Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Hij was blijkbaar klaar.
Hij heeft gewoon de muziek gemaakt die hij wilde maken, en er toen een punt achter gezet.

Dat zouden er meer mogen doen.

Daar heb je een punt!! Beter een catalogus met 5 steengoede albums die voor altijd in je hart zitten als een catalogus van 35 platen met allemaal rotzooi.

Toch acht ik het niet uitgesloten dat hij op een dag weer met een (ongetwijfeld briljante) plaat komt. Als je zulke muziek maakt als Hollis kan, dan moet dat toch in je haarvaatjes zitten. Hollis is muziek. Dat moet er weer een keer uit komen.....kan niet anders.....dacht ik zelf.

Ik hoop met je mee....hoewel er in de laatste drie Talk-Talk-albums en zijn laatste elpee een lijn zit naar steeds "stillere' muziek...misschien is deze stilte wel het logische gevolg?

Of de stilte voor een nieuwe "storm"?.....maar wel met een minimalistisch geluid.

Wat heeft de beste man nog toe te voegen aan zijn werk? Hij had ooit de ambitie om soundtracks te maken voor films, wat me ook de enige manier lijkt wat toe te voegen aan zijn oeuvre. In zijn geval hoor ik liever niets dan dat hij in herhaling gaat vallen.

Ik denk niet dat Mark Hollis creatief is uitgeput. Eerder is er sprake van het zat zijn om steeds weer die strijd met de platenmaatschappijen (wereldwijd slechts 3 grote) aan te gaan en te zien wat ze met je werk doen en hoeveel beperkingen ze je opleggen. Naast Mark Hollis voorbeelden te over op dat punt: Prince, George Michael.

Volgens mij zat hij bij Polydor nogal goed, waar hij zijn twee laatste albums uitbracht. Die waren onderdeel van hetzelfde contract, terwijl er tóch zeven jaar tussen zat. Hij kan natuurlijk jarenlang prachtige albums blijven maken, maar ik denk dat hij eerder uit elk album het meeste wilt halen. Dit zei hij er ooit zelf over:

Ik las ergens dat hij tegenwoordig in een mega villa ergens in Londen woont en dat hij elke dag zijn rondje maakt als melkboer. Ik vind het wel een mooi idee, dat een van de briljantste muzikanten van deze tijd zijn dagen slijt met zo'n simpel bestaan (en tegelijk steenrijk is)

Maar ook ik hoop natuurlijk vurig dat er ooit nog iets gaat komen van Mark Hollis...

Steenrijk ... Mark Hollis?
Dat zou ik niet durven zeggen.

Het is vaak zoals met voetballers.
Alleen de grootste vedetten kunnen rentenieren.

Dat lijkt me een apokrief verhaal - wat is de bron - de Privé? Past gewoon niet in het plaatje. De rechten van de twee laatste albums (LS en NH solo) liggen bij de oud-manager van Talk Talk.

Lees dit eens

Mark Hollis is verdwenen als een zuchtje wind op een warme zomeravond. Misschien krijgt hij ooit de status van een Syd Barrett of een Peter Green, de grootheden die knettergek werden om vervolgens jarenlang 'gewoon' een beetje sneu bij hun bejaarde moeder te wonen. Konden de druk van het zijn van een 'ster' niet aan. End of story!!

Ik had het gelezen in een interview met een schrijver die bezig is met een boek over talk talk. En waarom zou het niet waar kunnen zijn? Ik vind het wel wat hebben eigenlijk. In datzelfde interview stond ook dat Hollis nog altijd muziek maakt en bedenkt, maar niets meer opneemt.

In welk blad is dat interview verschenen? Ben wel nieuwsgierig.



Aha,.......dat is het begin van een nieuw begin.....dat opnemen komt nog wel! Ik kan me voorstellen dat hij zich niet wil blijven herhalen en pas de opnamestudio in duikt als hij een nieuw concept bedacht heeft.....iets met electronica?

Zoals al eerder aangegeven - lijkt me een apokrief verhaal, omdat zelfs de grootste Talk Talk kenner van het westelijk halfrond (een Deen) hier niets, ingenting, over weet en gepuibliceerd heeft. Volgens mijn info woont Hollis nog steeds buiten London, op het relatieve platteland.

Ik dacht ... wordt het niet eens tijd
om hier de originele albumhoes bij te zetten.

En zie, met hulp van Marcel gepiept.

Kijk bijv. eens hier hoe 'comfy' Mark zich voelt met een bekend "erstklassiger" dutch presenter.

Ik twijfel er geen seconde aan dat het echt live gespeeld is (ironisch).
Toch een beetje zielig vind ik .. kunstenaar gevangen in popimago cocon.

Het was nog twee jaartjes wachten tot dat imago zich ontpopte
tot die plaat met die vlinders ... nu word ik iets te cryptisch.

En wat dacht je hiervan?

Ja ja, en die introverte creatieveling zou in London wonen en werkzaam zijn als melkboer?

