Roxy Music - Roxy Music (1972)

Goede plaat, ondanks de soms matige rock & roll composities staan hier ook een pak originele nummers op. Bij het eerste nummer moet ik altijd weer aan de stem van David Byrne denken waar Ferry op lijkt (of andersom) in dit nummer, maar gelijk al een lekkere binnenkomer. Ladytron is ook een typisch Roxy Music nummer, met die meanderende stem van Ferry van vragende naar ijle of berustende klanken. Maar prima nummer, een van de betere van de plaat. If There Is Something heeft grappige countrykantjes en schommelt ook van links naar rechts, een nummer waar je na verloop van tijd aan gaat wennen, heeft veel weg van Bowie. Virginia Plain is natuurlijk een heerlijk nummer, maar wat mij betreft wel wat overschat. RM heeft beslist betere nummers in hun oeuvre. 2HB is ook een lekker tussendoortje. The Bob heeft een meesterlijk begin, maar het nummer ontspoort een beetje in wat loze rock en roll halverwege. Chance Meeting is weer een juweeltje, hiervan had RM er wel meer mogen maken! Would You Believe is een behoorlijk cheesy rock & roll nummer, met heuze jaren 50 rockabilly verloop inclusief sax.. niet het soort nummers waar ik RM om waardeer, had er van mij af gemogen. Sea Breezes is een lekker psychedelisch nummer, met een heerlijke overgang (ik heb overigens een versie van ruim 7 minuten en geen 3:53 wat hierboven staat). Bitter's End tenslotte is weer zo'n raar cheesy nummertje, maar als eind wel toepasselijk op een bepaalde manier.
Al met al 4 sterren, niet helemaal top, maar zeker een plaat die ook niet snel verveelt.

Na de eerste 5 nummers(Virginia Plain meegerekend) dacht ik : "dit wordt een dikke 5* ". De intro van The Bob voorspelde veel goeds maar ik vond het daarna inzakken. Chance Meeting is weer een goed nummer(Eno duidelijk aanwezig in laatste minuut!). Would you believe doet daarintegen zwaar gedateerd aan. Hoewel ik zeker niks tegen gedateerde muziek heb - veel van mijn favoriete muziek is gedateerd - maar dit vind ik toch wat over the top. Sea Breezes vond ik dan weer geslaagd, al had die overgang naar dat übercoole middenstuk wat mooier gekund. Het laatste nummer is ook niet mijn ding maar ik vind het wel een goede afsluiter van de 2de - meer experimentele - helft.

Ik had eerst een 4* staan maar na een tijdje kon ik de b-kant beter waarderen en heb ik er toch 4,5* van gemaakt.
For your pleasure vind ik nog een klein tikkeltje beter.

Personal favourites : Ladytron en If there's something

Laat ik na bijna 2 jaar lurken ook eens proberen een albumreview neer te pennen.
Nadat ik The Best of Roxy Music grijsgedraaid had, heb ik me al hun albums aangeschaft, iets waar ik geen spijt van heb, integendeel.

Re-make/Re-model: Leuke opener. Op het eerste gehoor een gewoon rocknummer, maar ik hou ervan hoe het vol vreemde geluiden zit. Ook de outro is verrassend.
Ladytron: Die geluiden in het begin moeten in 1972 vast heel futuristisch geklonken hebben. De openingszin klinkt fantastisch en meteen is de toon gezet. Net zoals het vorige nummer eindigt het in een aangename kakofonie.
If There Is Something: Mijn favoriet op dit album. Drie nummers voor de prijs van één. Het stuk waarin Ferry zo gepassioneerd over zijn patatten zingt, is heerlijk, net als het stemmige einde met het koortje dat ‘when you where young’ declameert en de mellotron die strijkers na-aapt. Is het iemand trouwens al opgevallen dat er hier uitstekend gedrumd wordt?
Virginia Plain: Een verdiende klassieker, ik hou erg van die futuristische synths op het einde. Over het algemeen vind ik Eno’s bijdrage aan dit album (en aan het volgende) heel bepalend voor de sfeer. Bekijk ook de video van Top of the Pops eens, waarin het publiek niet goed weet hoe hierop te dansen.
2 HB: Aardig liedje, mooie piano, maar niets wereldschokkends.
The Bob (Medley): Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken… Spannende intro, maar wat erna komt, vind ik heel wat minder, vooral dat onduidelijk gerommel dat bombardementen moet voorstellen. Toch een eerste minpuntje.
Chance Meeting: Het naast elkaar plaatsen van die dramatische zang en redelijk conventionele piano eenderzijds en die rare, dissonante klanken anderzijds vind ik heel geslaagd. Een bevreemdende maar interessante luisterervaring.
Would You Believe?: Blijkbaar niet zo populair hier, maar ik vind het één van de beste nummers. Zowel de trage als snelle stukken vind ik apart super en samen werkt het nog beter.
Sea Breezes: Sorry, maar dit vind ik gewoon saai. Skipmoment.
Bitters End: Hmmm, ik weet dat dit ironisch bedoeld is en zo, maar ik weet het toch niet hoor. Het klinkt me net iets te knullig.
Pyjamarama, dat hier niet op staat, maar als single gereleased is, is ook de moeite waard.

