Roxy Music - Roxy Music (1972)

Mee eens. Naarmate de tijd verstreek werd Ferry een veel relaxtere songwriter.
Melodieuzer vooral en vooral strevend naar het perfecte popliedje.
De experimentdrift en het arty aspect verdween uit zijn systeem.
Zo maakte Roxy Music nog een paar acceptabele albums, maar lang niet meer zo baanbrekend dan pakweg hun eerste 4 albums.
Ferry ging solo feitelijk verder waar Roxy Music stopte. En dat wil ik niet als negatief bestempelen, want daar zitten best nog fraaie werkjes tussen.

Maar inderdaad, Ik vrees dat Ferry ook met Roxy Music, als het er van zou komen, niet ver van zijn huidige stijl afwijkt.

Ik ben momenteel bezig de Roxy Music box op chronologische volgorde te beluisteren.
Deel het enthousiasme niet van velen inzake dit debuutalbum van de band, ik vind het geen coherent geheel en het maakt op mij een een rommelige indruk.
Ik heb de plaat nu diverse malen gedraaid maar kom er niet " in ", maar wat niet is kan nog komen.
Wel herkenbaar natuurlijk zijn de vocalen van Ferry en de sax van Mackay.
Prijsnummer is ook voor mij If There Is Something, samen met de opener en Would You Believe de sterkste troeven van de plaat.
De zwakke broeders vind ik The Bob & Sea Breezes.

Hoe een muzikaal concept al bijna perfect werd vormgegeven en uitgevoerd. Een totaal eigen, nog ongehoord geluid, een unieke stem die we nog niet kenden, hoezen zonder weerga, de bijpassende extravagante outfit,. een whizzkid/bandlid waar we nog van zouden horen! En dat allemaal op een debuut album. T-Rex, Mott, Bowie, Reed kenden we al maar dit blies mij echt van mijn sokken. Het album voelde als één grote artistieke en muzikale belofte. Dat maakten ze helemaal waar met hun volgende twee albums. Daarna verdween voor mij de magie maar bleef wel de goede smaak.....(?)

(Van Ferry's solowerk bevallen mij de eerste twee coveralbums goed; In Your Mind vind ik strak, swingend en uitstekend en Frantic is ongedwongen gevarieerd en warm van atmosfeer).

Het is zonder meer een kunsttukje, evenals opvolger For Your Pleassure.
Zeer inspiratievol en met een gretigheid die helaas verdwijnd naarmate de jaren verstrijken.
Daarmee niet gezegd dat het belabbert werd, maar in de plaats kwam een soort van confectiepop zonder de eigenzinnigheid die Roxy Music hier zo treffend neerzet.
Favoriet is hier toch wel If There Is Something. Prachtig die wending van het Countryachtige frivole beginstuk naar een meer beladen sfeer. Ferry die dan echt uit zijn tenen zingt.
Pracht debuut !

De meeste sublieme uitvoering van If there is something staat, vind ik, op Viva. Die overstijgt zelfs de studio uitvoering.

Ah. Die ga ik toch eens beluisteren. Is dat hele album de moeite waard ?

Volgens mij doen Eddie Jobson en John Wetton daar op mee.

Ik weet 100% zeker dat je die goed vind, tenminste als je van de Roxy music periode 72-76 houd, en als ik jouw zo lees, is dat het geval. Een van de beste live platen uit de jaren 70. Een echte aanrader dus.

Thanx devel-hunt. Ga het oppikken.

Viva! is erg fijn. De magie was er dus niet alleen in de stuidio maar ook live. Altijd de lakmoesproef. Prima tijd toen. Er gebeurde muzikaal veel. Roxy Music kookte over van de creativiteit. Dwarsverbindingen, solo-albums, zijwegen. Het kon niet op. Manzanera en Eno toerden in dezelfde periode ook kortstondig samen met gastmuzikanten. Twee concerten werden vastgelegd. Album: 801 Live vind ik de beste van die twee registraties.

Het debuut van Roxy Music. Wel wat fragmentarisch, dat hoeft op zich niet erg te zijn, want er zijn spectaculaire platen met een grote mate van diversiteit. Maar hier komt het - op mij in ieder geval - erg onsamenhangend over. De eerste drie tracks laten wel meteen hele eigen geluid van een nieuwe band horen.
Hier en daar hoor ik invloeden van King Crimson, vooral in 'Chance Meeting'. Zit in de wijze van zingen.
Maar een track als 'The Bob (medley)' vind ik dan weer niet zo geslaagd. Wisselvallig!

Roxy Music heb ik vanaf het debuut gevolgd. Voor mij is debuut nooit meer door hen overtroffen. Voor mij nog steeds een van de hoogtepunten uit de popmuziek.

