotie aan het album gegeven, maar los daarvan was iedereen al lovend voor zijn dood. Leo Blokhuis zei terecht dat "er weinig artiesten zijn net voor het heengaan een van hun beste albums afleveren na een rijke carriere; Johnny Cash misschien".

Wat Can betreft: Been there, done that. Ooit een vinyl heruitgave van Tago Mago van Can gekocht. Dubbel elpee en de 1e plaat kraakte voortdurend tijdens de stiltes. Heel foute persing..jammer.

Maar goed, hoort eigenlijk in het andere topic, maar zo verrijkend is deze opmerking voor dat betreffende topic ook niet.

Tja dat is een lastige. Nog steeds in de folie/geseald.

Zal het je nog sterker vertellen: heb speciaal nog een nieuwe naald/element gekocht.
Ik verwacht dat ik zo tegen 22.50 uur het ritueel begin.
Maar vandaag al wel veel nummers gehoord. Mijn platenboer zette het zonder ook maar enige aankondiging vanuit het niets op (het was een half uur stil in de zaak, iets wat ongewoon is) en ik kon niet meer terug. Nu gauw weg flitste nog door m'n hoofd maar ik bleef en we hebben een heel goed gesprek gehad, ongelooflijk.
De jazzy rock en die sax klonken helemaal niet verkeerd. Dat wordt genieten van dit album!

Muzikaal is dit ook gewoon ijzersterk hoor. Veel meer uitgewerkt en tot in de puntjes verzorgd dan The Next Day. De songs duren langer, zodat de veranderingen in arrangement veel geleidelijker gaan. En ik blijf het zeggen, alhoewel ik niet zo veel verstand van saxofoonspel heb:

Donny McCaslin. De grote muzikale ster hier!

Edit: Misschien wat overdreven. Mike Garson heb ik als pianist iets hoger staan...

Na een keer of 10 (soms met moeite) helemaal afdraaien is de titelsong goed te pruimen. Misschien vooral vanwege het lugubere sfeertje waar ik dan toch gevoelig voor ben, zeker met de clip in het achterhoofd.

Verder pakt het me eigenlijk nergens, daarvoor is het toch wat te veel show (ook vanwege de clips weer). Laatste van Sufjan deed me veel meer bij wijze van.

Album met een dubbele lading. En gaat dieper dan menig mens misschien begrijpt. Zoek het verband tussen bowie en aleister crowley maar is op....

Altijd fijn zo'n lading totale bullshit laat op de avond.

Snelle reactie. Heb de link weg gehaald omdat ik niet meer zeker wist of er direct links naar andere sites geplaatst mogen worden. Maar bullshit of geen bullshit het is hoe je er zelf tegen aankijkt. Of dat je er misschien niet voor open wilt staan dat er meer achter verscholen gaat.

Ik denk niet dat je leven er prettiger op wordt als je in dit soort verbanden gelooft. Los van het feit of er überhaupt een kern van waarheid in zit. Als je maar lang genoeg zoekt vind je altijd wel iets, ik kan er niks mee.

Ik dacht, nu ga ik iets bijleren. Helaas, niks dat ik nog niet wist.

Dat hij met zijn afscheid bezig is, hoor je met de wetenschap van nu hier en daar terug.
Dat Bowie tal van verwijzingen ( ook in de clips) gebruikt is zijn kunst en zijn manier om dit te uiten.
Voor zijn overlijden zocht niemand er wat achter.
Iedereen ging uit van Bowie's obscuurheid en thematiek die wat zwaarder uitpakte dan voorheen.

Bowie heeft ons geweldig op het verkeerde been gezet, zoals hij dat goed kon.
Geniet vooral en het kwartje zal ( hopelijk) uiteindelijk vallen. Mooi toch die mystiek.
We kunnen speculeren over alles en nog wat, maar is dit nog niet wat pril ?
Maar een geweldig album is het.

Ietsje later dan gepland maar het is tijd voor de overgave.
Tjonge wat klinkt dit lekker zeg. Vette drums, Een knorrende sax.
De zang doet soms sacraal aan.
'Tis A Pity She Was A Whore swingt er over.

De een zwelgt in de melancholie van ☆, de ander verdrinkt in het rijke zwarte goud dat vinyl heet, en de laatste groep zal het grote kul vinden. Heerlijk wat David teweegbrengt. Overigens niet met FRNKY eens, hoor toch liever Lazarus dan dat hoge gehuil van Sufjan, maar inderdaad ieder zijn ding en dat is juist leuk.

Tja, fantastische plaat! En dat zeg ik niet vanwege het hele gebeuren erom heen.
Typisch een plaat waar alleen hij mee kon komen. Ook een album dat in een zucht voorbij lijkt te zijn. Meer nog later, maar die 4,5 staat!

Ik hou van muziek , en daar heb ik geen beelden bij nodig. Elvis Presley is voor mij een entertainer die met zijn gekronkel seksuele fantasieën wakker maakte bij vele vrouwen en misschien ook bij mannen ( niet bij mij )
David Bowie was een kunstenaar die van elk album een kunstwerk maakte met extravagante kleding , make up , choreografie en hulp van hele goeie muzikanten zoals : Brian Eno , Robert Fripp , Mick Ronson en producers zoals Tony Visconti.
Muziek en dood hebben voor mij niets met elkaar te maken , muziek gaat nooit dood , "echte" muziek is tijdloos.