Talk Talk - The Colour of Spring (1986)

Zou iemand mijn review op pagina 6 willen beoordelen of aanvullen?

Vind het toch wel leuk om van iemand te horen hoe die mijn review vind.

Aanvullen hoeft niet zo zeer, het zijn prima berichten die goed zijn te volgen en er zit een logische opbouw in. Alleen jammer dat je tussendoor bent gaan eten en het dus niet in één keer hebt afgemaakt. Dat geeft toch het gevoel of je naar de tv zit te kijken en er een reclameblok komt midden in een spannende film. Moet je niet doen bij Talk Talk, daar is de muziek namelijk te goed voor.

Oké bedankt. En ik snap wel wat je bedoelt maar ja als je eenmaal honger hebt...

Ik vind deze plaat een beetje overgewaardeerd. Ik vind het wat gezapig en saai af en toe. Ik heb het meermalen een kans gegeven, maar meer dan drie sterren kan ik het niet geven. Ik voel best wel dat het kwalitatief erg sterk is, maar het pakt mij niet.

Saai dit
Ik dacht toch dat het nergens indut of in de herhaling valt of wat dan ook.

Ja, ik moet toch eerlijk blijven. En ik heb de plaat echt wel de kans gegeven.

Je kan je review toch eerst in bijv. WORD schrijven en dan plaatsen als het af is? Dat doe ik tenminste als ik serieus met een review bezig ben. Hier loop je namelijk ook nog eens de kans dat je hele verhaal in één keer weg is als je het wil plaatsen en mume blijkt ineens even tijdig offline of werkt even niet goed. (gebeurt vaak genoeg) Geloof me, dat gaat je zeker nog een keer gebeuren als je een lang review schrijft waar je de tijd voor neemt en je het niet eerst op een veilige plek uitwerkt. Dat is echt balen hoor!

Over dit album... het eerste meesterwerk van Talk Talk. Waarom? Geen idee. Het pakt me gewoon en ik blijf het goed vinden. Aangezien er geen (mij opvallende) gedateerde syntjes in voorkomen en de composities niet standaard poppy o.i.d. zijn klinkt dit album ook nog eens behoorlijk tijdloos naar mijn idee. Het is dat ik weet dat het uit de jaren 80 komt, maar het wijkt enorm af van alle andere muziek uit die periode. De opvolger blies me compleet van mijn stoel, maar deze luistert dan weer een stuk makkelijker weg en doet qua luisterplezier voor mij dan ook niks af van Spirit of Eden. Die laatste staat vnl. in mijn top 10 omdat ik dat album persoonlijk als een revolutie ervaarde destijds en dat heeft zoveel impact gehad op mij dat het een eeuwige top 10-er zal blijven. The Colour of Spring zou net zo makkelijk ook in mijn top 10 mogen, maar ja, je moet andere bandjes ook wat gunnen hè...

Talk Talk was bij mij alleen bekend met its my live, and live is what you make it. Sinds een paar dagen de hele cd een beetje aan het draaien, maar wat een prachtige muziek zeg. Met als hogte punten: Happiness Is Easy &
I Don't Believe in You .
Doet me een beetje denken aan Gazpacho

En daarna het hoogtepunt Laughing Stock natuurlijk

meesterwerk
meer woorden wou ik er niet aan vuil maken

GENIAAL

en wat een geweldige teksten.

Klinkt op het eerste gehoor wel goed. Denk dat dit weleens een groeiertje kan zijn. Nu springen Life en Give it up eruit. Zijn ook de meer uptempo nummers.

gekocht in 1986, toen vond ik hem fantastisch en nu nog steeds, 5 sterren, en die geef ik niet vaak

The kleur van de lente.

Spirit of Eden was op zijn minst een verslavend album. Een album dat op een zeer introverte manier een enorm scala van klanken ten toon spreide . It's My Life had enkele prachtige nummers die slepend en tragisch overkwamen. Bij dit album had ik dan ook de verwachting dat we introverte postrock kregen die nog steeds doordrenkt was van de tragiek. Hoe kon ik ooit voorstellen dat ik een compleet verkeerd beeld had van dit album en dat is bedoeld zonder teleurstelling want hoe je het ook wend of keert dit is een klassieker.

extatisch, zo zou ik dit album willen classificeren. Het is alsof mark hollis met de bijbel in zijn hand de hemel bedankt voor al het goede wat er in zijn leven gebeurt is. Hoewel er toch wat ironie in zijn teksten doorsijpelt. After death its so much fun. Het kinderkoor van het welkomstcomité dat opgroeit tot het volwassen koor van de hekkensluiter en de synth-poplarve die eindelijk ontpopt tot de postrock-vlinder van de volgende albums. Dit album herbergt in vele vormen de overgang die men ookbij de lente ziet ', zij maakt de weg vrij voor de zomer. Kortom een prachtig gekozen titel voor een prachtige cd. Een cd waar elke verdere omschrijving te kort zou schieten, de muziek staat nu op zich zelf.