Een van de beste popplaten ooit gemaakt.
If There is Someting is magistraal. Elke keer als ik dat nummer hoor krijg ik het warm en koud tegelijk.
Met hun verpletterende optreden in de Rotterdamse doelen in 1973 bewezen ze overtuigend dat ze de magie van hun eerste 2 albums ook live konden overbrengen.
Na het vertrek van Brian Eno werd het meer 'n commerciele hitmachine. Nog steeds goed, maar het avontuurlijke en spannende was er 'n beetje af, hoewel Stranded nog wel 'n puik album is.

If There is Something vind ik denk ik ook wel het mooiste nummer, hoe het zich ontwikkeld als country achtig nummer tot duidelijk een voorloper van de new wave.

Dat was destijds inderdaad een overrompelende ervaring. Ik was naderhand dagenlang met stomheid geslagen. Maar ook op het dubbelalbum Live, dertig(!) jaar later, vind ik ze fenomenaal. Met name bij de vertolking van het -goddank- vele oude werk, knettert de onderlinge speelvreugde uit de groeven. Idem goed waarneembaar op de visueel vastgelegde concertversies uit 2008. Een genot om naar te kijken. Go for it!

Jammer dat ik de begintijd van de band niet bewust heb meegemaakt. Ik was 4 toen dit verscheen.
In 2001 gelukkig wel live gezien in Ahoy. Ze pakten toen lekker uit met veel spul uit de periode ''72 tot ''75''.

Rond die periode (2001) ook nog 'n concert bijgewoond op rock Werchter.
Viel beslist niet tegen. Toch wel nieuwsgierig geworden naar door kistenkuif genoemde concertregistratie !

In hapklare brokken is genoemd concert gewoon te zien op youtube en te koop in de (web)winkel onder de titel Live At The Apollo. Zonder 'If There Is Something', jammer genoeg (wel weer op Live uit 2003). Daar staat tegenover dat de vertolkte songs van latere albums minder gepolijst en imo daardoor veel warmer en speelser overkomen dan de studioversies. Veel plezier ermee!

Groot liefhebber van RM-albums in de eerste helft van de 70's, maar nou net niet zo van de eerste(deze). Wisselvallig, wat rommelig en het klinkt nog niet als een klok (productie). We fris en verrassend qua muziek, ook de benadering. De eerste 3 nummers zijn veelbelovend, de rest maakt dat wat mij betreft niet zo waar (qua kwaliteit). Deze debuutplaat toont wel veel potentie en verfrissing in de popmuziek van de begin jaren 70 en met het 2e album viel alles al op zijn plek.

Dat is even een kwestie van flink doorbijten waarna de nummers, die zich pas ontvouwen na meerdere luisterbeurten, van hun mooie kant laten zien.
Het is een album wat bol staan van de experimenten en vernieuwingsdrang, neigend naar avant-garde op zijn tijd. De toegankelijkheid komt nadat de nummers helemaal zijn doorgrond.

Als het dan nog te ontoegankelijk blijft is de plaat Lets stick together van Bryan Ferry misschien een optie.
Ferry heeft een aantal tracks van deze plaat opnieuw met een nieuw arrangement opgenomen en ingezongen en op zijn derde solo plaat gezet. Waardoor diezelfde nummers plots veel commerciëler en toegankelijker klinken.

Eerste drie nummers zijn natuurlijk fantastisch, maar ik vind 2 H.B. en Chance Meeting ook echt prachtige nummers.

Al met al geen slecht debuutalbum, zover wil ik zeker wel gaan. Ik zou er 3,5 ster voor geven, maar ik zal zeker de tweede helft weer eens vaker beluisteren of ik van mening verander, maar ik denk het niet echt. Dat frisse sturm en drang hoor ik wel en waardeer ik ook, maar ik vind de nummers op volgende albums FYP,S en CL in zijn geheel wel beter en daar meet ik het tegen af.

Qua produktie is het nog wat wiebelig inderdaad, maar muzikaal/composorisch is het smullen geblazen.
Hele spannende plaat zo uit het niets. Totaal iets van hun zelf en behoort tot de meest geslaagde van de 70er jaren. En als debuutplaat al helemaal.
Pure kunst en het hele totaalpakket van Roxy Music klopte gewoon.

Mjah, ik kan je voor een groot deel wel volgen,Bikkel, maar vind de 2e helft toch wat tegenvallen al zit er zeker een enorme onbevangenheid en creativiteit in de nummers. Zeer verfrissende aanpak, absoluut.

