Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Ja die ben ik ook aan het beluisteren, maar die rocken helemaal niet meer. Is verder ook niet belangrijk als je op zoek bent naar iets anders als die standaard "meuk" als de Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand en Jason Mraz (om maar wat dwarsstraten te noemen), de muziek die leeftijdgenoten goed vinden.
'Spirit of Eden' en 'Laughing Stock' vind ik erg interessant na de eerste luisterbeurt die ik de albums gisteravond gaf. Ik kan er nog geen oordeel aan toekennen, maar deze muziek is goed doordacht zonder twijfel.

Neem er een paar luisterbeurten voor. Ik kan mij voorstellen dat je het op het eerste gehoor niet al te gemakkelijke muziek vindt.
Probeer het niet meteen te doorgronden. Laat je maar meedrijven op de sferen die Hollis c.s. neerzetten. De mobiele kan even uit.
Ik was destijds (1988) compleet overdonderd door SoE.

Die laatste twee Talk Talk albums moet je inderdaad wat luisterbeurten geven, maar dan gaat er een Another World voor je open .

Na Spirit of Eden ben ik afgehaakt, de pop kant van Talk Talk beviel mij veel beter, vooral de albums Its My Life en zeker Colour of Spring zijn wat mij betreft weergaloze platen.
Spirit of Eden vind ik ook nog wel mooi, maar een zo"n plaat vond ik meer dan genoeg.
Laughing Stock heb ik dan ook wijselijk laten liggen.
Mijn broer is ook helemaal weg van de Talk Talk muziek van na Colour Of Spring, ik heb dan ook Laughing Stock beluisterd, maar sorry het kan me niet bekoren.
En wat dit album betreft, helemaal geweldig!!!

Kan ik begrijpen. Maar het is wel knap dat Hollis beide aspecten (pop en experiment) zo goed beheerste.

Zonder meer.
Doodzonde dat Marc Hollis niet meer actief is in de popmuziek,daar is toch een begenadigd muzikaal talent aan verloren gegaan.
Ik heb onlangs de dvd Talk Talk live in Montreux gekocht, ik zat werkelijk op het puntje van mijn stoel.
Die mannen waren niet alleen in de studio fenomenaal hoor.

Ik heb die DVD ook en dat is inderdaad fantastisch. Hij staat erbij als een sloeber, maar dat heeft wel wat. Zonde dat hij gestopt is en geen vervolg heeft gemaakt op zijn eveneens schitterende solo debuut... . Had 'The Colour of Spring' toevallig gisteren nog opstaan en hij blijft gruwelijk mooi.

Daar heb je helemaal gelijk! Die DVD heb ik niet, maar wel het live-album 'London 1986'. En die opnames zijn idd fantastisch. Heb daarnaast op tape nog de opname van Veronica's Rock Night uit 1984/85. Ook erg goed.

Op nummer 9 mijn top 10 beland. Schitterende combinatie van pop, rock en ambient/chillout. Dikke aanwinst voor mijn muziekcatalogus.

Stuk toegankelijker dan Spirit of Eden. Bij vlagen typische jaren '80 pop, met als verschil dat het meer is dan een lekker deuntje en vrolijk gezang. Zeer goede plaat. Ik zeg het nog maar een keer, Talk Talk blijft me verbazen. Ik dacht vroeger echt dat het een duran duran-achtige band was, maar nee. Dit is een fraaie band, hoewel It's my life toch echt iets te poppy is.

Nou...in It's My Life zitten al sounds die later in de volgende albums al terug zouden komen...maar dan minder 'kunstmatig'. De songs hier zijn in de basis net zo 'poppy', maar door de inzet van akoestische instrumenten is het geluid behoorlijk anders. De ontwikkeling naar Spirit of Eden en Laughing Stock is al ingezet!

Tja, EMI trachtteTalk Talk aanvankelijk wel te positioneren als EMI's antwoord op Djan Djan: Today, Talk talk, The Party's Over, maar dat was al snel voorbij; de band zelf had geen trek in een fuifkuif-imago en er zat gewoon meer muziek in.

Heb deze dit weekend tweemaal gehoord, bij een vriend: op SACD en op vinyl - op een fijne installatie (de prijs van een fikse middenklasser), en het viel me opnieuw op hoe mooi het album klinkt, hoe muzikaal het is en dit is nog niet eens de top van Talk Talk. Die sacd was mooi, maar het grappige is, als er veel instrumenten gelijktijdig spelen (naar een climax toe werken), lijkt het op vinyl mooier.

