Iron Maiden - A Matter of Life and Death (2006)

ik snap wat je bedoeld,
dat is het grote nadeel aan de im nummers van tegenwoordig
sommige stukken worden gewoon veel te veel herhaald
op de voorgaande albums viel dat opzich nog wel me, omdat het maar bij enkele nummers was. bij dit album is het iets waar elk nummer last van heeft, op different world na dan. het lijkt wel alsof ze in een creatieve dip zitten. Een tip voor het volgend album:
zet er een paar korte krachtige songs op, zoals in de jaren 80 het geval was, als je re weinig inspiratie hebd maar je wilt toch lange nummers schrijven, steek er dan wat meer variatie in (vb, sign of the cross, passchendale,...) herhaal de refreinen niet eindeloos en laat de intro's niet te lang aanslepen (of gebruik ze teminste niet opnieuw als outro) met aandacht op al deze punten had dit album zeker een stuk hoger gescoord.

Blijkbaar was het al geleden van november 2008 dat ik dit album nog eens heb beluisterd, dus werd het weer eens hoog tijd. Hoewel (al door velen hiervoor gezegd) sommige nummers traag op gang komen door die vervelende repetitieve intro’s, staan hier wel best aardige nummers op en is dit een heel goed album. Toch stel ik me nog altijd volgende vragen: heeft Iron Maiden drie gitaristen nodig en moeten alle songs soms zo uitgesponnen worden? Soms vind ik het beter om een publiek een beetje op zijn honger achter te laten in plaats van een copieuze maaltijd voor te schotelen dat toch niemand opkrijgt. Mijn gevoel zegt dat dit album met een kwartier minder speeltijd veel meer impact en indruk zou maken, maar dat is mijn gedacht voor wat het waard is. Voor mij een album dat pas nu – ook al is het mijn schuld want te weinig beluisterd – zijn meerdere lagen begint te openbaren en nu zal ik even verder genieten…

Ik denk dat Iron Maiden eerder 3 gitaristen heeft voor de vriendschap. Adrian Smith kwam met Bruce Dickinson terug bij de groep en het had maar pijnlijk geweest moesten ze hem weigeren of Janick Gers uit de groep zetten.

Nou ja...2-3 jaar verder en uiteindelijk vind ik Benjamin Breeg idd niet zo'n totale misser als ik aanvankelijk zei.

Het heeft even geduurd maar het is één van de weinig herkenbare tracks op het album. Voor de rest blijft mijn mening ongeveer wel hetzelfde. Alles klinkt veel te eentonig en nergens echt spannend. Maar dus ook nooit echt slecht of ondermaats - gewoon....saai. Een middelmatige 3 blijft het dus ook nog in 2009.

*slik*! Wat zijn de eerste twee nummers van deze plaat briljant! Bruce zingt hier werkelijk prachtig.

En dan moet het beste nog komen hoor. De nummers 3, 7, 8 en 10 zijn nog even een stukje beter

Is er op MuMe al sprake over 'Flight 666'?

Yes, zie bij Iron Maiden zelf.

Na drie jaar staat deze nog steeds hoog in mijn lijstje Iron Maiden albums. Wacht inmiddels met smart op de opvolger.

Different World is een heerlijke binnenkomer met een positieve boodschap en These Colours Don't Run is weer een echt episch Maiden nummer met heerlijk instrumentaal tussenstuk en sterk gitaarwerk van de heren.

Luister altijd met veel plezier naar deze plaat.

Voor mij is deze plaat een mengeling van bijna slechte nummers met een aantal absolute hoogtepunten.

Als ik het zo eens goed bekijk komt The Legacy makkelijk in mijn persoonlijke top 5 ooit van de band. God, van die intro krijg ik elke keer weer kippenvel.
The Reincarnation of Benjamin Breeg is ook een heel lekker rockend nummer en Brighter Than A Thousand Suns is ook de moeite, de rest lijkt me een beetje achterhaald.

Alleen voor The Legacy al krijgt het van mij makkelijk een 4*

Beste plaat van Iron Maiden sinds 1986.

Geen vlotte en strakke nummers meet als Caught Somewhere in Time, maar gewoon even goed en meeslepend als het Maiden va vroeger!

Ik vink ook The Legacy aan als mijn favoriet. Daarnaast zijn ook Lord Of Light, For The greater Good of God, The reincarnation of B. Breeg echte top!. Idd, vooral het laatste deel van de plaat is memorabel.

Morgen nog even opleggen.
Op vinyl

Het eerste nummer blijft het beste nummer dat Iron Maiden ooit gemaakt heeft! (Allez, even nuanceren: dat ik ooit van Iron Maiden gehoord heb.)

Hetzelfde geldt voor de cd eigenlijk. Prachtige cd en toch wel mijn favoriete Maiden plaat.

Zeker geen slechte plaat, maar ook geen sterke plaat. Er ergens tussenin, deze meeste recente Iron Maiden-plaat. Het album opent erg belovend met 'Different World' en 'These Colours Don't Run', daarna zakt het een beetje weg, om toe te werken naar het hoogtepunt: 'The Reincarnation of Benjamin Breeg'. Degelijke plaat, maar minder dan de voorgaande twee.

3 sterren

Ben ik nou aan het fantaseren, of heeft deze plaat een doffere productie dan de remasters van oude klassiekers?

Doffer en beter.

Als je deze plaat op vinyl af speelt is het alsof Maiden echt erges op je kamer muziek staat te maken.
Trek je snel je kleerkast open om Bruce te ontmoeten en kom je als snel tot de conclusie dat het slechts een droom zal blijven.