De eerste helft vind ik duidelijk beter dan de tweede, maar gemiddeld komt ik toch aan dikke 4.
Jammer toch dat er zo weinig naar Roxy Music geluisterd wordt, terwijl andere groepen uit de jaren zeventig, zoals Pink Floyd en Led Zeppelin, veel populairder zijn. Iemand een idee waaraan dit ligt? (Misschien ligt het gewoon aan mij, want ik vind niet veel aan PF en LZ. )

Ik heb mijn best gedaan om iets degelijks neer te typen. Hopelijk heeft iemand er iets aan.

Re-Make Re-Model, de eerste keer dat ik het hoorde vond ik het klinken als een ongestructureerd, rommelig geheel, maar tijdens een concert van Bryan Ferry solo viel het kwartje wel.
Kregen we eerst een uur lang luistermuziek voorgeschoteld, bij de eerste klanken van Re-Make Re-Model gingen de stoelen letterlijk aan de kant.
We mengden ons met z’n tweeën tussen de dansende menigte.
Een voorbode van wat verder die avond zou volgen; veel dansende zwetende lichamen, met Ferry op het podium als oppergod, netjes binnen de lijntjes bewegend, op zijn al overbekende heupwiegende manier.
Natuurlijk heeft het nummer totaal geen effect bij een laag volume, dit mag best hard gedraaid worden.
Eigenlijk wel behoorlijk hard.
Roxy Music zet zichzelf op de kaart.
Verwelkoming van een mooi debuut.
Ladytron is Oosters, maar ook de psychedelica van Hawkwind, en zelfs Pink Floyd is hoorbaar.
Heerlijk pulserend om vervolgens als een goede massage los te gaan.
Toch staan beide nummers voor mij in de schaduw van If There Is Something; het country geluid met een vleugje Rock & Roll doet mij denken aan The Rolling Stones, maar zo rond de 1 minuut 40 gaat het roer totaal om.
Ferry klinkt steeds gekwelder, en nooit zou zijn stemgeluid zo dicht bij David Bowie komen als nu, maar de echte ommezwaai komt door die keyboard partijen bij die 1:40.
Postpunk van het tijdperk van voor de punk, van New Wave had men nog niet gehoord.
Hoe vaker ik het hoor, des te meer heb ik het besef dat we hier met misschien wel de sterkste song van Roxy Music te maken hebben.
Niet het meest gangbare, maar zo heerlijk in het gehoor.
When You Were Young
Here Are The Young Men zou Ian Curtis een paar jaar later zingen.
Virginia Plane is duidelijk de single; pakkend, kort, en verantwoord.
Al lang niet meer mijn favoriet van dit album, al blijft het prettig in het gehoor liggen.
2HB is een mooie ode aan een goed acteur (To Humphrey Bogart), maar heeft minder zeggingskracht dan de eerste vier nummers. Dromerig als een slaapliedje.
Die zwerm bijen of iets dergelijks aan het begin van The Bob mochten van mij achterwege blijven.
De oorlog bezongen alsof het een gepassioneerde vrouw zou zijn.
Die Ferry denkt ook maar aan een ding.
Wel het nummer waarbij de vergelijking met glamrock te leggen is, zeker als het koor invalt bij Too Many Times…..
Change Meeting is bijna Berlijns klinkende cabaret.
Muzikaal gezien zeker spannend, leg het maar naast het debuut van Joy Division, en je hoort zeker raakvlakken in het kille geheel.
Country, Rock & Roll en Glamrock vermengen zich tot Would You Believe?
Deze driehoeksverhouding valt niet geheel in goede aarde bij mij.
Sea Breezes maakt veel goed.
De rust van de zee is voelbaar.
Degene die ooit zelf de zee hebben opgezocht om tot bezinning te komen, begrijpen waarschijnlijk het gevoel.
Lopend door het water, en voor dat ene moment het denken afsluiten van de buitenwereld; er gewoon maar zijn, verder niks.
Hierdoor valt die break niet geheel goed, te snel weer met beide voeten terug op aarde; beseffend dat het water toch wel aan de koude kant is.
Het einde maakt alles weer goed.
En dan zijn we helaas alweer bij het laatste nummer beland, welke voor mij ook niet veel toevoegt.
De cabaret is weer aanwezig bij Bitters End, maar een beetje op een flauwe manier.
Is dit een grap, of bedoeld als serieus nummer?