Dit soort muziek maakt het de moeite waard in afspeelspul te investeren.

Djan Djan was toch zelf al EMI's vlaggenschip (hitgevoelige driemaster)?
Met Talk Talk en Kajagoogoo wilden zij het feest weliswaar tweemaal overdoen.

De eerste groep woog te zwaar (The Party's Over),
de tweede te licht (White Feathers).

Of what's in an album's name?

Tja, bij Duran Duran heb ik altijd gedacht/gezien/gelezen Capitol/EMI en bij Talk Talk EMI alleen. Geen idee hoe de rechtenverdeling zat USA vs UK.

Het is gemakkelijker om met meerdere groepen op een publiek te targeten dan met één enkele - en blijkbaar achtte men destijds de tijd rijp voor een breder offensief. Want - volg even een analogie - waar ben je geneigd te gaan kijken voor schoenen? In een straat met één winkel of in een straat met een groot aantal schoenwinkels? Van nature wil een mens keuze - en als je die keuze vanuit één label kunt bieden, creëer je - zoals dat in het jargon heet - een vendor lock-in.

EMI alloceerde na het succes van It's My Life een ruim budget voor de opname van deze plaat; hij evenaarde echter niet het succes van de tweede (die verkocht meen ik 4 miljoen en deze derde twee); de vierde, Spirit of Eden, was commercieel gezien een flop. Persoonlijk zou ik wel eens verkoop cijfers van die laatste twee (incl Laughing Stock op Verve/Polydor) willen zien in het jaar van release en het jaar erna - en dan afgezet tegen de cijfers die de laatste 15 jaar zijn gerealiseerd. Ik heb zo'n vermoeden dat de muzikale her-/opwaardering van Talk Talk ervoor heeft gezorgd dat de laatste 10 -15 jaar meer van deze twee albums in verkocht dan vlak na release.

vooralsnog vind ik deze ene heel stuk minder dan its my lfe
men heeft welgevoel voor sfeer, gezien d ebijzondere geluiden die ej vorobij hoort komen end aar zit um imo dan ook de kracht van talk talk

ik vind alleen de nummers slecht uitgewerkt, veel variatie zit er niet in

zelfs de grote hit life's what you make it is niet meer dan een basispianoriedel en een aanstekelijke zangpartij, en dat 4 minuten lang (singleversie)

living in another world eigenlijk idem, maar die klinkt zeer lekker

de rest, sjah, wel aardig

mark hollis's stem vind ik dan wel weer prachtig

een 2

onder die zogenaamde basispianoriedels gebeurt toch verassend veel joy. die gitaarpartijen in life's what you make it bijv

Hoe vaak stoot een ezel zich aan dezelfde steen?
Deze ezel in ieder geval meer dan drie keer, waneer het om de Talk Talk steen gaat.

Allereerst was er de misopvatting van mij, dat ik dacht dat The Spirit Of Eden een fout ''jaren 80'' product was. Na meegesleept te worden op on-begrijpbare hogere sferen wist ik genoeg. Jaren 80 sound?

Na de opvolger The Laughing Stock, helemaal uitgepluist te hebben was het wat mij betreft toch wel over met de Talk Talk pret, tuurlijk ik ken het Mark Hollis solo album wel. Maar die was wat mij betreft niet zo sterk als de Spirit.

Ik wou eigenlijk niet meer beginnen aan The Colour Of Spring. Bang dat ik enorm teleur gesteld zou worden. Teleur gesteld in het geluid en bang voor de tand des tijd, die waarschijnlijk een stevige bijt uit dit album had genomen.

Deze ezel heeft het dus heel erg fout gehad. Prachtig album, waarin je de ''geest'' van het volgende album al zeker kan horen, en ook dezelfde sfeer is aanwezig alleen deze keer in een wat ander jasje. Een wat meer kop en staart jasje.

''Jaren 80 geluid?'' Op dit album? Nergens gehoord.

Tot slot wou ik nog even zeggen, dat je op dit album zeker kan horen hoe het volgende album zich zou evolueren, maar wat je niet kan horen is hoeveel mooier die sfeer is. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dit album maar The Spirit Of Eden biedt voor mij net wat meer.