Sure, if God's willing en CD, Dazzler en ik zijn samen de drie musketiers en tegen redelijke vergoeding beschikbaar voor feesten en partijen.

Dit interview behoort ook tot de betere.

Bijna een jaar geleden is het dat ik deze voor het eerst (deels) beluisterde. Volledig door vooroordelen ingepalmd luisterde ik de eerste twee nummers uit, en zette een punt achter mijn Talk Talk verhaal met wat galspuwerij en een kleine discussie over synths hier op het forum.
Nu zijn we 11 maanden later, en kwam ik deze ochtend - toen ik mijn muziekbibliotheek aan het doorzoeken was - op het doldwaze idee me nog eens te wagen aan Talk Talk's 'The Colour of Spring'. Mijn oorspronkelijke motto "60's & 70's = good, 80's = crap" had ondertussen plaatsgemaakt voor een tolerantere opstelling (in feite draai ik meestal albums uit de 80's de laatste tijd), en vol goede moed stortte ik mij op dit album.
Resultaat? Ik ben nu bezig aan mijn 4e luisterbeurt vandaag. Zoals me was verteld: dit is inderdaad zeer warme muziek. Muziek die baadt in de melancholie, muziek die een toevluchtsoord biedt in deze koude dagen. De stem van Hollis die me toch wel danig kon irriteren enige tijd terug heb ik nu volledig in mijn armen gesloten, wat ook geldt voor de synths (ze zijn er écht wel) en achtergrondkoortjes. Ik ga deze belonen met 4 sterren, en ik ga alleszins eens op zoek naar opvolger Spirit of Eden, want nadat ik enkele zeer lovende reacties bij dat album heb gelezen ben ik best nieuwsgierig geworden.

Ik vind trouwens dat deze plaat zeer dicht aanleunt tegen David Sylvian's 'Brilliant Trees', die geeft me ongeveer hetzelfde gevoel.

Nou zeer dicht is misschien wat overtrokken maar dat het een beetje in hetzelfde sfeerbeeld tracht te kruipen (ik bedoel geen plagiaat) is denk ik wel duidelijk. Voordeel is dan wel weer (in mijn opinie) dat Hollis zijn stem een stuk sterker en veelzijdiger is dan Sylvian.

Heb deze plaat gisteravond gehoord in SACD-versie op een installatie van zo'n slordige 50 k (niet mijn eigen dus).

Twee dingen vielen op: dat dit als SACD errrug mooi klonk (mooier dan vinyl zelfs of de gewone cd) en in die zin is het jammer dat SACD voor pop geen succes is geworden; verder dat Talk Talk een ontzettend muzikale band was (de muziek klinkt zo soepel, natuurlijk en los. En al is dit niet hun magnum opus blijft het een mooie plaat.

Ook een geweldig album van Talk Talk. Hun laatste 'popalbum' maar wat voor een!!! 'Life's What You Make It' vind ik nog steeds een van de mooiste jaren 80 nummers ooit en absoluut een van de beste Talk Talk nummers ooit. Maar een 'April 5th' met z'n sfeer of het fantastische 'Chameleon Day' met z'n uithalen...Fantastisch!!!

Precies!

Deze kan mij nog behoorlijk bekoren en is op zich heel goed, al ben ik niet zo gecharmeerd van April 5th en Time It's Time. Met het volgende (sterke) album ging het voor mij (qua smaak) de verkeerde kant op, maar voor menig andere niet.

Het is dat ik niet zo veel tijd heb om muziek te ontdekken. Ik ben dan ook erg blij dat ik Talk Talk eens werkelijk heb ontdekt. Ik kende de 3 bekende nummers: life's what you make it, such a shame & it's my life al wel, maar ben blij dat ik de rest ook heb gevonden op het internet.
De stijl die ze gebruiken is vrij apart: ze gebruiken rock instrumenten voor het produceren van iets wat niet rockt. Het lijkt soms zelfs op ambient. Erg rustgevende, goed opgebouwde, melancholische nummers. Werkelijk heerlijk.

Favorieten op dit album:
- Life's what you make it
- Living in another world
- Happiness is easy

Inderdaad een klasse album. Ik vind de uithalen in Chameleon Day ook groots, of de rust en sfeer in April 5th. Goed dat je het ontdekt hebt.

Het wordt dan ook wel geduid met de term "post-rock". Daarbij worden rock-instrumenten gebruikt voor muziek die nauwelijks meer rock genoemd kan worden, vanwege de onconventionele songstructuren, het epische karakter van de muziek en het toevoegen van klassieke elementen (strijkers, blazers). Overigens is het "post-rock" gehalte van deze plaat nog vrij laag imo. Veel nummers doen wat opbrouw betreft toch nog erg conventioneel aan (coupletje, refreintje). Maar het zit er al in met nummers als 'April 5th' en 'Chameleon Day'.
Luister vooral eens naar 'Spirit of Eden' en 'Laughing Stock', de opvolgers van deze plaat. Op die platen wordt de op deze plaat ontwikkelde stijl verder uitgewerkt. SoE staat (mede) aan de basis van "post-rock" als genre.