Voor mij met afstand het minste Roxy album. Ik kan maar niet wennen aan de sound, het is niks voor mij. Bij vlagen vind ik het gewoon erg saai, zoals op Chance Meeting en Sea Breezes, en The Bob (Medley) vind ik gewoon lelijk. De opvolger For Your Pleasure is voor mij wel meteen het beste Roxy album.

Hoewel de eerste twee nog beiden Brian Eno achter de knoppen hebben, vind ik de sound van het debuut en van FYP redelijk van elkaar verschillen. Ik ben er ook nog niet helemaal uit waarom FYP voor mij wél werkt en het debuut niet. De meesten kunnen namelijk beiden wel smaken hier.

Re-Make/Re-Model en If There Is Something zijn natuurlijk wel geniale nummers, die al bewezen dat het een zeer bijzondere band was/is.

Keizer was ook niet misselijk. Maar Cruyff was beter.

In augustus 1972 zag ik als veertienjarige Roxy Music op de buis hun single Virginia Plain vertolken, vernoemd naar een speciaal soort tabak. Dat nummer en hun performance maakte op mij grote indruk en kort erna bezocht ik een platenzaak op zoek naar hun muziek.

Hun debuutalbum was toen al op 16 juni verschenen, echter zonder de single Virginia Plain, maar het repertoire op hun debuut blies mij volledig van mijn sokken.

Voormalig Bond girl Kari-Ann Muller kreeg slechts 20 pond betaald voor het poseren op de beroemd geworden klaphoes. De klaphoes was in die tijd erg populair.

Reclame maken ging toen heel anders. Het label Island had de gewoonte op de binnenhoezen, afbeeldingen van andere albums te plaatsen. Aangezien ik toen nog geen muziekbladen las, raakte ik zo toch op de hoogte van recente releases. Het aantal albums van het Island label was hierdoor erg groot in mijn groeiende platencollectie.

In 1972 schreef de distributeur van Island in Nederland een recensiewedstrijd uit. Men had de keuze uit zestien verschillende te recenseren albums.

Bert van de Kamp deed ook mee met een recensie over het debuut van Roxy Music en hoopte de tweede prijs te winnen, namelijk de zestien albums. Hij won echter de eerste prijs, een geheel verzorgde reis van een week naar Londen.

Een van de juryleden was de redacteur van Oor, die vroeg of hij tijdens die week misschien Pete Townshend kon interviewen, het werd uiteindelijk John Entwistle. Het was het begin voor Bert van een mooie carrière bij Muziekkrant Oor, het blad wat ik rond 1975 begon te lezen. Bert werd toen voor mij een soort leidsman voor goede muziek. Overigens heb ik vele jaren later eens een middag tegenover hem plaatsgenomen, niet om hem te interviewen, maar tijdens een schaakwedstrijd tegen zijn vereniging HMC uit Den Bosch.

Wat ik me afvraag is, wat zou er gebeurd zijn als van de Kamp de tweede plaats had gewonnen, zou hij dan toch muziekjournalist geworden zijn? En hoe zou dan mijn muzieksmaak verder ontwikkeld zijn? Wellicht heel anders, maar hoe dan ook, het debuutalbum van Roxy Music blijft voor mij het begin van echt serieuze interesse in muziek.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roxy Music - Roxy Music, 2018 Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het bijna 46 jaar geleden dat Roxy Music de Command Studios in Londen betrad voor het opnemen van haar eerste plaat.

De plaat zou op 16 juni 1972 verschijnen en het is een plaat die de popmuziek heeft veranderd.

Wanneer ik luister naar de muziek van Roxy Music grijp ik eerlijk gezegd maar zelden naar de eerste plaat van de band, maar nu ik dat, ter ere van de fraaie reissue die deze week is verschenen, weer eens heb gedaan, ben ik onder de indruk van de wilde experimenteerdrift van de band op haar debuut.