Nu kijken of ik mans genoeg ben om me te wagen op Its My Life, die heb ik op Vinyl. En ik heb geleerd dat Talk Talk op vinyl nooit verkeerd kan uitpakken.

Mooimooi, maar wat is er nu precies mis met de jaren '80-sound (wat dit album weldegelijk heeft)?

Dat het eigenlijk heel erg fout klinkt. Zo erg dat het song materiaal lang zo sterk niet meer klinkt als bijvoorbeeld 1986. Dat de tand des tijd de songs de das om heeft gedaan.

Vaak dan prik ik me er wel door heen zoals bijvoorbeeld bij New Order. Maar er zijn ook gevallen bij waarbij dit niet zo makkelijk gaat.

Dus New Order en Talk vormen een uitzondering op de jaren '80 sound? Ze lijken me eerder een onderdeel ervan, en zijn gelijk twee redenen waarom de jaren '80 één van mijn favoriete muziekdecennia is (misschien winnen de jaren '90 het nipt bij mij, maar dan wel zéér nipt).

Dus ik zou even oppassen met die term jaren '80-sound, vooral omdat heel veel verstokte Wavers dit album in hun updates hebben, en die wil je niet tegen je hebben .

Natuurlijk, maar zoals ik al zei; 'daar prik ik me makkelijk doorheen'. Bij niet elk jaren 80 album kan dit zo makkelijk omdat het te gedateerd klinkt.

Ik denk ook dat als je de jaren 80 bewust hebt meegemaakt je er anders naar luistert. En ik kan niet zeggen dat ik dat heb gedaan met mijn inmiddels 19 lentes jonge ervaring.

Bovendien zijn Talk Talk en New Order niet de enige uitzonderingen; 'The Cult', 'The Cure' & 'The Smiths'. (Met de laatste twee ga ik tegen veel schenen aan trappen). Jij kan er vast ook nog wel een aantal opnoemen.

En Jaren 80 sound is niet meteen een negatieve term! Misschien denken mensen dat omdat hij vaak met het negatieve word geasoseert.

Ahum...wie....verstokte wavers?

Nee, de "wave-politie" die wil je niet tegen je hebben! Nou is Schizo hier ten burele wel bekend; hij heeft een persoonlijke tip ontvangen m.b.t. Heart and Soul en voor hem ligt hier voor die aaanschaf nog een aflaat klaar.

Dus laat 1000 schijven (Talk Talk op vinyl is echt Toppistan): draai, draai nog eens en verheugt u op "een nieuwe lente, een nieuw geluid".

Lees ook een aantal posts terug mijn bevindingen van dit album op SACD en een een set van een klein jaarinkomen.

deze blijft na al die jaren boeien. de eerste echte plaat van Talk Talk. zo begint het allemaal tot zijn recht te komen. En het ging beter. Wat moet men meer hebben.

Geweldig album dit.
Een album met veel invloeden. Hier hoor je al ambient op sommige plekken die duidelijk worden uitgwerkt op Spirit of Eden en Laughing Stock.

Happiness is Easy begint al lekker met eenlekkere drum-beat.
Waarna de gitaar en piano er later zeer mooi bijkomen.
geweldige stem die Mark Hollis opzet die zeer mooi word begeleid door de acoustische gitaar, piano en het lekkere basriedeltje waarna er ook nog eens het mooie bekende synthezizer geluidt bijkomt wat zeer rustgevend is. Het refrein ook zeer mooi gedaan met het kinderkoortje. Na het refrein komt er meer wat aparte bas en drums. Komt er tegen het eind ook nog de mooie trompet(?)
topnummer 5*

I dont believe in you.
Begint zeer mooi met de acoustische gitaar waar de bas en drums perfect bij komen met het snerpende synthezizer geluid.
Dan komt de stem van Hollis in perfecte manier perfect bij in harmonie. Dan komt na 2 refreinen en completten de break met de geweldig snerpende gitaar die super mooi en ook wel apart klinkt.
Niet het beste nummer maar wel top 5*