Re-Make Re-Model, de eerste keer dat ik het hoorde vond ik het klinken als een ongestructureerd, rommelig geheel, maar tijdens een concert van Bryan Ferry solo viel het kwartje wel.
Kregen we eerst een uur lang luistermuziek voorgeschoteld, bij de eerste klanken van Re-Make Re-Model gingen de stoelen letterlijk aan de kant.
We mengden ons met z’n tweeën tussen de dansende menigte.
Een voorbode van wat verder die avond zou volgen; veel dansende zwetende lichamen, met Ferry op het podium als oppergod, netjes binnen de lijntjes bewegend, op zijn al overbekende heupwiegende manier.
Natuurlijk heeft het nummer totaal geen effect bij een laag volume, dit mag best hard gedraaid worden.
Eigenlijk wel behoorlijk hard.
Roxy Music zet zichzelf op de kaart.
Verwelkoming van een mooi debuut.
Ladytron is Oosters, maar ook de psychedelica van Hawkwind, en zelfs Pink Floyd is hoorbaar.
Heerlijk pulserend om vervolgens als een goede massage los te gaan.
Toch staan beide nummers voor mij in de schaduw van If There Is Something; het country geluid met een vleugje Rock & Roll doet mij denken aan The Rolling Stones, maar zo rond de 1 minuut 40 gaat het roer totaal om.
Ferry klinkt steeds gekwelder, en nooit zou zijn stemgeluid zo dicht bij David Bowie komen als nu, maar de echte ommezwaai komt door die keyboard partijen bij die 1:40.
Postpunk van het tijdperk van voor de punk, van New Wave had men nog niet gehoord.
Hoe vaker ik het hoor, des te meer heb ik het besef dat we hier met misschien wel de sterkste song van Roxy Music te maken hebben.
Niet het meest gangbare, maar zo heerlijk in het gehoor.
When You Were Young
Here Are The Young Men zou Ian Curtis een paar jaar later zingen.
Virginia Plane is duidelijk de single; pakkend, kort, en verantwoord.
Al lang niet meer mijn favoriet van dit album, al blijft het prettig in het gehoor liggen.
2HB is een mooie ode aan een goed acteur (To Humphrey Bogart), maar heeft minder zeggingskracht dan de eerste vier nummers. Dromerig als een slaapliedje.
Die zwerm bijen of iets dergelijks aan het begin van The Bob mochten van mij achterwege blijven.
De oorlog bezongen alsof het een gepassioneerde vrouw zou zijn.
Die Ferry denkt ook maar aan een ding.
Wel het nummer waarbij de vergelijking met glamrock te leggen is, zeker als het koor invalt bij Too Many Times…..
Change Meeting is bijna Berlijns klinkende cabaret.
Muzikaal gezien zeker spannend, leg het maar naast het debuut van Joy Division, en je hoort zeker raakvlakken in het kille geheel.
Country, Rock & Roll en Glamrock vermengen zich tot Would You Believe?
Deze driehoeksverhouding valt niet geheel in goede aarde bij mij.
Sea Breezes maakt veel goed.
De rust van de zee is voelbaar.
Degene die ooit zelf de zee hebben opgezocht om tot bezinning te komen, begrijpen waarschijnlijk het gevoel.
Lopend door het water, en voor dat ene moment het denken afsluiten van de buitenwereld; er gewoon maar zijn, verder niks.
Hierdoor valt die break niet geheel goed, te snel weer met beide voeten terug op aarde; beseffend dat het water toch wel aan de koude kant is.
Het einde maakt alles weer goed.
En dan zijn we helaas alweer bij het laatste nummer beland, welke voor mij ook niet veel toevoegt.
De cabaret is weer aanwezig bij Bitters End, maar een beetje op een flauwe manier.
Is dit een grap, of bedoeld als serieus nummer?

Erg goed debuutalbum en erg fijn album om naar te luisteren.

Top Album met twee Bryan's Eno en Ferry waren natuurlijk twee kapiteins op één schip. Blijft jammer dat Eno het snel voor gezien hield. Hij zorgde juist voor dat uitzonderlijke dat Roxy Music zo kenmerkte in die begintijd.

In zekere zin met je eens. Maar Ferry was toch wel de belangrijkste man. Verantwoordelijk voor de meeste compositie's en natuurlijk hét gezicht en stem van de groep.
Eno is nooit meer vast in een band opgedoken sindsdien.

Eno's rol was van de sounds, maar voelde zich meer op zijn gemak als solist en producer. Een hete adem in de nek van Ferry. Eno had uitgesproken ideeen, een sterke persoonlijkheid, net als Ferry. Dus dat kon niet goed gaan.
Ik vind de albums met Eddie Jobson ook zeker de moeite waard. Muzikaal virtuozer dan Eno, meer een echte muzikant.
Maar dat aparte van Eno is natuurlijk uniek.

@bikkel2 : zeker de Jobson bij UK vond ik ook top!!

Absoluut ! Prachtige dingen speelt ie daar. Vooral het debuut is een favo prog cd van mij.

Op welk album staat virginia plain?