Op de eerste plaat van Roxy Music zingt Bryan Ferry of zijn leven er van af hangt, scheurt Andy Mackay met zijn saxofoon overal doorheen, tekent Phil Manzanera voor nauwelijks te doorgronden gitaarlijnen, zorgt de uit Graham Simpson en Paul Thompson bestaande ritmesectie voor een stuwende basis en zijn er natuurlijk ook nog de bijzondere synthesizer partijen van Brian Eno, die hun organische tegenhanger vinden in het pianospel van Bryan Ferry.

Roxy Music smeedt op haar debuut op fascinerende wijze invloeden uit de glamrock, symfonissche rock en avant-garde aan elkaar en legt op haar debuut de basis voor het uiteindelijk niet zo bevredigende label art-rock. Hiermee zijn we er nog lang niet, want het debuut van Roxy Music laat ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek horen en neemt in de wat rauwere tracks ook een voorschot op de punkmuziek die pas vijf jaar later zou worden uitgevonden.

Het debuut van Roxy Music is waarschijnlijk de minst toegankelijke plaat van de band die een paar jaar later zou uitgroeien tot een geoliede hitmachine, maar wat is het een goede plaat. De songs van de Britse band zitten niet alleen vol experiment, maar klinken ook verrassend rauw en emotievol. Het zijn bovendien songs die wat te melden hebben en allerlei haakjes bevatten naar de Europese geschiedenis en de Europese kunst en cultuur.

Zeker in de wat langere tracks op de plaat draaien de instrumenten prachtig om elkaar langs en door elkaar heen, maar Roxy Music kan haar ei op haar debuut ook in een minuut of twee kwijt.

Wat opvalt bij beluistering van het debuut van Roxy Music is dat de muziek van de band na al die jaren nog steeds urgent klinkt en ook nog steeds vernieuwender is dan veel muziek die op het moment wordt uitgebracht.

Het is goed te horen dat de band nog niet kon beschikken over een enorm studiobudget, maar dat geeft de songs van de band iets rauws en krachtigs dat ver af staat van het later zo gepolijste geluid van de band.

Ik ben normaal gesproken niet zo’n fan van met heel veel extra’s opgetuigde reissues, maar dat is dit keer anders. De alternatieve opnamen en live-opnamen laten immers prachtig horen hoe de songs van het debuut van Roxy Music nog in ontwikkeling waren in 1972, waardoor ze een paar maanden later totaal anders konden klinken.

Het debuut van Roxy Music zou in de jaren 70 en vooral de jaren 80 talloze bands beïnvloeden, maar veel van de songs op de plaat zijn nog steeds invloedrijk. Ik grijp zoals gezegd meestal naar een andere plaat van Roxy Music wanneer ik iets van de band wil horen, maar nu ik veel beter dan in het verleden heb geluisterd naar het zo goede debuut, weet ik zeker dat ik deze plaat nog veel vaker uit de kast ga trekken, al is het maar omdat het vinyl uit de jaren 70 door de beperkte aandacht uit het verleden nog in topconditie is. Erwin Zijleman

Sinds gisteren ben ik de gelukkige bezitter van de boxset 'the studio albums' van Roxy Music. Dus ik draai ze nog eens achter elkaar. Het debuutalbum, daar was iets mee. Oh ja: kant A vind ik ijzersterk en kant B is soms wel wat vergezocht. Iets te experimenteel. Dat geldt met name voor The Bob (Medley). Die kant B scoort al met al wel een voldoende bij mij. Kant A is echter een prachtig begin van al het moois wat nog zou volgen. Remake/Re-model is een nogal fraaie start te noemen. Ladytron draaft hier lekker op door. If There Is Something is een onvervalst juweeltje. 'Roxy Music' is met meer ups dan downs een sterke debuutplaat.

Een Geweldig debuut album van de meest avantgardistische en vooruitstrevende Art-band die de UK heeft voortgebracht. Roxy Music brak door met de super single Virginia Plain (What's her name) dat nummer. stond niet op het oorspronkelijke album.

Remake-Remodel als opener van het album is direct een staalkaart van het kunnen van de band. Het begint met wat party geluiden waarna in alle hevigheid de muziek losbarst, een superswingend nummer waarin
alle leden de ruimte krijgen om even te soleren.

Ladytron als 2e song is van een totaal andere orde, dromerig en moody met een gastrol voor de castagnetten.

Belangrijkste song voor mij is If there is something, dit nummer maakt (samen met opener Out of the Blue) hun live album Viva Roxy Music tot een van de beste live-albums ever.
Er wordt naar een geweldige climax toegewerkt met een prachtige spannende finale (Shake your head girl, with your ponytail...).

Ook de kortere nummers als Change Meeting en Bitters End zijn van een verbluffende, tijdloze schoonheid.
Sea breezes is een rustig en lang intermezzo tussen al het moois wat geboden wordt.