Life's What You Make It.
Een van de beste nummers op het album: ''Het leven is wat je ervan maakt'' mischien niet zo goed als een Waters tekst maar toch supergoed. Het begint super-goed. Een bass-piano riedeltje dat voor mischien wel altijd in je hoofd blijft zitten. Geweldige drums met een haast op een snerpende saxofoon lijke gitaar. Mark Hollis begint te zingen. En je begint gewoon met je lichaam mee te swingen. Een van de beste nummers van dit album. Dan na een paar keer het refrein gedaan te hebben komt de break met een rust gevend piano riedeltje waarna het refrein weer verder gaat. 5*

April 5th.
Een nummer wat zo op SoE had kunnen staan.
Haast Ambient met de hoofdletter A.
Het begint zeer mooi met een tamboerijn en Mark Hollis prachtige stem onder piano begeleiding. Een nummer dat zo rustig is dat het spontaan spannend wordt. Rustgevende synthezizers met een zeer mooie acoustische gitaar die tussendoor wat opleeft. Met soms heel rustig een trompet(?) tussendoor. Als er nog 40 sec te gaan zijn komt de acoustische gitaar weer heel rustgevend met de bass om de hoek kijken. 4,5*

Dan begint Living in Another World. een parel.
Top drums met een orgel die steeds inzet. Mark Hollis zingt onder begeleiding van de bekende acoustische gitaar.
Zeer mooie zang ondersteund door het zeer mooie orgeltje.
Dit is eigenlijk het meest veelzeidige nummer op dit album.
Electische gitaren orgels percussie onder steund door de bas, zelfs nog een mond harmonica waarna de percussie-break komt.

Give It up. De verborgen parel.
Heerlijke orgel met soms een gitaartje erdoor heen. Ondersteund met bass en drums. Dan begint Hollis te zingen: Heerlijk zo hoor ik hem het liefst. Mooi pakkent refrein waar het orgeltje weer naar bovenkomt. Samen met de Electrische en Acoustische gitaar. top.
Dan de geweldige experimenteele gitaar solo geweldig.
het nummer eindig met de gitaar en drums en de zachter wordende stem van Hollis.5*

Chameleon Day.
Heerlijk nummer. Het eerste wat in met opkwam SoE en Laughing Stock. Mooie Trompet(?) samen met de rustgevende piano heerlijk. Dit komt het beste tot zijn recht met koptelefoon op.
Dan begint Hollis te zingen. KIPPEVEL! Heerlijk, een beetje traag gezongen. Op eens klinkt depiano en een kleine uitbarsting in de stem van hollis. Prachtig zoveel passie. ik kan helaas niet meer dan 4,5* geven hij is veel te kort dit mag van mij wel 5 min zijn. Maar mischien is dat juist de kracht van het nummer, het is kort.

Time It's Time,
Begint lekker met de pian0 en ik hoor de lekkere en zelfs groovy klinkende drums met lekkere percussie en lekkere bas.
De bas beschouw ik bij Talk Talk als een van de beste instrumenten.
Hij ondersteund allles. Bijna de hele sfeer rust hier op.
Het nummer word wat harder. Hollis zingt harder de drums worden harder het refrein komt. Prachtig gezongen door Hollis met een Koortje. Top. Het volgende hoogtepunt is op de helft. Een lekkere break met een Saxofoon als ik het goed heb. Het refrein komt weer terug.
Het nummer zit bijna op het eind er komt zelfs nog een fluitsolo. Samen met de gitaar wat heerlijk klinkt. natuurlijk weer ondersteund door de bass en drums wat een heerlijke sfeer geeft,.
Het nummer eindigt zowat. De muziek wordt zachter.5*
Een heerlijk eind van een super muzikale expeditie.

SoE vind ik ietsje beter maar dit is ook super.
Geweldige pop met een ambient en jazz sfeertje.

Opmerkingen zijn uiteraard welkom

Mirror Man staat op dit album.

Talk Talk - The Party's Over (1982)

Na lange tijd weer eens gehoord. Weggedrukt door de tijd. Maar tot mijn verbazing en verrassing nog steeds indrukwekkend goed.

Jep, het vijfentwintigjarig gat in je top 10 bestaat in werkelijkheid natuurlijk helemaal niet

Het kunstwerk van Talk Talk.
Was vroeger één van mijn favoriete platen.
Hier kun je mee opstaan, en mee naar bed gaan.

Ben nooit zo gek geweest van Talk Talk. Vond het altijd maar een matig bandje. Ik begin ze nu steeds meer te waarderen.