4,5*

Zo wonderschoon.Vandaag Talk Talk weer herontdekt. Wat een geweldig mooi album. Wat een schoonheid neemt bezit van mij.I don't believe in you pakt me beet en neemt me mee in een vrije val naar het onbekende. Het kan alleen maar mooi zijn waar het me brengt. Aldaar moet ik maar zien waar het leven me brengt. Maar ja Life's what you make it, en zo is maar net..Levend in een andere wereld denkt ik Time it's time. Time for the colour of spring

Vandaag kwam hij op de shuffle toen ik naar de supermarkt liep om een blik rode kool te kopen. Geen fraai moment - tijdens de aanschaf van geconserveerde groente is het nogal suf om in jezelf te zingen dat je het beste van je leven aan het maken bent.

En zo zal hij ook wel een keer voorbijkomen als ik de lamellen ontwar, of als ik mijn CD's op alfabet aan het rangschikken ben.

Een puik nummer, maar jammer dat Hollis' stellige aansporing zo snel een tragikomisch effect soorteert

Meteen maar eens wat ruimte vrijmaken voor deze op mijn mp3-speler. Het weer begint alleszins de goede kant op de gaan de laatste dagen.

Come gentle spring
Come at winter's end
Gone is the pallor from a promise that's nature's gift

Waiting for the colour of spring

Er werd ooit gezegd: you are what you eat (maar dan in een andere taal) en dat verklaart misschien waarom sommige mensen zo gesloten zijn: ze zijn een conservenblik!

Het alternatief zou zijn: je bent wat je draait: de kleur van de lente - en daar kan een mens me mee leven. Dat lijkt me een betere kuur dan pornografie.

The colour of spring: yes, please - mijn elementen voelen de lente (opwaaidende jurken, frisse blikken, zonovergoten terrassen).

leuke reacties, Mjuman,De-Noir en Omsk

Hah Leuk.

Ik zie de tekst 'Life's What You Make It' zoals het ook gebracht wordt in bijv. de film What The Bleep Do We Know? Je creëert je eigen werkelijkheid en dus ook je eigen leven. Ik weet ook zeker dat dat de boodschap is die Hollis over wilde brengen. In 1986 stond ik daar nog niet zo bij stil, maar toen was ik ook pas 15. Inmiddels is 'Life's What You Make It' voor mij een way of life geworden. Dat kwam uiteraard niet door dit liedje, maar is door mijn eigen ontwikkeling gekomen. Hollis stond ten tijde van het schrijven van dat nummer denk ik op een punt dat hij heel sterk voelde/wist dat je je eigen leven grotendeels zelf creëert en wilde die (blijde) boodschap graag overbrengen. Spiritueel manneke die Hollis.

Die link leidt naar een hoop wollige teksten. In de kern zeker waar, maar wel een behoorlijke open deur imo. Waarmee niet is gezegd dat het een eenvoudige opgave is je los te maken van wat "de buitenwereld" allemaal van een mens verlangt.

Zo vind ik Living in Another World ook een mooi voorbeeld van de tekortkomingen van menselijke communicatie. Als je iets goed bedoelt, maar het onhandigverwoordt, zodat het een negatief effect krijgt; en dan zou je willen dat je ergens anders was.

Die link moet je niet te veel waarde aan hechten (was toevallig het eerste wat ik vond dat een beetje het idee weergaf). Het gaat om de levensinstelling dat je je eigen leven creëert, zoals Hollis die denk ik aanhangt en waar ik hem in volg.

Tjonge jonge, wat is deze mooi op vinyl.

Inderdaad mooi op vinyl, tis er voor gemaakt.
5 punten voor R-Know

En ik had me net voorgenomen deze maand al genoeg vinyl te hebben aangeschaft....op naar Marktplaats & eBay!

vandeweek bij de kringloop emmaus, nog nieuw in verpakking voor 2 euro

niet mijn ding,eerst laten liggen, en daarna toch meegenomen, geschonken aan een vriend die reageerde met, ach, ik zal het wel een keer draaien

Welnee, regelmatig te vinden voor tussen de 3 en 8 euro.

The Colour Of Spring staat er in het roodbruin op het album.
De achtergrond in het geelroze.
Typische herfstkleuren.
Het trieste stemgeluid van Mark Hollis.
Vlinders die je lijken aan te staren.
Een grote grap van Talk Talk?
Hebben we hier wel te maken met een lenteplaat?
Zeker wel.
Want het voorjaar is niet alleen vrolijkheid.
De bittere radijs naast de zoete aardbei.

Het bloeien van kleurrijke bloemen.
Weides vol paardenbloemen.
De geur van gemaaid gras.
Graspollen die hooikoorts veroorzaken.
Rode branderige ogen vervelende hoestbuien.

Het fladderen van vlinders.
Een welkom in de warme wereld.
Het afscheid van de rups.
Die voor de laatste keer het daglicht aanschouwt.
Voordat hij zich opsluit in een cocon.

De geboorte van jonge dieren.
Geborgenheid zoekend bij hun moeder.
De oude wilg die treurt.
Zijn krakende oude takken gebogen.
Het besef van de eindigheid in zicht.
Alweer een jaar verder.

Perfect weergegeven op dit eindresultaat.
Een sfeervol geluid wat de basis in de natuur zoekt.
Open je ogen en observeer de omgeving.
Laat de klanken je leiden.
De mondharmonica, het kinderkoor en de piano.
Allen hebben ze een functie in het geheel.

Het leven is wat je er zelf van maakt.
Er zullen goede en slechte zaken op je pad komen.
De invulling daarvan ligt veelal in je eigen handen.