Een aparte vermelding waard zijn de geweldige outfits, hairdo's en gadgets die de band - 5 leden waarvan ene aantal elkaar op de Kunstacademie heeft leren kennen- gebruikte op de foto's en in de clips.

Dit album is een droom debuut waarvan iedere band zou dromen! Het is zo origineel en bijzonder dat het na bijna 50 jaar nog staat als een huis!
Het was de eerste staalkaart van een oeuvre dat de tand des tijds zeker heeft doorstaan.

BRYAN FERRY, de grote man en groepsleider heeft ook na Roxy Music bewezen over een enorm talent te beschikken qua componeren en arrangeren, nog daargelaten het fantastische art-work voor al de Roxy Music en Solo-albums hoezen, die iedere keer weer grote klasse vertoonden.

Gaat dit horen en laat je betoveren....

Mijn reis door (de muziek van vaders en moeders van) new wave begon bij het tweede album van Curved Air, het tweede nummer op mijn afspeellijst is Virginia Plain van Roxy Music. Een nummer dat ik eind 1977 leerde kennen, toen het terugkeerde in de hitlijsten en twee weken #24 stond in de Nationale Hitparade. Waarom het opnieuw op single verscheen weet ik niet, maar wél dat ik die "zeurzang" van Bryan Ferry bijzonder lekker vond. Is sindsdien een grote favoriet gebleven, dat is dan alweer bijna 47 jaar.

Afkomstig van het debuut val ik vooral voor de nummers die hinten op de latere new wave. De luide opener Re-make/Re-model is de eerste die meteen binnenkomt inclusief alle vreemdsoortige solootjes van de diverse groepsleden, waarvan met name de synthesizergeluiden van Brian Eno moeten worden vermeld. Ladytron heeft iets van dezelfde gekte, maar ingetogener.
Het was glamrock voor de kunstzinnigen, parallel aan de glamrock gericht op een tienerpubliek (Slade, The Sweet, Mud), muziek waarvoor ik nét te laat was maar waarvan in de tweede helft van de jaren '70 nog wel frequent hitsingles op de radio klonken.
Pseudo-countryrock in If There Is Something, waar ik minder mee kan. En dan die rare melodie en zang van Virginia Plain. Geeft Ferry hier zijn eigen draai aan de zangstijl van Bob Dylan? Ook bijzonder in dit nummer is de hobo, bespeeld door Andy MacKay. 2HB is weer rustiger, met heerlijk baswerk en zwoele sax.

Kant 2 begint met bezwerende geluiden van The Bob (Medley), dat zich laat luisteren als de samenvatting van een meeslepende speelfilm. En dat in nog geen zes minuten! Chance Meeting heeft de melancholie van Virginia Plain, maar dan ingetogen. In Sea Breezes klinkt tegenover een rustige basis tegendraads, scheurend gitaarspel, dat het nummer op aangename wijze ontregelt; je kunt warempel al een glimp van punk ontwaren. Ook mooi is het einde van dit nummer, waar Ferry met falsetstem, elektrische piano en hobo een sferisch slot neerzet, wat ik van decennia later ken van de groep Shearwater.
Met de doo-wop van Bitters End sluit het album arty af. Avontuurlijk is het zeker en ik kan me goed voorstellen dat zij die hiermee opgroeiden dit inmiddels in hun genen kunnen terugzien. Mijn reis vervolgt met Transformer van Lou Reed uit hetzelfde 1972.

Dit is echt een gave plaat waar inderdaad - zoals reeds elders hier treffend geformuleerd - de grondbeginselen van enkele toonaangevende subgenres binnen de rockmuziek duidelijk te horen zijn. Het debuutalbum van Roxy Music is een plaat die bulkt van zelfvertrouwen, spelplezier en vernieuwingsdrang.

Gevoelsmatig lijkt Roxy Music muzikaal enerzijds te flirten met de bloeiende progressieve rockscene van die tijd en anderzijds met de aanpak van bekendere rockgroepen die echt zijn doorgebroken bij het grotere publiek. Niks lijkt te gek en het experiment wordt nergens geschuwd, hetgeen een zeer divers en kleurrijk album oplevert dat compositioneel zeer uiteenloopt, maar toch als eenheid weet te fungeren.

Er gebeurt veel en Roxy Music vliegt van hot naar her, maar voor de doorgewinterde en doorzettende luisteraar biedt deze plaat ontzettend veel muzikaal vuurwerk. Een meer dan puik debuut waar menig band jaloers op zou zijn, dat staat buiten kijf.