Na een hele lange tijd toch weer eens geprobeerd, en moet zeggen dat ik dit toch wel een erg goed album vind. Je moet er wel even voor gaan zitten en hem meerdere keren draaien om er goed in te komen.

De riff van "The Reincarnation of Benjamin Breeg" is de beste die ik in een hele lange tijd van Maiden heb gehoord. Als ze op deze weg voorgaan zal ik de platen zeker blijven kopen.

Ook de produktie vind ik geweldig, erg droog maar daar houdt ik wel van.

Ik heb deze vandaag weer eens geprobeerd, maar ik kan dit niet uitzitten. De nummers duren veel te lang en gaan nergens naartoe.

Veruit het slechtste maiden album dat ik ken.

Redelijk Degelijke Plaat

Goed recept :
Epische nummers met enkele catchy-stukjes ertussen.
Strak gedrumd...

Bevat enkele (zeer) goede nummers als The Legacy, The Reincarnation Of BB en The Lord Of Light.

Toch klinkt het na een tijdje wat langdradig en hetzelfde
(wat eigenlijk ook zo was met Brave New World En Dance Of Death)

Creatief en Muzikaal beter dan Brave New World
Maar toch een tikkeltje lager dan de vorige plaat

Net m'n stem verlaagt van 4.00 naar 3.5
Blijft goede plaat maar totaal packet mist iets

Stem verhoogd. Begin deze steeds beter te vinden. Een beetje een donkere sound. Heerlijk!

A Matter Of Life And Death vind ik een geweldig werkstuk. Ik proef heel iets van de sfeer die Somewhere In Time mij geeft. Dat kan ik lastig onder woorden brengen.
Muzikaal wordt er iets vaker teruggegrepen op de betere momenten van Fear Of The Dark. De plaat klinkt zeker zo direct.
Er zijn veel typische epische geweldenaren met heerlijk veel lange instrumentale stukken waarin de Maidenfan lekker kan verdwalen.
Dickinson is ook in topvorm. Sommige regels uit Brighter Than A Thousand Suns en For The Greater Good Of The Gods lijken uit de tenen te komen. En in het intro van Benjamin Breeg klinkt hij weer op zijn Brits sinister.
Omheen Benjamin Breeg was ook een mysterieus verhaal bedacht waarvan de details op internet in de aanloop naar het album langzaam uit de doeken gedaan werd. Dat heeft ook sfeerverhogend gewerkt.
Live vond ik het ook erg goed werken. Volgens mij was ik zo'n beetje de enige in Den Bosch die tevreden was de integrale uitvoering van het album.

Ik vind dit een redelijk album. Het nadeel vind ik gewoon de lengte van de nummers, waardoor het gewoon teveel van hetzelfde klinkt. Ik vind deze ongeveer even goed als Seventh Son, misschien vind ik deze zelfs nog wel iets beter dan die. Net als wat The Oath schreef, dit is denk ik ook de beste plaat sinds Somewhere In Time.

Niet de beste sinds Somewhere in Time, want Brave New World is de beste sinds de oprichting van de band . Maar wel weer een absoluut meesterwerk zonder ook maar ergens in te zakken. Laten we hopen dat er nog een aantal platen van dit kaliber zullen volgen!

Brave New World vind ik in zijn geheel gewoon te soft klinken. Het klinkt daarop gewoon niet krachtig genoeg, en is een beetje futloos. Deze plaat heeft weer iets van zijn kracht teruggekregen net als de oude albums van vroeger. Sinds Bruce weer terug is bij de band in 1999 vind ik dit het beste album. Dance Of Death ken ik overigens niet.

Dance of Death is ook een topper maar als je Brave New World al niet goed vindt betwijfel ik of je Dance of Death wel kan waarderen .

Ik heb dit album als enigste album vanaf de come back van Bruce org in bezit. Daar wil ik het ook maar bij laten geloof ik. Of hun evt volgende plaat moet zo verschrikkelijk goed zijn, dat je daar gewoon niet omheen kunt. Dan ga ik hem wel aanschaffen. Brave New World heb ik gedownd op mijn pc staan, en dat vond ik een tegenvaller. Maar Seventh Son is volgens velen ook een topper. En daar kan ik ook nix mee. Smaken verschillen nu eenmaal. Rock In Rio heb ik wel org gehad, maar vond ik ook tegenvallend, vooral ook mede door de vele Brave New World nummers die daar opstaan. Mijn zwager is helemaal Iron Maiden fan, en had de cd versie van Rock In Rio nog niet. Heb ik hem die maar op zijn verjaardag gegeven. Hij kan vast meer met dat album, dan dat ik er wat mee kan.

Ik vind dat 'Somewhere in Time' voor zowel de niet-als wel-fan de meest aan te raden plaat is.

Ja daar heb je helemaal gelijk in. Persoonlijk heb ik nét, maar dan ook een fractie meer met BNW. Maar Somewhere in Time volgt daar direct achter en is absoluut het beste werk uit de jaren tachtig.

Ik krik mijn waardering met een halfje omhoog. Dit is toch wel een prima plaat. Vooral als je hem naast Dance of the Dead legt. Misschien dat ik dit wel de sterkste plaat vind in de tweede Dickinson periode. Hoewel Brave New World ook een klasse plaat blijft.

Na 'Brave New World' en 'Dance of Death', vind ik dit toch weer een minder album. De band heeft last van het Metallica syndroom, te lange nummers en dat zorgt ervoor dan men mijn interesse niet kan vasthouden.